Księga Hioba 21:17 – znaczenie i zastosowanie

Hiob wcześniej opisał pomyślność ludzi niegodziwych. Teraz przeciwstawia ją temu, co twierdzili jego przyjaciele: że w tym życiu niechybnie spotka ich zguba. Pyta więc: jak często naprawdę widzimy, że gaśnie lampa bezbożnych? Czy równie często nie widzimy, jak wypala się do końca i gaśnie sama z siebie? (Księga Hioba 21:17). Zdarza się, że ludzie jawnie grzeszący dożywają końca swoich dni w czci i dostatku. To wystarczy, by osłabić argument przyjaciół Hioba i pokazać, że zewnętrzna pomyślność nie jest pewnym miernikiem czyjegoś charakteru.

Hiob godzi tę obserwację ze świętością i sprawiedliwością Boga. Nawet jeśli ludzie niegodziwi cieszą się pomyślnością przez całe życie, nie powinniśmy zakładać, że Bóg zawsze pozostawi ich grzech bez kary. Dopóki im się powodzi, są jak słoma i plewy porywane przez gwałtowny wiatr (Księga Hioba 21:18). Są marni, pozbawieni wartości i niewiele znaczą zarówno dla Boga, jak i dla ludzi mądrych i dobrych. Już zasługują na zagładę i w każdej chwili są na nią narażeni.

Nawet jeśli całe życie spędzą w dostatku, Bóg zachowuje ich winę dla ich dzieci (Księga Hioba 21:19). Z czasem sprowadzi tę winę na ich potomków, gdy rodziców już nie będzie. Ciemiężyciel gromadzi dobra dla dzieci, by uczynić z nich ludzi znaczących, Bóg zaś zachowuje dla nich grzech ojca, który może doprowadzić je do żebractwa. Starannie zapisuje grzechy ojców, jak mówi Księga Powtórzonego Prawa 32:34, i we właściwym czasie wymierzy sprawiedliwą karę, nawet jeśli obciążone przekleństwem bogactwo pozostanie w rękach dzieci.

Choć ludzie niegodziwi mogą cieszyć się pomyślnością na tym świecie, w przyszłym i tak odpowiedzą za swoje czyny. Ostatecznie Bóg odpłaci im stosownie do ich postępowania (Księga Hioba 21:19), nawet jeśli ich zło nie zostanie ukarane od razu. Być może teraz nie odczuwają lęku przed nadchodzącym gniewem. Mogą nawet pocieszać się nadzieją, że zachowają spokój, choć nadal będą grzeszyć. Odczują jednak skutki swojego postępowania w dniu, w którym objawi się sprawiedliwy sąd Boga. Wtedy człowiek ujrzy własną zagładę (Księga Hioba 21:20), czyli w końcu będzie musiał dostrzec to, w co nie chciał uwierzyć. Ci, którzy teraz nie chcą widzieć prawdy, zobaczą ją wtedy (Księga Izajasza 26:11). Oczy zamknięte na Bożą łaskę otworzą się, by ujrzeć Jego sąd.

Hiob mówi, że człowiek ten „wypije gniew Wszechmocnego” — taki będzie jego kielich. Porównaj Księgę Psalmów 11:6 z Apokalipsą św. Jana 14:10. Te krótkie słowa w przejmujący sposób opisują nędzę potępionych grzeszników. Spoczywa na nich gniew Boga Wszechmocnego, który w ich zagładzie okazuje zarówno swój gniew, jak i swoją moc. Jeśli to czeka ich w przyszłym świecie, jaką korzyść przyniesie im pomyślność w tym życiu? Jaką radość będzie miał człowiek ze swojego domu po śmierci? (Księga Hioba 21:21). Zbawiciel pokazał, jak niewiele pociechy miał bogacz w krainie umarłych, myśląc o domu, który zostawił. Wspomnienie dóbr, z których korzystał za życia, tylko potęgowało jego cierpienie. Podobnie działał lęk, że jego pięciu braci, którzy pozostali w domu, pójdzie za nim na miejsce męki (Ewangelia Łukasza 16:25–28). Zysk tego świata niewiele pomoże temu, kto utracił duszę.

Hiob wyjaśnia następnie, że za różnicami w zewnętrznym losie ludzi stoi mądrość i władza Boga (Księga Hioba 21:22). Pyta: czy ktokolwiek może nauczyć Boga wiedzy? Czy mamy osądzać Jego drogi albo zarzucać Mu niewłaściwe postępowanie? Czy możemy mówić Bogu, jak powinien rządzić światem, którego grzesznika oszczędzić, a kogo ukarać? Ma On zarówno prawo, jak i moc sądzić tych, którzy stoją wysoko. Aniołowie w niebie, a także książęta i urzędnicy na ziemi, odpowiadają przed Bogiem i to od Niego otrzymują wyrok. On nimi rządzi i posługuje się nimi, jak chce. Czy zatem to On ma odpowiadać przed nami albo zasięgać naszej rady? Jest Sędzią całej ziemi i postąpi sprawiedliwie (Księga Rodzaju 18:25; List do Rzymian 3:6). To, co w Bożej opatrzności może wydawać się sprzeczne, może współdziałać nie tylko w harmonii, lecz także służyć Jego zamiarom.

Hiob pokazuje następnie, jak niewielka jest różnica między śmiercią jednego niegodziwca w cierpieniu a śmiercią drugiego w spokoju, skoro obaj, jeśli ostatecznie zostaną potępieni, trafią do piekła. Porównuje to z niewielką różnicą między śmiercią nagłą a powolną, bo obaj wkrótce znajdą się w grobie. Przepaść między doczesnością a wiecznością jest tak wielka, że jeśli końcem każdego grzesznika jest piekło, niewiele zmienia, czy ktoś trafi tam ze śpiewem, czy z jękiem.

Ludzie umierają na wiele sposobów. Jak się mówi, na świat prowadzi jedna droga, ale wyjść z niego można na wiele sposobów. Jedni przychodzą na świat szybko i łatwo, inni zaś po długim i trudnym porodzie. Podobnie niektórzy umierają w znacznie większym lęku niż inni. Skoro śmierć ciała jest narodzinami duszy w innym świecie, cierpienie na łożu śmierci można porównać z bólem porodowym. Jeden człowiek umiera nagle, choć wciąż ma pełnię sił i nie wyniszczyły go ani starość, ani choroba (Księga Hioba 21:23). Jest spokojny i beztroski, nie myśli o bliskiej śmierci i nie boi się jej. Przeciwnie, ponieważ jego ciało jest zdrowe i silne, a kości pełne szpiku (Księga Hioba 21:24), spodziewa się jeszcze wielu lat radości i przyjemności.

A jednak śmierć może dosięgnąć takiego człowieka w jednej chwili. Często ludzie umierają właśnie wtedy, gdy są w pełni sił, cieszą się najlepszym zdrowiem, najmniej spodziewają się śmierci i uważają, że nic im nie zagraża. Wielu było zdrowych i zmarło w ciągu tego samego tygodnia, a nawet dnia, godziny czy minuty. Dlatego nigdy nie powinniśmy czuć się bezpiecznie. Powinniśmy zawsze być gotowi.

Inny człowiek umiera powoli, wcześniej doświadczając dotkliwego bólu i cierpienia (Księga Hioba 21:25). Umiera w goryczy duszy, jak sam Hiob, który właśnie wtedy cierpiał, i nie je z przyjemnością. Z powodu choroby, starości albo głębokiego smutku nie ma apetytu ani radości z jedzenia. Ci, którzy są zdrowi i zawsze jedzą ze smakiem, mają wielki powód do wdzięczności. A jeśli czasem nie mogą jeść z przyjemnością, niewiele mają powodów do narzekania, gdy pomyślą o tym, jak wielu ludzi nigdy nie cieszy się jedzeniem.

W grobie ta różnica znika. Bogaci i biedni, zdrowi i chorzy spotykają się tam na równi (Księga Hioba 21:26). Leżą razem w prochu, a robaki ich okrywają i pożerają.

Jeśli więc jeden niegodziwiec umiera w pałacu, a drugi w lochu, obaj i tak znajdą się wśród umarłych i potępionych. Niekończący się robak i ogień, który nigdy nie gaśnie, będą dla obu takie same. W porównaniu z tym różnice w ich życiu i śmierci są niewielkie i niemal niewarte troski.