Księga Hioba 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Hiob prosi przyjaciół, by ze współczuciem zastanowili się zarówno nad jego sytuacją, jak i nad jego słowami: nad tym, co wycierpiał, i nad tym, co mówi. Słusznie prosi, by pozwolili mu mówić (Księga Hioba 21:3) i nie przerywali mu, jak zrobił to Sofar w środku jego wypowiedzi. Nawet człowiek pokonany powinien mieć prawo głosu. Jeśli oskarżonym i osądzanym nie daje się możliwości obrony, doznają krzywdy i nie mają jak dochodzić swoich praw.

Hiob prosi ich również, by uważnie wysłuchali tego, co mówi (Księga Hioba 21:2), starając się go zrozumieć i skorygować, jeśli się myli. Chce, by naprawdę zwrócili na niego uwagę (Księga Hioba 21:5), bo samo słyszenie bez wsłuchania się niemal niczym się nie różni od niesłyszenia. Jego prośba jest całkiem rozsądna, skoro przybyli, by go pocieszyć. „Jeśli nie możecie pocieszyć mnie w żaden inny sposób — mówi — to przynajmniej cierpliwie mnie wysłuchajcie”. Ten prosty gest byłby dla niego wyrazem życzliwości i pocieszeniem. Nawet jeśli nie potrafiliby mu pomóc słowami, mogliby mu pomóc, słuchając.

Hiob mówi też, że wysłucha ich, gdy przyjdzie ich kolej zabrać głos. „Kiedy skończę mówić — powiada — będziecie mogli mówić dalej, a ja nie będę wam przerywał, nawet jeśli nadal będziecie ze mnie szydzić”. Kto wdaje się w spór, powinien liczyć się z ostrymi słowami i być gotowy cierpliwie znosić obelgi. Szydercy często szydzą dalej, bez względu na to, co się do nich mówi. Hiob ma jednak nadzieję, że jeśli wysłuchają go bez uprzedzeń, może zmienić ich zdanie i sprawić, że zamiast szydzić, zaczną mu współczuć.

Hiob przypomina im, że nie zwraca się do nich jak do sędziów (Księga Hioba 21:4). „Czy skarżę się człowiekowi?” — pyta. Nie, bo gdyby tak było, wiedziałby, że niewiele mu to pomoże. Skarży się Bogu i do Niego się zwraca. Niech Bóg osądzi, kto ma rację. Przed Bogiem obie strony są sobie równe, więc Hiob ma takie samo prawo zostać wysłuchany jak jego przyjaciele. Gdyby przedstawiał swoją sprawę ludziom, jego duch by się załamał, bo nie dość by się nim przejęli ani właściwie go zrozumieli. Lecz jego skarga jest skierowana do Boga, który pozwoli mu mówić, nawet jeśli oni nie chcą go słuchać. Byłoby straszne, gdyby Bóg traktował nas równie nieżyczliwie, jak czasem traktują nas przyjaciele.

W sprawie Hioba było też coś tak niezwykłego, że zasługiwało na najpoważniejszą uwagę. Nie była to zwyczajna sprawa, lecz przypadek wyjątkowy. Sam Hiob był tym głęboko poruszony. Gdy przypominał sobie straszny dzień, kiedy nagle utracił wszystko, co dawało mu pocieszenie, gdy wspominał bolesne wrzody na ciele i ostre słowa przyjaciół, przyznawał, że ogarniały go lęk i drżenie całego ciała (Księga Hioba 21:6). Było tak zwłaszcza wtedy, gdy porównywał swoje cierpienie z pomyślnością wielu niegodziwych ludzi i z uznaniem, jakim cieszyli się wśród sąsiadów, idąc przez życie.

Boże działanie w rządzeniu światem może głęboko zaskakiwać nawet ludzi mądrych i dobrych, a niekiedy wprawiać ich w zakłopotanie. Hiob chciał, by jego przyjaciele również się nad tym zdumieli (Księga Hioba 21:5). Zamiast usiłować wyjaśniać jego cierpienie, powinni z szacunkiem uznać niezgłębioną tajemnicę Bożych rządów: jednemu człowiekowi przypada cierpienie, podczas gdy inni żyją w spokoju. Skoro nie wiedzą o Hiobie nic złego, powinni zakryć usta dłonią, cierpliwie czekać na rozwój wydarzeń i nie wydawać sądu przed właściwym czasem. Droga Boga wiedzie przez morze, a Jego ścieżka przez głębokie wody. Gdy nie potrafimy wyjaśnić, dlaczego pozwala, by niegodziwi opływali w dostatek, a prawi cierpieli, powinniśmy się zatrzymać i zdumieć. Ludzie prawi będą się temu dziwić (Księga Hioba 17:8) i Tobie także powinno towarzyszyć takie zdumienie.