Księga Hioba 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Szatan, zaprzysięgły wróg Boga i wszystkich dobrych ludzi, nie ustaje w nienawistnym ataku na Hioba. Nienawidził Hioba, ponieważ Bóg go miłował. Chciał skłócić Hioba z Bogiem, wywołać między nimi konflikt i najpierw pogrążyć Hioba w cierpieniu, a potem doprowadzić go do bluźnierstwa. Można by pomyśleć, że po tak dotkliwej porażce pierwszej próby szatan da już spokój. Złośliwość jednak nie ustaje. Tak właśnie postępuje diabeł i ci, którzy mu służą.

Ci, którzy oczerniają dobrych ludzi i fałszywie ich oskarżają, nie przestają mówić nawet wtedy, gdy dowody świadczą przeciwko nim, a ich sprawa już upadła. Szatan chciał, by sprawę Hioba rozpatrzono ponownie. Uporczywość i nierozsądek wielkiego prześladowcy świętych ukazuje Apokalipsa św. Jana 12:10, gdzie jest on przedstawiony jako oskarżyciel, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem. Wciąż ponawia zarzuty, na które już wielokrotnie udzielono odpowiedzi. Tak samo dzień po dniu postępuje z Hiobem.

Najpierw zbiera się sąd, a oskarżyciel pojawia się jak poprzednio (Księga Hioba 2:1–2; por. Księga Hioba 1:6–7). Aniołowie stają przed tronem Boga, a pośród nich znajduje się szatan. Można by oczekiwać, że przyjdzie, przyzna się do nienawiści wobec Hioba i do błędu w ocenie jego postępowania, powie: „Postąpiłem źle”, przeprosi za fałszywe oskarżenie człowieka, którego Bóg pochwalił, i poprosi o przebaczenie. On jednak przychodzi z kolejnym planem przeciwko Hiobowi. Bóg zadaje mu to samo pytanie co poprzednio: „Skąd przybywasz?”. Szatan odpowiada tak samo: „Wędrowałem po ziemi”. Mówi tak, jakby nie wyrządził żadnej krzywdy, choć napastował tego dobrego człowieka.

Następnie sam Sędzia staje w obronie oskarżonego i przemawia na jego korzyść (Księga Hioba 2:3): „Czy zwróciłeś uwagę na mojego sługę Hioba? Czy teraz już się przekonałeś, że jest moim wiernym sługą, człowiekiem nienagannym i prawym, skoro wciąż trwa przy swojej prawości?”. Te słowa dodają nowy dowód na potwierdzenie charakteru Hioba. Zamiast porzucić swoją wiarę i przekląć Boga, Hiob trzyma się jej mocniej niż kiedykolwiek, zwłaszcza że ma teraz jeszcze więcej powodów, by się jej uchwycić. W cierpieniu pozostaje taki sam jak w pomyślności, a pod pewnymi względami staje się jeszcze lepszy: gorliwiej i żarliwiej wielbi Boga. Wstrząsy sprawiają, że zapuszcza głębsze korzenie.

Zwróć uwagę, jak szatan zostaje potępiony za zarzuty przeciwko Hiobowi: „Podburzyłeś Mnie przeciwko niemu, by go zniszczyć bez powodu”. Można to też rozumieć tak: „Na próżno usiłowałeś nakłonić Mnie, bym go zniszczył, bo tego nie uczynię”. Dobrzy ludzie, choć zostają powaleni, nie są zniszczeni (Drugi List do Koryntian 4:9). To miłosierdzie, że naszymi sędziami nie są ani ludzie, ani demony, bo mogliby nas zniszczyć, słusznie lub niesłusznie. Osądza nas Pan, a Jego wyrok nigdy nie jest błędny ani niesprawiedliwy.

Zwróć też uwagę, że Hiob zostaje pochwalony za wytrwałość w obliczu ataku: „Wciąż trwa przy swojej prawości”. Jest ona jego bronią, której szatan nie potrafi mu odebrać, i skarbem, którego nie może ukraść. W rzeczywistości działania szatana sprawiają jedynie, że Hiob jeszcze mocniej trzyma się prawości. Zamiast tracić grunt pod nogami w obliczu pokusy, zyskuje go. Bóg mówi o tym z podziwem, radością, a nawet jakby z triumfem, ukazując moc swojej łaski: „Wciąż trwa przy swojej prawości”. Próba wiary Hioba przyniosła mu więc chwałę i cześć (Pierwszy List Piotra 1:7). Wytrwałość jest koroną prawdziwej prawości.

Następnie w Księdze Hioba 2:4 oskarżenie przybiera na sile. Jak szatan może usprawiedliwić niepowodzenie pierwszej próby? Co może powiedzieć, by je złagodzić, skoro był tak pewny zwycięstwa? Mówi: „Skóra za skórę. Człowiek odda wszystko, co ma, za swoje życie”. Jest w tym pewna prawda. Miłość własna i pragnienie zachowania życia są w ludzkich sercach potężnymi siłami. Ludzie kochają siebie bardziej niż najbliższych krewnych, nawet własne dzieci, które są częścią ich samych. Nie tylko zaryzykują swoje mienie, ale oddadzą je, by ocalić życie. Każdy uważa życie za cenne i drogie, a gdy cieszy się zdrowiem i wygodą, łatwiej znosi straty.

Powinniśmy dobrze wykorzystać tę prawdę. Dopóki Bóg daje nam życie, zdrowie oraz sprawne kończyny i zmysły, powinniśmy cierpliwiej znosić utratę innych dóbr (Ewangelia Mateusza 6:25). Szatan jednak obraca tę prawdę w oskarżenie przeciwko Hiobowi. Ukazuje go podstępnie jako człowieka wyzbytego naturalnych uczuć wobec bliskich, jakby nie obchodziła go śmierć jego dzieci i sług ani to, że zostali pozbawieni wszystkiego, byle tylko on sam ocalał. To tak, jakby człowiek, któremu tak bardzo zależało na duszach jego dzieci, nie troszczył się o ich ciała; jakby, podobnie jak struś, znieczulił się na los swoich młodych i zachowywał tak, jakby nie były jego. Szatan przedstawia go także jako egoistę, któremu zależy wyłącznie na własnej wygodzie i bezpieczeństwie, jakby jego wiara uczyniła go zgorzkniałym, szorstkim i nieprzyjemnym. Właśnie w ten sposób diabeł i jego słudzy często wypaczają obraz ludu Bożego i jego postępowania.

Potem szatan rzuca wyzwanie i domaga się kolejnej próby prawości Hioba (Księga Hioba 2:5): „Wyciągnij teraz rękę”. Szatan przyznaje w ten sposób, że jego własna ręka jest zbyt krótka, by dosięgnąć Hioba, i zbyt słaba, by go skrzywdzić. „Dotknij jego kości i ciała” — czyli uderz w to, co najłatwiej odczuć, i dotknij jego ciała chorobą (Księga Micheasza 6:13). Wtedy, jestem pewien, przeklnie Cię w twarz i porzuci swoją prawość. Szatan wiedział — potwierdza to również doświadczenie — że niewiele rzeczy tak bardzo niepokoi umysł i mąci myśli jak ostry ból i choroba ciała. Niełatwo zaprzeczyć temu, co człowiek odczuwa bezpośrednio. Nawet Paweł miał wielką trudność ze znoszeniem ciernia w ciele i nie zdołałby go znieść bez szczególnej łaski Chrystusa (Drugi List do Koryntian 12:7, 12:9).

W Księdze Hioba 2:6 Bóg pozwala szatanowi poddać Hioba tej próbie. Szatan chciał, by to Bóg wyciągnął rękę i zadał cios. Bóg jednak nie zadaje cierpienia z własnej woli i nie czerpie przyjemności z przysparzania ludziom bólu, a tym bardziej swoim dzieciom (Księga Lamentacji 3:33). Jeśli więc próba ma się odbyć, niech zada ją szatan, bo on lubuje się w takich działaniach: „Jest w twojej ręce. Zrób z nim, co zechcesz, ale pod jednym warunkiem: oszczędź jego życie”. Dotknij go cierpieniem, ale go nie zabijaj. Szatan czyhał na to cenne życie i odebrałby je, gdyby mógł, licząc na to, że agonia przed śmiercią zmusi Hioba do przeklęcia Boga. Bóg miał jednak dla Hioba miłosierdzie, które miało się objawić po tej próbie, dlatego Hiob musiał ją przeżyć. Bez względu na to, jak wielkie miało być jego cierpienie, życie miało mu zostać zachowane jako łup wyrwany nieprzyjacielowi.

Gdyby Bóg nie powstrzymywał ryczącego lwa, jak szybko by nas pożarł! Bóg dopuszcza, by gniew szatana i złych ludzi dosięgał Jego ludu tylko w takim stopniu, w jakim może obrócić się to ku Jego chwale i chwale tego ludu. Resztę powstrzymuje (Księga Psalmów 76:10). Niektórzy rozumieją słowa „oszczędź jego życie” jako: „oszczędź jego rozum”. Zachowaj jego umysł, bo inaczej próba nie byłaby sprawiedliwa. Gdyby Hiob popadł w obłęd, a potem przeklął Boga, nie dowodziłoby to niczego przeciwko jego prawości.

Tak przemawiałaby choroba Hioba, a nie jego prawdziwe serce. Pod tym względem Hiob był zapowiedzią Chrystusa. Pierwsza obietnica dotycząca Chrystusa mówiła, że szatan zrani Jego piętę (Księga Rodzaju 3:15). Szatan został tam pokonany, tak samo jak w przypadku Hioba.

Szatan próbował też zachwiać wiarą Chrystusa i Jego pewnością, że jest Synem Bożym, mówiąc: „Jeśli jesteś Synem Bożym” (Ewangelia Mateusza 4:6). Wszedł w Judasza, który zdradził Chrystusa. Niektórzy sądzą też, że przyczynił się do głębokiego udręczenia Chrystusa w ogrodzie. Szatan otrzymał pozwolenie, by uderzyć w ciało Chrystusa, ale nie odebrać Mu życia. Chrystus miał bowiem dokonać tego, czego Hiob nie mógł: zniszczyć tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła.