Księga Hioba 17:10 – znaczenie i zastosowanie

Przyjaciele Hioba próbowali go pocieszyć, obiecując, że znów będzie mu się dobrze powodziło. Teraz Hiob pokazuje, jak niemądre były te zapewnienia. Mówi w istocie: „Wróćcie i przyznajcie, że się myliliście, a ja spróbuję przekonać was do swojego zdania. Nie znajduję wśród was ani jednego mędrca, który potrafiłby wyjaśnić trudne drogi Bożej opatrzności albo pocieszyć słowami Jego obietnic”. Nie pocieszamy mądrze cierpiących, jeśli budujemy ich nadzieję na tym, że w tym życiu odzyskają zdrowie i powodzenie. Takie pocieszenie może zawieść, bo nie jest pewne. Prawdziwa mądrość polega na tym, by pocieszać siebie i innych tym, co nie zawiedzie: Bożą obietnicą, Jego miłością i łaską oraz niezachwianą nadzieją życia wiecznego.

Hiob mówi też, że jeszcze większym głupstwem byłoby słuchać jego przyjaciół. Wszystkie jego plany legły w gruzach, a on sam był pełen rozterki. W lepszych czasach często snuł plany i z nadzieją wyczekiwał przyszłych błogosławieństw. Teraz jednak widział, że jego dni dobiegają końca, a wszystkie plany zostały przekreślone. Myślał o powiększeniu swoich ziem, pomnożeniu majątku i zapewnieniu przyszłości dzieciom. Być może miał też poważniejsze zamiary: chciał krzewić wiarę, naprawiać krzywdy, pomagać ubogim i wspierać dzieła miłosierdzia. Teraz czuł, że wszystkie te zamierzenia dobiegają końca i nigdy nie ujrzy ich spełnienia.

Kres naszego życia będzie także kresem wszystkich naszych planów dotyczących tego świata. Jeśli jednak naprawdę trwamy przy Panu, śmierć nie przekreśli tego celu. Hiob mówi, że ta zmiana przyniosła mu nieustanny ból serca. Zawiedzione nadzieje sprawiały, że noc wydawała się dniem, a światło dnia trwało zbyt krótko. Niektórzy przez próżność i rozpustne życie zamieniają noc w dzień, a dzień w noc. Hiob przeżywał coś innego: zmartwienie i głęboki smutek nie pozwalały mu nocą odpocząć, więc noc męczyła go tak samo jak dzień.

Światło dnia przynosiło mu niewielką ulgę, bo wewnętrzna ciemność odbierała mu pociechę. Poranne światło początkowo było mile widziane, lecz wkrótce stawało się równie ponure jak najciemniejsza noc (Księga Powtórzonego Prawa 28:67). Powinniśmy być wdzięczni za zdrowie i spokój, bo dzięki nim możemy z radością witać zarówno wieczorny odpoczynek, jak i poranne światło.

Hiob mówi następnie, że wszystkie jego ziemskie nadzieje wkrótce zostaną pogrzebane razem z nim, a świetlane obietnice przyjaciół są tylko żartem. Zapewniali go, że znów będzie cieszył się wielkimi dobrami, lecz dla niego były to puste słowa. Czuje, że osuwa się do grobu. Wygodny dom, spokojne posłanie i kochająca rodzina należą do ziemskich radości. Hiob nie spodziewał się znaleźć ich nad ziemią. Wszystko, co widział i odczuwał, sprawiało mu ból, a ulgi oczekiwał dopiero pod ziemią. Mówi, że jeśli ma zaznać prawdziwego odpoczynku, znajdzie go jedynie w grobie. To pewny kres ziemskich cierpień.

Hiob nazywa grób swoim domem. Grób jest domem, ale dla niegodziwych staje się więzieniem (Księga Hioba 24:19–20). Dla pobożnych jest jak dom przejściowy w drodze do domu. Jest jego domem z urodzenia, bo urodził się po to, by umrzeć. Jest też jego domem z powodu grzechu, przez który sam stał się jego poddanym. Każdy z nas wkrótce zamieszka w tym domu, dlatego mądrze jest się do tego przygotować. Powinniśmy myśleć o tej przeprowadzce i kierować myśli ku naszemu wiecznemu domowi.

Hiob mówi też, że przygotował sobie posłanie w ciemności. Ma na myśli grób jako miejsce odpoczynku, które już na niego czeka. Grób jest posłaniem, bo odpoczywamy w nim wieczorem ziemskiego życia, a budzimy się o poranku życia wiecznego (Księga Izajasza 57:2). Ta myśl powinna sprawiać, że pobożni są gotowi umrzeć. To jak położenie się spać po długim dniu. Jeśli są zmęczeni i senni, dlaczego mieliby nie odejść z radością, gdy wezwie ich Ojciec? Hiob mówi też, że przygotował sobie to posłanie: starał się uczynić je łatwiejszym dzięki czystemu sumieniu, świadomości, że Chrystus spoczywa tam przed nim, i nadziei, która sięga poza grób, ku zmartwychwstaniu.

Mówi, że wołał do zniszczenia: „Jesteś moim ojcem”, mając na myśli grób, w którym jego ciało ulegnie rozkładowi, bo nasze ciała pochodzą z ziemi. Robactwo nazywa swoją matką i siostrą, ponieważ jest z nim blisko związany i musi znaleźć się pośród niego. Hiob mówił, że krewni się od niego odwrócili (Księga Hioba 19:13–14), więc teraz wspomina innych krewnych, którzy pozostaną przy nim, gdy opuszczą go bliscy. Wszyscy jesteśmy blisko związani z rozkładem i robactwem. Dobrze jest często o tym rozmyślać i oswajać się z tą prawdą. Pomaga to osłabić naszą silną miłość do życia i lęk przed śmiercią.

Hiob widzi też, że wszystkie jego ziemskie nadzieje zejdą razem z nim do grobu. Skoro wkrótce musi opuścić świat, pyta: „Gdzie jest teraz moja nadzieja?”. Jak może oczekiwać powodzenia, jeśli nie spodziewa się, że będzie żył? Nie jest pozbawiony nadziei, ale nie jest to nadzieja, jakiej chcą dla niego jego przyjaciele. Gdyby pokładał nadzieję tylko w tym życiu, byłby najbardziej nieszczęśliwym ze wszystkich ludzi. Jego prawdziwa nadzieja jest ukryta, nie może jej teraz zobaczyć. Nie dotyczy przemijających dóbr ziemskich, lecz rzeczy wiecznych.

Nadzieje, które podsuwają mu przyjaciele, zejdą z nim do krat otchłani. Oni umierają, więc nie mogą zagwarantować spełnienia swoich obietnic. Hiob także umiera, więc nie będzie mógł cieszyć się tym, co mu obiecują. Skoro zatem wszyscy razem spoczniemy w prochu, odłóżmy sprawy tego świata i skierujmy serca ku innemu światu. Wkrótce znajdziemy się w prochu, bo sami jesteśmy prochem. W grobie będziemy prochem i popiołem, za jego kratami, uwięzieni tam aż do powszechnego zmartwychwstania.

Będziemy tam jednak spoczywać razem. Hiob i jego przyjaciele nie potrafili dojść teraz do zgody, lecz w grobie wszyscy zamilkną. Proch tego miejsca wkrótce zamknie im usta i położy kres sporowi. Niech ta myśl ostudzi gniew tych, którzy się kłócą, i złagodzi surowość ludzi żyjących na tym świecie.