Księga Hioba 13:23 – znaczenie i zastosowanie

Hiob prosi Boga, by pokazał mu jego grzechy i jasno je przed nim odsłonił. Zwraca się do Boga: „Ile jest moich przewinień i grzechów? Ujawnij mi mój występek i grzech!” (Księga Hioba 13:23). Jego przyjaciele pochopnie orzekali, jak liczne i poważne musiały być jego grzechy (Księga Hioba 22:5). Hiob chce jednak usłyszeć to od Boga, bo Boży osąd jest prawdziwy, a osąd jego przyjaciół — nie.

Można to rozumieć na trzy sposoby. Być może jest to bolesna skarga człowieka, który cierpi za winy, których mu nie wskazano. Być może to mądre odwołanie się do Boga wobec niesprawiedliwego osądu przyjaciół. A może to pokorna modlitwa, podobna do późniejszych słów Elihu: „Naucz mnie tego, czego nie dostrzegam” (Księga Hioba 34:32). Człowiek szczerze żałujący za grzech chce poznać nawet najgorszą prawdę o sobie. Wszyscy powinniśmy pragnąć poznawać swoje grzechy, aby otwarcie je wyznawać i później się przed nimi strzec.

Następnie Hiob gorzko skarży się, że Bóg się od niego odwrócił (Księga Hioba 13:24). Chodzi tu o coś więcej niż zewnętrzne nieszczęścia, bo utrata majątku, dzieci czy zdrowia może spotkać człowieka, którego Bóg nadal miłuje. Hiob już wcześniej błogosławił imię Pana, gdy to wszystko zostało mu odebrane. Teraz cierpi jednak także jego dusza i właśnie nad tym ubolewa. Ma poczucie, że Boża przychylność jest przed nim zakryta, jakby Bóg był niezadowolonym i odległym obcym. Czuje też, jak przygniatają go Boże grozy, jakby Bóg traktował go jak wroga i wymierzał w niego strzały (Księga Hioba 6:4; Księga Hioba 7:20).

Takie doświadczenie może spotkać nawet najlepszych sług Boga w tym świecie. Niekiedy Duch Święty, Duch Boży, na pewien czas nie daje pocieszenia, a na duszę pozwala opaść lękowi i ciemności. Pewność udziału w niebie może osłabnąć, wewnętrzne pocieszenie może ustąpić, a lęk przed Bożym gniewem może stać się bardzo silny (Księga Psalmów 77:7–9; Księga Psalmów 88:7, 15–16). To wielki ciężar dla człowieka pobożnego, który ceni Bożą miłość bardziej niż samo życie (Księga Przysłów 18:14). Zranionego ducha trudno unieść. Gdy wydaje nam się, że Boże oblicze jest przed nami zakryte, warto pytać, dlaczego tak się dzieje, jaki grzech Bóg koryguje i jakie dobro chce z tego wyprowadzić. Cierpienia Hioba zapowiadały także Chrystusa, przed którym ludzie zakrywali twarze (Księga Izajasza 53:3). Boże oblicze było przed Nim zakryte, gdy ciemność spowiła krzyż i zawołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”. Skoro spotkało to zielone drzewo, co stanie się z uschłym? Ci, którzy są duchowo uschli i martwi w grzechu, zostaną opuszczeni na zawsze.

Hiob pokornie przyznaje też, że nie jest w stanie oprzeć się Bożej mocy (Księga Hioba 13:25). Pyta: „Czy chcesz złamać liść albo ścigać suchą plewę?”. Innymi słowy, czy godzi się z Bożą chwałą deptać kogoś, kto już leży, albo miażdżyć bezbronnego? Powinniśmy myśleć o Bogu jako o dobrym i współczującym, wierząc, że nie złamie trzciny nadłamanej (Ewangelia Mateusza 12:20).

Hiob skarży się również na surowe traktowanie przez Boga. Przyznaje, że Bóg spiera się z nim z powodu grzechu, ale uważa za trudne to, że teraz zostają mu przypomniane dawne winy (Księga Hioba 13:26). Mówi: „Zapisujesz przeciwko mnie gorzkie rzeczy”. Cierpienia są gorzkimi rzeczami. Mowa o ich zapisaniu sugeruje, że zostały świadomie postanowione i utrwalone, niczym pisemny wyrok. Może też wskazywać na to, że cierpienie trwa, bo to, co zapisane, pozostaje. Hiob ma poczucie, że Bóg obarcza go winą za grzechy młodości, karze go za nie i przywołuje je na pamięć, tak że musi za nie znów żałować.

To trudne doświadczenie, ale czasem spotyka lud Boży. Bóg dopuszcza na swoich ludzi gorzkie rzeczy, zarówno zewnętrzne trudności, jak i wewnętrzne udręki, aby ich upokorzyć, wypróbować i ostatecznie przysporzyć im dobra. Grzechy młodości często przynoszą ból w starszym wieku — zarówno wewnętrzny smutek, jak i zewnętrzne cierpienie (Księga Jeremiasza 31:18–19; Księga Hioba 20:11). Upływ czasu nie usuwa winy. Gdy Bóg zapisuje przeciwko nam gorzkie rzeczy, chce, byśmy przypomnieli sobie zapomniane grzechy, zasmucili się z ich powodu i odwrócili się od nich. Tego owocu szuka — chce usunąć nasz grzech.

Hiob ma też wrażenie, że Bóg zbyt uważnie wypatruje każdego jego potknięcia (Księga Hioba 13:27). Mówi: „Zakuwasz moje nogi w dyby”, co oznacza nie tylko udrękę i upokorzenie, lecz także poczucie, że nie może ujść przed Bożym gniewem. Wydaje mu się, jakby Bóg śledził każdy jego ruch, każdą drogę, każdy fałszywy krok, a nawet każde niewłaściwe spojrzenie i nieostrożne słowo. Ma poczucie, że Bóg odnotowuje każdą winę i natychmiast każe za nią płacić, tak że kara depcze grzechowi po piętach. Wydaje mu się, że dawna wina i świeże błędy piętrzą się razem, stając się przyczyną całego jego nieszczęścia.

Tak naprawdę Bóg nie postępował z nim w ten sposób. Nie jest tak surowy, by śledzić każdą winę w taki sposób. Gdyby tak było, nikt nie mógłby się ostać (Księga Psalmów 130:3). Bóg nie postępuje z nami według tego, na co zasługujemy, nawet za grzechy jawne i oczywiste, których nie trzeba dopiero odkrywać (Księga Jeremiasza 2:34). Hiob mówił z głębokiego smutku, a nie z pełną jasnością osądu. W spokojniejszej chwili nie opisałby Boga jako tak surowego pana. Mimo to powinniśmy uważnie obserwować siebie i swoje postępowanie, zarówno po to, by odkrywać dawne grzechy, jak i zapobiegać przyszłym. Mądrze jest, gdy każdy z nas uważnie zastanawia się, dokąd prowadzi droga, którą idzie.

Na koniec Hiob mówi, że wyniszcza go ciężka ręka Boga (Księga Hioba 13:28). Człowiek jest, jak mówi, niczym coś spróchniałego, już dotkniętego rozkładem, albo jak szata zżerana przez mole, która powoli się rozpada. Być może ma też na myśli, że Bóg jest dla niego jak zgnilizna i mól, które powoli go niszczą, jak w Księdze Ozeasza 5:12. Porównaj też Księgę Psalmów 39:11. Ludzkie życie szybko przemija nawet w najlepszych okolicznościach, a pod Bożym napomnieniem upływa jeszcze szybciej. Skoro dusza ma tak mało sił, nic dziwnego, że ciało również jest słabe (Księga Psalmów 38:3).