Księga Hioba 12:6 – znaczenie i zastosowanie

Przyjaciele Hioba wychodzili z tego samego założenia: niegodziwi nie mogą długo prosperować na tym świecie i prędzej czy później spadnie na nich wyraźny sąd. Sofar zakończył swoją wypowiedź właśnie taką myślą, mówiąc, że wzrok niegodziwych zgaśnie (Księga Hioba 11:20). Hiob sprzeciwia się temu poglądowi. Mówi, że w porządkowaniu spraw doczesnych Bóg działa jak suwerenny Król, natomiast dokładne wymierzanie nagród i kar należy do przyszłego życia.

Najpierw stwierdza coś oczywistego: niegodziwi mogą prosperować na tym świecie przez długi czas i często tak właśnie się dzieje (Księga Hioba 12:6). Nawet ludzie bardzo grzeszni mogą cieszyć się wielkim powodzeniem w sprawach doczesnych. Hiob opisuje ich jako rabusiów i tych, którzy drażnią Boga — jako najgorszych grzeszników, bluźnierców i prześladowców. Być może ma na myśli Sabejczyków i Chaldejczyków, którzy ograbili go i żyli z łupów, a mimo to zdawali się prosperować. Każdy mógł zobaczyć, że tak było, a fakty mówią same za siebie. Jeden wyraźny fakt znaczy znacznie więcej niż wiele domysłów opartych na teorii.

Szerzej mówiąc, wszyscy pyszni ciemięzcy przypominają rabusiów i piratów. Krzywdzenie ludzi obraża również Boga, który strzeże tego, co słuszne, i chroni ludzkie życie. Nic więc dziwnego, że ci, którzy zrywają więzy sprawiedliwości, odrzucają też wszelką religię, a nawet buntują się przeciw samemu Bogu. Niewiele sobie robią z tego, że Go drażnią.

Hiob opisuje też ich powodzenie jako bardzo wielkie. Dobrze wiedzie się nie tylko ich domom, lecz także mieszkającym w nich ludziom i kolejnym pokoleniom. Może się wydawać, że błogosławieństwo przechodzi na ich rodziny, a czasem majątek zdobyty podstępem rzeczywiście pozostaje w rękach potomków. Są też bezpieczni. Nie tylko nie doznają krzywdy, ale się jej nie obawiają i nie dostrzegają zagrożenia — ani w wydarzeniach, które powinny być ostrzeżeniem, ani w przebudzonym sumieniu. Jednak ci, którzy drażnią Boga, w rzeczywistości nigdy nie są bezpieczni tylko dlatego, że czują się pewnie.

Bóg daje im też obfitość. Mają w rękach więcej, niż mogliby sobie życzyć (Księga Psalmów 73:7): nie tylko tyle, ile potrzeba, lecz także tyle, by zaspokajać pragnienia. Wystarcza im dla siebie, dla innych i na przyszłość. Wszystko to pochodzi jednak z Bożej opatrzności. To Bóg napełnia ich ręce. Nie możemy więc oceniać czyjejś pobożności na podstawie jego majątku ani wnioskować o stanie serca z tego, co ktoś ma w rękach.

Hiob odwołuje się nawet do niższych stworzeń: zwierząt, ptaków, drzew i samej ziemi. Mówi, że można je zapytać, a pouczą (Księga Hioba 12:7–8). Wiele możemy się od nich nauczyć, a Hiob przywołuje je, by uzasadnić swoją myśl. Jedna z lekcji jest taka, że domy rabusiów prosperują — tak odczytują to niektórzy. Nawet wśród zwierząt większe często pożerają mniejsze, a silniejsze polują na słabsze. Pod tym względem ludzie przypominają ryby morskie (Księga Habakuka 1:14). Możemy przypuszczać, że gdyby grzech nigdy nie wszedł na świat, w stworzeniu nie panowałby taki nieład, a wilk i jagnię leżałyby obok siebie.

Stworzenia służą także niegodziwym ludziom i w ten sposób świadczą o ich powodzeniu. Wystarczy zapytać stada i trzody, kto jest ich właścicielem: odpowiedziałyby, że ich panem jest taki rabuś lub ciemięzca. Ryby i ptaki trafiają na stoły pysznych grzeszników i zaspokajają ich zachcianki. Ziemia wydaje dla nich swoje plony (Księga Hioba 9:24), a całe stworzenie jęczy pod ciężarem ludzkiej tyranii (List do Rzymian 8:20; List do Rzymian 8:22). Każde stworzenie, którego niegodziwi nadużywają, czyniąc z niego narzędzie swoich żądz, stanie się kiedyś świadkiem przeciwko nim (List Jakuba 5:3–4).

Stworzenia uczą nas także o mądrości, mocy i dobroci Boga oraz o Jego suwerennym panowaniu. Te proste prawdy pomagają rozstrzygnąć trudne pytanie o to, dlaczego Bóg tak właśnie porządkuje sprawy. Sofar przedstawiał je jako głęboką tajemnicę (Księga Hioba 11:7), ale Hiob mówi, że nie są aż tak ukryte. Tego, co powinniśmy wiedzieć, możemy się nauczyć nawet od niższych stworzeń. Czyż wszyscy nie wiedzą tego dzięki nim? (Księga Hioba 12:9). Każdy może dostrzec w stworzeniu, że wszystko to uczyniła ręka Pana. Oznacza to, że mądra opatrzność kieruje wszystkim i wszystkim rządzi według zasad, których w pełni nie znamy i których nie jesteśmy w stanie osądzić. Skoro Bóg tak całkowicie rządzi niższymi stworzeniami, powinniśmy uczyć się przyjmować także Jego rozstrzygnięcia w sprawach ludzkich, nawet jeśli są inne, niż się spodziewaliśmy.

Hiob podsumowuje to, mówiąc, że wszystkie stworzenia należą do Boga (Księga Hioba 12:10). W Jego ręku jest życie każdej istoty. Wszystkie stworzenia, a zwłaszcza ludzie, otrzymują od Niego życie. Jemu zawdzięczają swoje istnienie, od Niego zależy, czy nadal żyją, i pozostają pod Jego władzą oraz kierownictwem. Na Jego rozkaz muszą oddać życie. Wszystkie dusze należą do Niego i może postąpić ze swoją własnością, jak zechce. W tym miejscu pojawia się imię Jahwe (Księga Hioba 12:9) — to jedyny raz, gdy występuje ono w wypowiedziach Hioba i jego przyjaciół. W tamtych czasach Bóg był częściej znany pod imieniem Szaddaj, czyli Wszechmocny.

Słowa Hioba: „Czy ucho nie bada słów, tak jak podniebienie smakuje pokarm?” (Księga Hioba 12:11) mogą kończyć poprzednią myśl albo rozpoczynać następną. Umysł potrafi odróżnić prawdę od błędu, gdy sprawy są jasno przedstawione, tak jak język rozpoznaje smak słodki i gorzki. Hiob prosi przyjaciół, by pozwolili mu samodzielnie ocenić ich słowa, i sam jest gotów przyznać im taką samą swobodę w ocenie swoich. Wydaje się też odwoływać do każdego, kto potrafi bezstronnie ocenić spór. Niech ucho zbada argumenty obu stron, a okaże się, że Hiob ma rację.

Ucho powinno badać słowa, zanim je przyjmie i się z nimi zgodzi. Tak jak smak pomaga rozpoznać pokarm zdrowy dla ciała, tak duchowe rozeznanie pozwala ocenić, która nauka jest prawdziwa, dobra i pożyteczna, a która taka nie jest (Pierwszy List do Koryntian 10:15; Pierwszy List do Koryntian 11:13).