Księga Hioba 11:7 – znaczenie i zastosowanie

Sofar mówi tu wiele dobrego o wielkości i chwale Boga, a także o słabości i głupocie człowieka. Gdy zestawimy te dwie rzeczy i naprawdę się nad nimi zastanowimy, powinno nas to skłonić do poddania się wszystkiemu, co Bóg czyni w swojej opatrzności, czyli w ramach swojego mądrego panowania nad wszystkim.

Najpierw widzimy, jaki jest Bóg, i powinniśmy oddawać Mu cześć. Przewyższa nasze pojmowanie, jest nieskończony i niezmierzony, dlatego nasz ograniczony umysł nie potrafi ogarnąć Go w pełni. Skoro tak mało wiemy o naturze Boga, nie możemy właściwie osądzać Jego opatrzności. Gdy krytykujemy Jego działania, wypowiadamy się o sprawach, których nie rozumiemy. Nie potrafimy w pełni zgłębić Boga, więc jak śmiemy mieć Mu coś za złe?

Słowa Sofara pokazują, że natura Boga daleko wykracza poza nasze pojmowanie. Czy człowiek może zgłębić Boga i poznać Go do końca? Nie. Cóż może uczynić? Cóż może wiedzieć? (Księga Hioba 11:7-8). Człowiek jest słabym, krótkowzrocznym stworzeniem, prochem ziemi, który żyje tylko przez krótki czas. Nawet jeśli poszukuje gorliwie i starannie, czy może naprawdę liczyć na to, że dotrze do końca? Możemy szukać Boga i poznawać Go częściowo (Dzieje Apostolskie 17:27), ale nie potrafimy zgłębić tego, co postanowił przed nami ukryć. Możemy wiedzieć, że Bóg istnieje, ale nie możemy w pełni poznać, jaki jest. Możemy patrzeć na ocean, ale nie dostrzeżemy jego drugiego brzegu.

Pokorne, uważne i pełne wiary poszukiwanie pozwala nam dowiedzieć się czegoś o Bogu, ale nigdy nie poznamy Go całego. Możemy Go znać, lecz nie w pełni. Nie potrafimy prześledzić wszystkich Jego dzieł od początku do końca (Księga Koheleta 3:11). Boga nie da się zgłębić. Nie sposób policzyć lat Jego wieczności ani zmierzyć ogromu Jego wielkości. Nie można przeniknąć głębi Jego mądrości ani wyznaczyć granic Jego mocy. Nie da się w pełni opisać Jego chwały ani wyliczyć całego Jego dobra. Dlatego powinniśmy mówić o Bogu z pokorą i rozwagą, nigdy nie próbować wydawać Mu poleceń ani się z Nim spierać. Powinniśmy dziękować Mu za to, co nam o sobie objawił, i tęsknić za dniem, w którym ujrzymy Go takim, jaki jest (Pierwszy List do Koryntian 13:9-10).

Wielkość Boga przewyższa także cały stworzony świat. Niektórzy odczytują te słowa w ten sposób: Jego wielkość sięga wyżej niż niebo, jest głębsza niż grób czy bezdenna otchłań, rozciąga się dalej niż ziemia i jest szersza niż morze. W tamtych czasach znano tylko część mórz, a nawet dziś wiele z tego, co stworzone, pozostaje poza naszym poznaniem. Nie potrafimy pojąć natury Boga. Ta wiedza jest zbyt wspaniała dla nas (Księga Psalmów 139:6). Nie potrafimy też w pełni zrozumieć Bożych planów ani wyjaśnić, dlaczego Bóg postępuje tak, a nie inaczej. Jego wyroki są jak wielka głębia. Paweł używa podobnego obrazu, mówiąc o miłości Chrystusa: opisuje ją jako szeroką, długą, głęboką i wysoką, i zachęca, byśmy poznawali ją na tyle, na ile możemy (List do Efezjan 3:18-19).

Bóg jest także suwerennym Panem, czyli sprawuje pełną władzę. Jeśli kogoś uśmierca albo, jak sugeruje przypis, dokonuje zmiany — w narodach, rodzinach czy w naszym własnym życiu — któż może Go powstrzymać? Jeśli zamyka kogoś w więzieniu albo w sieci utrapienia (Księga Psalmów 66:11), jeśli chwyta jakiekolwiek stworzenie niczym myśliwy swoją zdobycz, kto może zmusić Go, by je uwolnił? Jeśli zbiera ludzi jak chwasty przeznaczone na spalenie albo zabiera człowiekowi ducha i tchnienie (Księga Hioba 34:14), kto może Go wtedy powstrzymać? Kto może uchylić Jego wyrok lub udaremnić jego wykonanie? Kto może zapanować nad Jego mocą, zakwestionować Jego mądrość albo oskarżyć Jego sprawiedliwość?

Jeśli Ten, który stworzył wszystko z niczego, zechce ponownie obrócić wszystko w nicość albo przywrócić pierwotny chaos, kto może Go od tego odwieść? Jeśli Ten, który na początku oddzielił światło od ciemności, a suchy ląd od morza, zechce znów je połączyć, kto powstrzyma Jego rękę? Ten, który stworzył, może także unicestwić, i nikt nie ma prawa Go kwestionować.

Bóg jest również surowym i sprawiedliwym obserwatorem ludzi (Księga Hioba 11:11). Zna ludzi, którzy są marnością. My niewiele wiemy o Nim, ale On zna nas doskonale. Widzi także niegodziwość — nie po to, by ją pochwalać (Księga Habakuka 1:13), lecz by pociągnąć człowieka do odpowiedzialności. Przygląda się ludziom próżnym i pustym. Wszyscy tacy jesteśmy sami z siebie, bo każdy człowiek, nawet w najlepszym razie, jest tylko marnością. Bóg zna ludzkie plany i nadzieje; może je złamać i udaremnić. Widzi głupie myśli i słowa człowieka, a także jego słabość w czynieniu dobra. Widzi również jawny grzech, nawet gdy ktoś starannie go ukrywa i zręcznie tuszuje. Nic, co czynią niegodziwi, nie uchodzi uwadze Boga. Czyż nie zwróci na to uwagi? Owszem, z pewnością, choć przez jakiś czas może się wydawać, że milczy.

Teraz widzimy, jaki jest człowiek, i powinniśmy się uniżyć (Księga Hioba 11:12). Bóg widzi, że człowiek, który jest marnością, chce uchodzić za mądrego, choć rodzi się jak źrebię dzikiego osła: jest głupi, uparty i nieokiełznany. Człowiek jest marnym stworzeniem, pustym w środku. Bóg stworzył go pełnym, lecz człowiek sam się ogołocił i zubożył. Stał się teraz istotą nędzną, pozbawioną czegokolwiek, czym mógłby się chlubić.

Jest też głupi, podobny do zwierząt, które giną (Księga Psalmów 49:20; Księga Psalmów 73:22). Przypomina osła, jedno z najtępszych zwierząt, źrebię, którego nie nauczono jeszcze żadnego pożytecznego zajęcia. Jeśli kiedykolwiek staje się do czegoś przydatny, dzieje się tak dzięki łasce Chrystusa, który niegdyś posłużył się źrebięciem oślicy podczas swojego triumfalnego wjazdu. Człowiek jest też samowolny i trudny do opanowania. Zwykłe źrebię można oswoić, ale źrebięcia dzikiego osła nie da się poskromić i nie słucha ono wołania poganiacza (Księga Hioba 39:5-7). Podobnie człowiek często postępuje tak, jakby był wolny i sam sobie panem, jak dziki osioł przywykły do pustkowia (Księga Jeremiasza 2:24), chętnie zaspokajając własne pragnienia i namiętności.

A jednak człowiek jest także pyszny i zarozumiały. Chce być mądry i chce, by inni tak o nim myśleli. Ceni zaszczyt związany z mądrością, choć nie chce przestrzegać jej zasad. Szuka mądrości zakazanej i, podobnie jak Adam i Ewa, nasi pierwsi rodzice, próbuje być mądrzejszy, niż pozwala na to Boże słowo. Sięgając po drzewo poznania, traci drzewo życia. Czy takie stworzenie może spierać się z Bogiem albo wzywać Go do zdania sprawy? Gdybyśmy lepiej znali Boga i samych siebie, o wiele lepiej wiedzielibyśmy, jak postępować przed Bogiem.