Księga Hioba 11:13 – znaczenie i zastosowanie

Sofar, podobnie jak dwaj pozostali przyjaciele Hioba, próbuje dodać mu otuchy i zachęcić go do nadziei na lepsze dni, jeśli tylko stanie się pokorniejszy i będzie żył w zgodzie z Bogiem.

Udziela Hiobowi dobrej rady, podobnie jak Elifaz (Księga Hioba 5:8) i Bildad (Księga Hioba 8:5). Wzywa Hioba, by pokutował i wrócił do Boga. Kroki prowadzące do tego powrotu są jasne. Najpierw Hiob ma spojrzeć w głąb siebie i zmienić sposób myślenia, podobnie jak można uczynić dobre drzewo. Ma przygotować swoje serce, bo powrót do Boga i przemiana życia muszą zacząć się właśnie tam. Serce, które oddaliło się od Boga, trzeba do Niego przyprowadzić z powrotem. Serce splamione grzechem i pogrążone w nieładzie trzeba oczyścić i na nowo uporządkować. To słowo niesie też myśl o umocnieniu tego, co chwiejne i niestałe. Serce jest gotowe szukać Boga, gdy osiągnie stałość i jest w pełni zdecydowane, by właśnie tego szukać.

Po drugie, Hiob ma spojrzeć w górę i wyciągnąć ręce ku Bogu. To znaczy, że ma się zmobilizować, by uchwycić się Boga, modlić się żarliwie, wytrwale trwać na modlitwie i oczekiwać od Niego miłosierdzia i łaski. Wyciągnąć rękę ku Panu oznacza poddać się Mu i wejść z Nim w przymierze (Druga Księga Kronik 30:8). Hiob już wcześniej się modlił, ale Sofar chce, by robił to z lepszym nastawieniem: nie jak ktoś, kto przedstawia swoją sprawę w sporze, lecz jak pokorny błagalnik.

Po trzecie, Hiob musi zmienić to, co złe w jego życiu, bo inaczej jego modlitwy będą daremne (Księga Hioba 11:14). Jeśli dopuszcza się nieprawości, czyli wciąż trwa w jakimś grzechu, ma odsunąć go od siebie. Ma go porzucić z odrazą i świętym gniewem, stanowczo postanawiając, że nigdy do niego nie wróci i nie będzie już miał z nim nic wspólnego (Księga Ezechiela 18:31; Księga Ozeasza 14:9; Księga Izajasza 30:22). Jeśli ma przy sobie zyski z grzechu, czyli dobra zdobyte przez oszustwo lub ucisk, powinien je zwrócić, jak uczynił Zacheusz (Ewangelia Łukasza 19:8), i oczyścić z nich swoje ręce (Księga Izajasza 33:15). Wina grzechu nie zostaje usunięta, jeśli człowiek nie zwróci zysku z grzechu.

Po czwarte, Hiob ma zrobić wszystko, co w jego mocy, by naprawić także to, co złe w jego domu. Słowa „niech nieprawość nie mieszka w twoich namiotach” znaczą: nie pozwól, by w twoim domu znalazła schronienie niegodziwa osoba, niegodziwe postępowanie ani majątek zdobyty niegodziwie. Sofar zdaje się podejrzewać, że Hiob źle zarządzał swoim rozległym domem i że wśród tak wielu domowników musiało dochodzić do wielu grzechów. Uważa, że zagłada rodziny Hioba była karą za te grzechy. Dlatego jeśli Hiob ma nadzieję, że Bóg do niego powróci, powinien też naprawić to, co złe w jego domu. Nieprawość może wkraść się do domu, ale nie wolno pozwolić jej tam pozostać (Księga Psalmów 101:3).

Sofar mówi następnie, że Hiob zazna pocieszenia, jeśli zastosuje się do tej rady (Księga Hioba 11:15 i następne). Jeśli Hiob pokutuje i zmieni swoje postępowanie, z pewnością odzyska spokój i radość, a wszystko dobrze się ułoży. Sofar może też sugerować, że jeśli Bóg szybko nie odmieni sytuacji Hioba, on i jego przyjaciele uznają to za potwierdzenie swojej opinii, że Hiob jest obłudnikiem i kłamcą wobec Boga. W jego słowach kryje się jednak wielka prawda: sprawiedliwe postępowanie przynosi pokój, a sprawiedliwość daje na zawsze ciszę i ufność (Księga Izajasza 32:17).

Ci, którzy szczerze wracają do Boga, mogą z ufnością stawać przed Jego obliczem. Słowa „wtedy podniesiesz twarz bez skazy” oznaczają, że mogą śmiało zbliżyć się do tronu łaski i nie muszą odczuwać trwogi, o której mówił Hiob (Księga Hioba 9:34). Jeśli nasze serca nie potępiają nas za obłudę i uparte trwanie w grzechu, możemy z ufnością przychodzić do Boga i prosić Go o to, czego potrzebujemy (Pierwszy List Jana 3:21). Jeśli zostaliśmy przyjęci dzięki Pomazańcowi, możemy podnieść pochylone dotąd twarze. Były splamione, lecz oczyszczone krwią Chrystusa mogą unieść się bez wstydu. Gdy nasze serca zostaną oczyszczone ze złego sumienia, możemy z pełną ufnością wiary zbliżyć się do Boga (List do Hebrajczyków 10:22). Niektórzy rozumieją te słowa także jako zapowiedź oczyszczenia dobrego imienia człowieka w oczach innych (Księga Psalmów 37:6). Jeśli pojednamy się z Bogiem, będziemy mogli śmiało patrzeć przyjaciołom w twarz.

Ci, którzy pokutują, zyskują też święty wewnętrzny spokój. Słowa „będziesz niezachwiany i nie będziesz się bał” oznaczają, że złe wieści nie wytrącą ich z równowagi, bo ich serca są niewzruszone (Księga Psalmów 112:7). Hiob był pełen zamętu (Księga Hioba 10:15), ponieważ widział w Bogu swojego wroga i spierał się z Nim. Sofar mówi, że gdyby Hiob poddał się Bogu i uniżył, jego umysł by się uspokoił, a on sam uwolniłby się od przerażających myśli o Bogu, które go dręczyły. Im mniej się boimy, tym większą mamy stałość i tym lepiej jesteśmy przygotowani zarówno do służby, jak i do cierpienia.

Zyskują też kojące spojrzenie na minione cierpienia (Księga Hioba 11:16). Słowa „zapomnisz o swojej niedoli” oznaczają, że Hiob będzie jak matka, która zapomina o bólach porodowych, gdy raduje się, że dziecko przyszło na świat. Ciężar tych cierpień całkowicie z niego opadnie. Będzie pamiętał o nich jak o wodzie, która odpłynęła albo została wylana z naczynia, nie pozostawiając ani smaku, ani śladu. Jego obecne rany całkowicie się zagoją, bez blizn i bólu. Hiob próbował zapomnieć o swoim utrapieniu (Księga Hioba 9:27), ale nie potrafił, bo jego dusza wciąż nosiła jego gorycz. Sofar wskazuje mu drogę do zapomnienia: przez wiarę i modlitwę powierzyć Bogu swoje smutki i troski, a potem zostawić je w Jego rękach. Gdy grzech jest ciężkim brzemieniem, cierpienie wydaje się lżejsze. Jeśli naprawdę pamiętamy o swoich grzechach, w porównaniu z nimi zapominamy o niedoli, zwłaszcza gdy zaznajemy pocieszenia, które płynie z przebaczenia grzechów i trwałego pokoju. Człowiek, któremu przebaczono winę, nie będzie wciąż powtarzał: „Jestem chory”, lecz zapomni o swojej chorobie (Księga Izajasza 33:24).

Sofar roztacza też przed Hiobem pełen nadziei obraz przyszłego pokoju. Próbuje w ten sposób odpowiedzieć na jego liczne słowa rozpaczy, jakby nie było powodu, by spodziewać się jeszcze dobrych dni w tym życiu. „Ależ możesz ich doświadczyć” — mówi Sofar — „i możesz zaznać dobrych nocy”. Obiecuje Hiobowi błogosławioną odmianę.

Choć światło Hioba teraz przygasło, Sofar mówi, że znów rozbłyśnie, i to jaśniej niż wcześniej (Księga Hioba 11:17). Zachodzące nad nim słońce zajaśnieje mocniej niż południowe, a jego wieczór będzie równie pogodny i jasny jak poranek, zarówno pod względem czci, jak i radości. Jego światło zabłyśnie w ciemności (Księga Izajasza 58:10), a ciemna chmura, zza której się wyłoni, sprawi tylko, że będzie wyglądało jeszcze jaśniej. Rozbłyśnie nawet w starości, tak że późniejsze lata staną się dla niego dobrymi dniami. Ci, którzy szczerze wracają do Boga, wtedy zaczynają jaśnieć. Ich ścieżka przypomina lśniące światło, które wciąż staje się jaśniejsze. Koniec ich dnia będzie jego najpiękniejszą częścią, a wieczór ich życia na tym świecie stanie się porankiem lepszego życia.

Choć Hiob żyje teraz w ciągłym strachu i trwodze, Sofar mówi, że będzie żył w świętym spokoju i bezpieczeństwie, czując się pewnie i swobodnie (Księga Hioba 11:18).

Ci, którzy dzięki łasce pokładają nadzieję w Bogu i w niebie, są naprawdę bezpieczni. Mają dobre powody, by czuć się pewnie, choćby czasy na tym świecie były bardzo trudne. Człowiek postępujący uczciwie może iść przez życie z ufnością, bo mimo kłopotów i niebezpieczeństw ma nadzieję, że wszystko dobrze się skończy. Nadzieja jest kotwicą duszy (List do Hebrajczyków 6:19).

Słowa „gdy wykopiesz wokół siebie” oznaczają: „będziesz bezpieczny jak wojsko w okopach”. Ci, którzy poddają się Bożym rządom, znajdą się pod Jego opieką, a wtedy będą bezpieczni zarówno w dzień, jak i w nocy. Za dnia, gdy będą pracować na zewnątrz, będą bezpieczni przy swojej pracy. Sofar mówi, że słudzy Hioba nie padną już ofiarą napadu rabusiów, jak ci, którzy napadli na nich podczas orki (Księga Hioba 1:14–15). Obietnica dobrego życia nie oznacza, że człowiek ma żyć bezczynnie. Powinien mieć pracę i ją wykonywać, a gdy wypełnia swój obowiązek, pozostaje pod Bożą opieką. Można kopać i być bezpiecznym, ale nie można kraść ani oddawać się rozpuście, oczekując bezpieczeństwa. Droga obowiązku jest drogą bezpieczeństwa.

Bezpieczni będą również w nocy, gdy odpoczną w domu. „Odpoczniesz”, a sen człowieka pracującego jest słodki, nawet w obliczu niebezpieczeństw, które przychodzą po zmroku. Słup obłoku za dnia stanie się słupem ognia nocą. Hiob „położy się” (Księga Hioba 11:19), nie będzie zmuszony błąkać się bez miejsca, gdzie mógłby złożyć głowę, ani czuwać w obawie przed napaścią. Będzie kładł się spać o właściwej porze. Nikt go nie skrzywdzi ani nawet nie przestraszy. Ciche noce i niezakłócony sen to wielkie błogosławieństwo. Dobrze wiedzą o tym ludzie mieszkający w pobliżu odgłosów wojny. Drogą do takiego pokoju jest szukanie Boga i trwanie w Jego miłości. Nic nie powinno napawać lękiem tych, którzy wracają do Boga, by znaleźć w Nim odpoczynek i uczynić Go swoim domem.

Choć Joba teraz lekceważono, Zofar uważał, że pewnego dnia znów będzie darzony szacunkiem. Wielu będzie zabiegać o jego przychylność i przyjaźń. Ludzie szukają przyjaźni tych, którzy słyną z mądrości, bogactwa lub władzy. Zofar znał Joba na tyle dobrze, że sądził, iż ten trudny okres jest tylko przejściowy. Gdy los się odmieni, Job odzyska dawne miejsce i znów będzie kochany przez swoich rodaków. Ci, którzy szczerze zabiegają o przychylność Boga, zapewne doczekają się dnia, w którym inni będą zabiegać o ich przychylność, podobnie jak nierozsądne panny, które prosiły rozsądne o oliwę.

Zofar kończy krótkim opisem losu niegodziwych (Księga Hioba 11:20). Oczy niegodziwych zawiodą. Zofar najwyraźniej podejrzewał, że Job nie przyjmie jego rady, więc mówi mu, co się stanie, jeśli ją odrzuci, stawiając przed nim wybór między życiem a śmiercią. Taki los spotyka tych, którzy trwają w niegodziwości i nie chcą się zmienić. Nie osiągną tego, czego po cichu się spodziewają, ani w tym, ani w przyszłym świecie. Ich koniec przyniesie rozczarowanie, hańbę i niekończącą się mękę. Ich oczy osłabną od wypatrywania tego, co nigdy nie nadejdzie. Gdy umiera człowiek niegodziwy, jego nadzieja ginie (Księga Przysłów 11:7). Ich nadzieja będzie jak tchnienie, które ulatuje i którego nie da się odzyskać. Albo zginie jak ostatnie tchnienie, zawodząc człowieka właśnie wtedy, gdy najbardziej będzie jej potrzebował i najbardziej na nią liczył. Zniknie i pozostawi go w całkowitym zagubieniu.

Nie zdołają też uniknąć nieszczęścia, którego czasem się obawiają. Nie unikną wyroku, który na nich zapadł, ani przez odważne stawienie mu czoła, ani przez ucieczkę. Ci, którzy nie szukają schronienia u Boga, przekonają się, że próby ucieczki przed Nim są daremne.