Księga Hioba 10:8 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy dwie rzeczy: jak Hiob patrzy na Boga jako na swojego Stwórcę i Tego, który podtrzymuje go przy życiu, oraz jak wykorzystuje tę prawdę w modlitwie. To jedna z pierwszych rzeczy, które wszyscy powinniśmy poznać i rozważać. Stworzył nas Bóg, a nie nasi rodzice, którzy byli jedynie narzędziami Jego mocy i troski, gdy powoływał nas do istnienia. To On nas stworzył, sami nie stworzyliśmy siebie. Jego ręce ukształtowały nasze ciała i każdą ich część (Księga Hioba 10:8). Zostaliśmy stworzeni w sposób zdumiewający i budzący podziw.

Hiob zwraca tu uwagę zarówno na ciało, jak i na duszę. Ciało powstaje jak glina w rękach garncarza, który nadaje mu kształt zgodnie ze swoją umiejętnością i wolą (Księga Hioba 10:9). Jesteśmy glinianymi naczyniami: nasze pochodzenie jest niskie, a wkrótce się rozbijemy, bo zostaliśmy ukształtowani z gliny. Dlatego to, co ukształtowane, nie powinno mówić do tego, który je ukształtował: „Dlaczego stworzyłeś mnie właśnie takim?”. Nie powinniśmy być dumni z naszych ciał, bo ich tworzywo pochodzi z ziemi. Nie powinniśmy ich jednak także lekceważyć, bo ich kształt świadczy o Bożej mądrości.

Hiob sugestywnie opisuje powstawanie ludzkiego ciała w łonie matki. Mówi, że Bóg wylał go jak mleko, które następnie zgęstniało, niczym ser (Księga Hioba 10:10). Opisuje też, jak ciało nabiera kształtu (Księga Hioba 10:11). Choć przychodzimy na świat nadzy, nasze ciało zostaje zarówno odziane, jak i uzbrojone. Skóra i ciało są jego odzieniem, a kości i ścięgna — zbroją, która nie służy do ataku, lecz do ochrony. W ten sposób ukryte i osłonięte są serce oraz płuca. Staranny projekt ludzkiego ciała wyraźnie ukazuje mądrość, moc i dobroć Stwórcy. Smutne jest to, że ciała stworzone do świętości mogą stać się narzędziem grzechu, choć mogłyby być świątynią Ducha Świętego.

Dusza jest życiem człowieka i sprawia, że człowiek naprawdę żyje; ona także jest darem Boga. Hiob mówi, że Bóg obdarzył go życiem i tchnął w niego tchnienie życia. Bez niego ciało byłoby tylko martwymi zwłokami. Bóg jest Ojcem duchów. Uczynił nas żywymi istotami i dał nam rozum. Obdarzył nas życiem i przychylnością, a samo życie jest darem, i to wielkim. Jest czymś więcej niż jedzeniem czy ubraniem, bo daje nam możliwość otrzymania wszystkich pozostałych błogosławieństw. Hiob jest tu w lepszym usposobieniu niż wtedy, gdy skarżył się, że życie jest ciężarem, i pytał, dlaczego nie umarł przy narodzinach. Słowa „życie i przychylność” mogą też oznaczać życie wraz z jego wygodami i wskazywać na dawną pomyślność Hioba. Był czas, gdy żył w blasku Bożej przychylności i myślał, podobnie jak Dawid, że dzięki niej jego góra stoi mocno.

Bóg nie tylko daje życie, ale też je podtrzymuje. Gdy zapala lampę życia, nie pozostawia jej, by płonęła sama. Nieustannie dostarcza jej tego, czego potrzebuje. Słowa „Twoja opieka zachowała mojego ducha” znaczą, że Bóg utrzymał Hioba przy życiu, strzegł go przed zagrożeniami i zapewniał mu wszystko, co jest potrzebne do codziennego życia i za czym ono tęskni.

Hiob wykorzystuje tę prawdę w modlitwie. Mówi: „Pamiętaj, proszę, że to Ty mnie stworzyłeś” (Księga Hioba 10:9). Co ma na myśli? Po pierwsze, skoro Bóg go stworzył, zna go doskonale (Księga Psalmów 139:1–13). Nie musi wystawiać go na ból ani smagać, by dowiedzieć się, co kryje się w jego wnętrzu. Po drugie, skoro Bóg stworzył go mocą swojej suwerennej woli, tą samą mocą mógłby go unicestwić, a Hiob musiałby się poddać. Po trzecie, Hiob prosi, by Bóg nie niszczył dzieła własnych rąk. Lud Boży często modlił się tymi słowami: „Jesteśmy gliną, a Ty jesteś naszym garncarzem” (Księga Izajasza 64:8). „Twoje ręce mnie uczyniły i ukształtowały” (Księga Psalmów 119:73). Dlatego Hiob pyta: „Ty mnie stworzyłeś, a teraz chcesz mnie zniszczyć?” (Księga Hioba 10:8). „Czy przywrócisz mnie do prochu?” (Księga Hioba 10:9).

To także prośba o miłosierdzie. Hiob pyta: „Czy nie ulitujesz się nade mną? Czy nie oszczędzisz mnie, nie pomożesz mi i nie wesprzesz dzieła własnych rąk?” (Księga Psalmów 138:8). „Ty mnie stworzyłeś i znasz moje siły. Czy pozwolisz więc, by zmiażdżyło mnie cierpienie ponad miarę? Czy zostałem stworzony po to, by cierpieć? Czy zachowałeś mnie przy życiu tylko po to, bym został ocalony dla tych cierpień?”. Jeśli wykorzystujemy tę prawdę, by pobudzić się do posłuszeństwa — „Bóg mnie stworzył i podtrzymuje przy życiu, więc będę Mu służyć i Mu się poddam” — możemy też oprzeć na niej prośbę o miłosierdzie: „Ty mnie stworzyłeś, odnów mnie. Należę do Ciebie, ocal mnie”. Hiob nie potrafił pojąć, jak wcześniejsza dobroć Boga i Jego obecna surowość mogą iść ze sobą w parze. Na koniec mówi jednak, że te sprawy są ukryte w Bożym sercu (Księga Hioba 10:13). Wszystkie należą do mądrego zamysłu Boga, choć trudno je ze sobą pogodzić. Gdy Bóg w tak zaskakujący sposób zmienia swoje postępowanie, możemy nie umieć tego wyjaśnić. Musimy jednak wierzyć, że Jego serce skrywa dobre powody, które z czasem staną się jasne. Nie do nas należy rozstrzygać, co jest przyczyną. Wiemy jednak, że sprawa ta należy do Boga. Bóg zna wszystkie swoje dzieła.