Księga Hioba 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Hiob podejmuje tu gorzką decyzję, że będzie dalej się skarżył. Majestat Boga napełnił go tak wielkim lękiem, że czuje się niezdolny, by przed Nim przedstawić swoją sprawę. Postanawia więc szukać ulgi, wyrażając słowami swój żal i rozgoryczenie. Zaczyna mocno: w gruncie rzeczy mówi, że ma dość życia, dość swojego ciała i pragnie się od niego uwolnić.

W chwili słabości Hiob postępuje wbrew temu, czego uczy nas nawet natura. Pełniej wyrażalibyśmy nasze człowieczeństwo, gdybyśmy postępowali bardziej jak święci. Wiara i cierpliwość uchroniłyby nas przed znużeniem życiem, a nawet przed niechęcią do niego, gdy Boża opatrzność czyni je trudnym do zniesienia. Takie znużenie życiem jest w istocie znużeniem Bożym karceniem.

Hiob ma dość życia i nie widzi innego sposobu na ulgę, więc postanawia się skarżyć. Postanawia mówić. Nie wyładuje rozpaczy gwałtownymi czynami, lecz da upust goryczy duszy w gwałtownych słowach. Ludzie, którzy wiele stracili, często sądzą, że mają prawo mówić bez ograniczeń. Niekontrolowane namiętności, podobnie jak nieopanowane pragnienia, często usprawiedliwiają się, twierdząc, że nie można nad nimi zapanować. Po co jednak są mądrość i łaska, jeśli nie po to, by panować nad językiem?

A jednak nawet tutaj odzywa się w Hiobie jego grzeszna natura, ale przemawia też przez niego łaska. Będzie się skarżył, lecz winę przypisze sobie. Nie oskarży Boga o niesprawiedliwość ani nie zarzuci Mu nieżyczliwości. Nie zna dokładnej przyczyny sporu Boga z nim, ale w ogólnym zarysie gotów jest uznać własną winę i przyjąć na siebie odpowiedzialność.

Hiob będzie mówił, lecz wyrazi gorycz swojej duszy, a nie ostateczny osąd. Jeśli powie coś niewłaściwego, nie będzie to wyrazem jego najgłębszego „ja”, lecz grzechu, który w nim mieszka. To nie jego dusza przemawia, lecz jej gorycz.

Potem Hiob przechodzi od skargi do modlitwy. Pierwsze słowa, które chce skierować do Boga, są prośbą, i to słuszną. Najpierw prosi, by Bóg uwolnił go od żądła jego cierpień, którym jest grzech. „Nie potępiaj mnie. Nie odcinaj mnie od siebie na zawsze. Jeśli mam leżeć pod krzyżem, niech nie spadnie na mnie przekleństwo. Jeśli mam odczuwać karcącą rózgę Ojca, niech nie uderzy mnie miecz Sędziego. Możesz mnie karcić, a ja postaram się to znieść, ale mnie nie potępiaj”.

Taka jest pociecha tych, którzy są w Chrystusie Jezusie: choć cierpią, nie podlegają potępieniu (List do Rzymian 8:1). Wierzący są wręcz karceni przez Pana, aby nie zostali potępieni wraz ze światem (Pierwszy List do Koryntian 11:32). Dlatego w cierpieniu właśnie tego powinniśmy się najbardziej obawiać i o to prosić: „Panie, nie potępiaj mnie”. Nawet jeśli potępią nas ludzie, Bóg nie może nas potępić.

Hiob prosi też, by poznać prawdziwą przyczynę swojego cierpienia, a tą przyczyną również jest grzech. „Pokaż mi, dlaczego spierasz się ze mną”. Gdy Bóg zsyła na nas cierpienie, można powiedzieć, że wiedzie z nami spór, a zawsze istnieje ku temu powód. Bóg nigdy nie gniewa się bez przyczyny, choć my często tak postępujemy. Dobrze jest poznać ten powód, by pokutować, zwalczać grzech i odwrócić się od zła, z powodu którego Bóg wiedzie z nami spór. Szukając tej przyczyny, trzeba pozwolić sumieniu uczciwie wykonać swoją pracę, tak jak stało się to w przypadku braci Józefa (Księga Rodzaju 42:21).

Następnie Hiob przechodzi do niespokojnej skargi na Boże postępowanie wobec niego. Teraz naprawdę przemawia z goryczy duszy i dopuszcza nawet niesprawiedliwe myśli o Bożej prawości. Wydaje mu się, że tak surowe traktowanie człowieka nie przystoi Bożej dobroci i miłosierdziu, skoro Bóg nakłada na swoje stworzenie ciężar ponad siły (Księga Hioba 10:3). Hiob zastanawia się, czy Bogu godzi się uciskać człowieka. Oczywiście, że nie. Tego, co Bóg potępia u ludzi (Księga Lamentacji 3:34-36), sam nie czyni. Hiob czuje się tak, jakby Bóg uciskał swojego sługę, gardził dziełem własnych rąk i wspierał jego wrogów. Nie rozumie, jaki sens ma takie traktowanie. Skoro nie może ono sprawiać radości Bożej naturze ani przynosić chwały Jego imieniu, dlaczego Bóg tak postępuje? Jaki pożytek miałby mieć z przelanej krwi Hioba?

Hiob nie oskarża Boga o czynienie zła. Po prostu nie potrafi pogodzić Bożej opatrzności z Bożą sprawiedliwością i wielu dobrych ludzi doświadczało podobnej trudności. Muszą czekać, aż wszystko stanie się jasne. Nie pozwalajmy więc, by trudne myśli o Bogu zadomowiły się w naszym sercu, bo później zobaczymy, że nie było ku nim podstaw.

Hiob sądzi też, że traktowanie go jak więźnia na torturach, jakby trzeba było wymusić na nim przyznanie się do winy, nie przystoi Bożej doskonałej wiedzy (Księga Hioba 10:4-6). Bóg nie patrzy tak jak ludzie, bo nie ma ludzkich oczu. Jest Duchem. Ludzkie oczy nie widzą w ciemności, lecz ciemność niczego nie ukrywa przed Bogiem. Ludzkie oczy mogą patrzeć tylko w jedno miejsce naraz, ale oczy Pana są wszędzie. Nie sięgają daleko, lecz Bóg widzi wszystko. Wiele rzeczy umyka nawet najbystrzejszemu ludzkiemu wzrokowi, nawet wzrokowi orła, ale nic nie jest ukryte przed Bogiem. Wszystko jest przed Nim odkryte i odsłonięte.

Ludzki wzrok może dać się zwieść pozorom, ale Bóg widzi wszystko takim, jakie jest naprawdę. Bada serce i zna nasze myśli oraz pobudki. Człowiek dostrzega rzeczy stopniowo, a gdy zyskuje jeden obraz sytuacji, traci z oczu inny. Bóg widzi wszystko naraz. Ludzkie oczy się męczą i muszą zamknąć się na noc, lecz Stróż Izraela nie drzemie ani nie zasypia, a Jego wzrok nigdy nie słabnie.

Bóg nie sądzi tak jak ludzie. Nawet najlepsze ludzkie sądy opierają się na tym, co zostało powiedziane i udowodnione, a mimo to często wpływają na nie uczucia, uprzedzenia lub własny interes. Sąd Boga jest jednak prawdziwy. Bóg zna prawdę bezpośrednio, nie musi się o niej od nikogo dowiadywać. Ludzie odkrywają tajemnice, prowadząc dochodzenie, przesłuchując świadków, porównując dowody, a czasem wywierając presję, by uzyskać przyznanie się do winy. Bóg nie potrzebuje żadnej z tych metod. Widzi tak, jak nie widzi żaden człowiek.

Hiob wie również, że Bóg nie ma tak krótkiego życia jak ludzie (Księga Hioba 10:5). Zastanawia się, czy Boże dni są jak dni człowieka: krótkie i pełne utrapień, czy mijają w ten sam zmienny i ograniczony sposób. Nie. Ludzie zdobywają mądrość dzięki doświadczeniu i codziennej obserwacji. Często potrzeba czasu, by prawda wyszła na jaw, dlatego musimy sprawdzać rzeczy po kolei. Z Bogiem jest inaczej. Dla Niego nic nie należy do przeszłości ani do przyszłości. Wszystko jest przed Nim obecne. Dni, które wyznaczają długość ludzkiego życia, nie znaczą nic w porównaniu z latami wieczności, w której trwa życie Boga.

Hioba niepokoi, że Bóg zdaje się zbyt długo trzymać go w cierpieniu. Nie widzi wyraźnego powodu do próby ani drogi wyjścia, jakby Bóg musiał dopiero szukać ukrytego grzechu, zanim pozwoli mu odejść (Księga Hioba 10:6). Hiob nie mówi, że Bóg dręczy go, żeby znaleźć powód do potępienia. Mówi, że Boże postępowanie z nim tak właśnie może wyglądać, a to przynosiłoby ujmę Bogu.

W istocie Hiob modli się tak: „Panie, jeśli nie zechcesz zatroszczyć się o moją pociechę, zatroszcz się o swój honor. Działaj ze względu na swoje wielkie imię i nie dopuść, by tron Twojej chwały został okryty hańbą” (Księga Jeremiasza 14:21). Hiob uważa też, że przetrzymywanie niewinnego człowieka w niewoli, z której nikt nie może go uwolnić, wyglądałoby na nadużycie Bożej mocy (Księga Hioba 10:7). Przyznaje, że jest grzesznikiem, i już uznał swoją winę przed Bogiem. Utrzymuje jednak, że nie jest niegodziwy, to znaczy nie oddaje się grzechowi, nie jest wrogiem Boga i nie udaje religijności. Nie odwrócił się od Boga w sposób niegodziwy (Księga Psalmów 18:21).

Hiob wie zarazem, że nikt nie może wyrwać go z ręki Boga. Nie widzi więc innego wyjścia, jak pozostać tam, gdzie jest, czekać na czas wyznaczony przez Boga i z pokorną ufnością powierzyć się Jego miłosierdziu. Płynie stąd taka lekcja: w trudnościach powinna nas uspokajać świadomość, że walka z Bogiem Wszechmogącym nie ma sensu. Pociechą może być też odwołanie się do Boga, tak jak czyni Hiob: „Panie, Ty wiesz, że nie jestem niegodziwy”. Nie możemy powiedzieć, że nie mamy słabości ani potknięć, ale dzięki łasce możemy wyznać, że nie jesteśmy niegodziwi. Bóg o tym wie, bo zna naszą miłość do Niego.