Księga Hioba 1:1 – znaczenie i zastosowanie

O Hiobie dowiadujemy się kilku rzeczy.

Po pierwsze, był człowiekiem, a zatem dzielił z nami te same ludzkie słabości. Był człowiekiem znaczącym, o wysokiej pozycji i autorytecie. Mieszkał w ziemi Uz, we wschodniej Arabii, w stronę Chaldei, niedaleko Eufratu, prawdopodobnie blisko Ur Chaldejczyków, skąd pochodził Abraham. Kiedy Bóg powołał z tamtego regionu jednego dobrego człowieka, nie pozostał tam bez świadków. Wzbudził w tej krainie kolejnego człowieka, który żył jako głosiciel sprawiedliwości. Bóg ma swój lud w każdym miejscu, ludzi wybranych z każdego narodu, tak jak z każdego pokolenia Izraela (Księga Objawienia 7:9).

Posiadanie takiego człowieka jak Hiob było zaszczytem dla ziemi Uz. Arabia miała więc powód do radości. Hioba wyróżniało to, że był szczególnie dobry w złym miejscu. Im gorsi byli ludzie wokół niego, tym wyraźniej jaśniała jego dobroć. Niektórzy wywodzą jego imię od słowa oznaczającego kogoś znienawidzonego lub traktowanego jak wróg. Inni uważają, że znaczy ono „ten, który się smuci” lub „jęczy”, co pasowałoby do cierpienia, które później go spotkało. Doktor Cave twierdzi, że imię może pochodzić od słowa oznaczającego miłość lub pragnienie, co znaczyłoby, że jego narodziny przyjęto z wielką radością. Nadszedł jednak czas, gdy przeklął dzień swoich narodzin. Nikt nie może przewidzieć, co przyniesie przyszłość, nawet gdy dzień zaczyna się jasnym porankiem.

Po drugie, Hiob był bardzo dobrym człowiekiem, wyraźnie oddanym Bogu i lepszym od otaczających go ludzi. Był „nienaganny i prawy”. Nie oznacza to, że był bez grzechu, bo sam później przyznaje: „Choćbym mówił, że jestem doskonały, wykaże się moja przewrotność” (Księga Hioba 9:20). Oznacza to, że szczerze dążył do posłuszeństwa Bogu we wszystkim i nie udawał bardziej pobożnego, niż był w rzeczywistości. Jego serce było szczere, a wzrok zwrócony ku Bogu. Szczerość jest ewangeliczną doskonałością. Nie znam prawdziwej religijności, która by jej nie obejmowała.

Był także prawy w relacjach z Bogiem i ludźmi. Dotrzymywał obietnic, wytrwale realizował swoje zamierzenia i był wierny każdemu powierzonemu mu zadaniu. Uważał za sprawę sumienia, by być prawdomównym w słowach i czynach (Księga Izajasza 33:15). Choć nie urodził się Izraelitą, był jak Izraelita, w którym nie ma podstępu. Bojaźń Boża kierowała całym jego życiem. Dzięki niej był wewnętrznie prawy i w pełni oddany Bogu. Pomagała mu wytrwale wypełniać obowiązki. Miał cześć dla Bożego majestatu, szacunek dla Jego władzy i prawdziwą obawę przed Jego gniewem.

Ponieważ bał się Boga, nienawidził także zła. Uważnie pilnował samego siebie i unikał nie tylko samego grzechu, lecz także tego, co do niego prowadziło. Czynił tak z szacunku dla Boga (Księga Nehemiasza 5:15). „Bojaźń Pana to nienawiść zła” (Księga Przysłów 8:13), a dzięki tej bojaźni ludzie odwracają się od zła (Księga Przysłów 16:6).

Po trzecie, Hiobowi bardzo dobrze powodziło się w doczesnym życiu i stał się człowiekiem o wielkich wpływach w swoim kraju. Był zarazem zamożny i pobożny. Choć bogatemu trudno wejść do królestwa niebieskiego i zdarza się to rzadko, nie jest to niemożliwe. U Boga możliwe jest nawet to, a dzięki Jego łasce pokusy związane z bogactwem nie są zbyt silne, by się im oprzeć. Pobożność Hioba sprzyjała jego pomyślności, bo pobożne życie niesie obietnicę także na ten czas. Jego powodzenie dodawało też pobożności szacunku i dawało mu większe możliwości czynienia dobra. Dobra, którymi obdarzył go Bóg, pobudzały go do jeszcze swobodniejszej i pełnej wdzięczności służby Bogu.

Hiob miał liczną rodzinę. Był człowiekiem religijnym, ale nie żył w odosobnieniu. Był ojcem i głową domu. W jego domu było wiele dzieci, a dzieci są dziedzictwem od Pana i nagrodą od Niego (Księga Psalmów 127:3). Miał siedmiu synów i trzy córki. Dzieci obu płci, w tym więcej synów niż córek, były czymś zwyczajnym w rodzinach, które miały rozwijać się i nabierać siły. Dzieci należy uważać za błogosławieństwo, zwłaszcza gdy pobożni rodzice będą je uczyć, dawać im przykład i modlić się za nie. Hiob miał wiele dzieci, a jednak nie był ani surowy, ani skąpy. Hojnie wspierał ubogich. Ci, którzy mają liczną rodzinę na utrzymaniu, powinni pamiętać, że to, co mądrze daje się ubogim, dobrze służy także dobru ich dzieci.

Miał również rozległy majątek, który zapewniał utrzymanie jego domowi. Jego dobytek był znaczny. W potocznym języku bogactwa nazywa się majątkiem, lecz dla duszy i przyszłego życia są jedynie cieniem, czymś nietrwałym (Księga Przysłów 23:5). Prawdziwy majątek można znaleźć w niebiańskiej mądrości (Księga Przysłów 8:21). W tamtych czasach, gdy ziemia nie była jeszcze w pełni zagospodarowana, człowiek mógł posiadać tyle ziemi, ile był w stanie wykorzystać do wypasu zwierząt i zagospodarować. Dlatego bogactwo Hioba opisano głównie przez liczbę jego bydła, owiec i wielbłądów, wołów i osłów. Podane liczby są prawdopodobnie przybliżone, a nie dokładne. Owce wymieniono jako pierwsze, bo były najbardziej przydatne w gospodarstwie domowym. Dostarczały rodzinie odzieży i pożywienia, jak mówi Salomon (Księga Przysłów 27:23, Księga Przysłów 27:26, Księga Przysłów 27:27). Hiob zapewne miał też srebro i złoto, podobnie jak Abraham (Księga Rodzaju 13:2), lecz ludzie w tamtych czasach cenili bardziej to, co było użyteczne, niż rzeczy, które jedynie robiły wrażenie lub można je było przechowywać.

Od początku, gdy Bóg stworzył człowieka i dał mu pokarm z roślin i owoców, powierzył mu także władzę nad stworzeniami (Księga Rodzaju 1:28). Nawet po upadku człowieka ta władza pozostaje jednym z głównych wyznaczników ludzkiego bogactwa, godności i siły (Księga Rodzaju 9:2; Księga Psalmów 8:6). Majątek Hioba określała również liczba jego sług. Miał duże gospodarstwo domowe i rolne, a także wiele osób, którym dawał pracę i zapewniał utrzymanie. Przynosiło mu to szacunek i pozwalało czynić dobro innym, ale wiązało się też z wieloma troskami i wydatkami. Pokazuje to, jak ulotne są dobra tego świata: gdy majątku przybywa, przybywa też pracowników potrzebnych do zarządzania nim, a także ust, które trzeba wyżywić. Jaki pożytek ma z tego właściciel, poza tym, że patrzy na swój majątek? (Księga Koheleta 5:11).

Krótko mówiąc, Hiob był najznakomitszym ze wszystkich ludzi Wschodu. Należeli oni do najzamożniejszych ludzi na świecie, a naprawdę bogaci byli ci, których bogactwo przewyższało nawet bogactwo Wschodu (Księga Izajasza 2:6). Majątek Hioba, wraz z jego mądrością, zapewniał mu szacunek i władzę w kraju, o czym później sam opowiada (Księga Hioba 29). Dzięki temu zasiadał na czele innych.

Hiob był prawy i uczciwy, a jednak stał się bogaty, i to właśnie dzięki temu. Uczciwość nadal jest najlepszą drogą postępowania, a pobożność i hojność są zwykle najpewniejszą drogą do pomyślności. Hiob miał liczną rodzinę i wiele obowiązków, a mimo to nie przestawał bać się Boga i oddawać Mu czci. On i wszyscy domownicy służyli Panu.

Opis pobożności i pomyślności Hioba poprzedza historię jego wielkich cierpień. Pokazuje to, że ani jedno, ani drugie nie chroni przed zwykłymi trudami ludzkiego życia, a nawet przed cierpieniami nadzwyczajnymi. Pobożność nie zapewnia bezpieczeństwa, jak błędnie sądzili przyjaciele Hioba, bo wszystkich spotyka to samo. Pomyślność również nie chroni przed cierpieniem, wbrew temu, co myśli beztroski świat, mówiąc: „Zasiadam jak królowa, więc nie zaznam smutku” (Księga Izajasza 47:8).