Księga Jeremiasza 50:9 – znaczenie i zastosowanie

Przez proroka, a później także przez swoją opatrzność, Bóg przeprowadza tu sprawę przeciw Babilonowi.

Najpierw zwróćmy uwagę na oskarżenie i rozkaz skierowane do mocarstw, które miały zniszczyć Babilon. Armia, która miała tego dokonać, została nazwana zgromadzeniem wielkich narodów (Księga Jeremiasza 50:9). Chodzi o Medów i Persów, a także ich sprzymierzeńców i wojska pomocnicze. Nazwano ich zgromadzeniem, ponieważ Bóg ukształtował je swoją wolą i zamysłem, by wykonały ten sąd. To Bóg wzbudzi je do tego zadania, skieruje je ku niemu i uzdolni do jego wykonania. Następnie sprowadzi je na miejsce, bo wszystkie ich ruchy będą pod Jego kierownictwem.

Bóg wyda rozkaz, by zajęli pozycje przeciw Babilonowi (Księga Jeremiasza 50:14), a oni to uczynią (Księga Jeremiasza 50:9). To, co Bóg postanawia, zostaje wykonane. Gdy tylko rozbiją obóz pod miastem, będą stopniowo zdobywać teren, aż Babilon zostanie wzięty. Bóg każe im strzelać do niego i nie oszczędzać strzał (Księga Jeremiasza 50:14), a ich strzały będą jak strzały potężnego i wprawnego wojownika, który ma i siłę, i celne oko oraz pewną rękę (Księga Jeremiasza 50:9). Żaden strzał nie chybi celu. Gdy Bóg wydaje rozkaz, daje też powodzenie.

Mają nie tylko strzelać do Babilonu (Księga Jeremiasza 50:14), lecz także wznosić przeciw niemu okrzyk (Księga Jeremiasza 50:15), okrzyk zwycięstwa ludzi pewnych triumfu. Ci, których Bóg kieruje do strzału, mogą wołać z radością, bo są pewni, że nie chybią.

Po drugie, spustoszenie i upadek Babilonu opisano na kilka sposobów. Bogactwo Babilonu stanie się łatwym i obfitym łupem zdobywców (Księga Jeremiasza 50:10). Chaldea będzie łupem dla wszystkich, którzy ją zniszczą, a co dziwniejsze, wszyscy rabujący ją nasycą się zdobyczą. Wezmą tak wiele, że sami powiedzą: „Wystarczy”.

Kraj Babilonu opustoszeje i pozostanie bez mieszkańców. Będzie całkowicie spustoszony (Księga Jeremiasza 50:13), do tego stopnia, że każdy przechodzień będzie się cieszył z jego upadku. Zamiast opłakiwać nieszczęście Babilonu, ludzie będą syczeć z pogardą na widok wszystkich jego klęsk (Księga Jeremiasza 50:13). Ci, którzy byli tam wcześniej, lecz uciekli przy pierwszym ataku, zawstydzą się swojego tchórzostwa (Księga Jeremiasza 50:12). Można też rozumieć te słowa tak, że „matka”, czyli sam Babilon, miasto-matka, zostanie zawstydzona, gdy zobaczy, że ci, którzy mieli jej strzec, opuścili ją.

To ostrzeżenie również dla późniejszych pokoleń. Dawne pokolenia chrześcijan mogą słusznie się wstydzić, widząc, jak bardzo późniejsze pokolenia się od nich różnią i jak nisko upadły. Żaden grzech nie sprowadza na ludzi pewniejszej i surowszej zguby niż odwrócenie się od Boga.

Babilon, niegdyś podziwiany, stanie się wzgardzony. Będzie ostatni wśród królestw, ogonem narodów, pustkowiem, suchą ziemią i pustynią (Księga Jeremiasza 50:12). Kraj pełen ludzi opustoszeje. Ziemia bogata i żyzna stanie się jałowa. Wielkie miasto, stolica królestwa, zostanie doszczętnie zburzone. Runęły jego fundamenty, więc upadną też mury, bo nie mogą się ostać, gdy sąd Boży wstrząsa samymi podstawami. To zemsta Pana, której nic nie zdoła powstrzymać ani w sądzie, ani w walce.

W Babilonie nie pozostanie nawet uboga resztka, która mogłaby uprawiać winorośl lub rolę, jak stało się w Izraelu (Księga Jeremiasza 50:16). Z Babilonu zostanie usunięty siewca, a wraz z nim ten, kto trzyma sierp. Kraj opustoszeje tak bardzo, że nikt nie będzie uprawiać ziemi ani zbierać plonów. Nadejdzie żniwo, ale nie będzie żniwiarzy. Nadejdzie pora siewu, ale nie będzie siewcy. Bóg wykona swoją część, lecz nie pozostanie nikt, kto mógłby wykonać swoją.

Wszyscy najemni sprzymierzeńcy Babilonu opuszczą go, jak często czynią najemnicy, gdy zbliża się niebezpieczeństwo (Księga Jeremiasza 50:16). Przerażeni mieczem siekącym na kawałki, każdy wróci do swojego ludu. Wcześniej powiedziano to samo o Egipcie (Księga Jeremiasza 46:16).

Po trzecie, przyczyną tego zniszczenia jest gniew Boga. Babilon zostanie doszczętnie spustoszony z powodu gniewu Pana (Księga Jeremiasza 50:13), a Jego gniew jest sprawiedliwy, ponieważ Babilon zgrzeszył przeciw Panu. Dlatego strzał nie należy oszczędzać (Księga Jeremiasza 50:14). Grzech sprawia, że ludzie stają się celem Bożych sądów. Babilon dopuszczał się bałwochwalstwa i niemoralności, ale nie to autor wskazuje jako główną przyczynę gniewu Boga. Zwraca uwagę na krzywdę, jaką Babilon wyrządził ludowi Bożemu, powodowany nienawiścią do niego jako ludu należącego do Boga. Babilon niszczył Boże dziedzictwo (Księga Jeremiasza 50:11). Bóg posłużył się Babilonem, by skorygować swój lud, lecz Babilon zamierzał doprowadzić go do całkowitej zagłady, i za to ponosił winę.

Babilon z radością wyrządzał krzywdę Jerozolimie (Księga Jeremiasza 50:11). „Cieszyłeś się, radowałeś”. Bóg niechętnie karze swój lud, dlatego głęboko nie podoba Mu się, gdy narzędzia użyte przeciwko niemu czerpią radość z jego cierpienia. Gdy Tytus Wespazjan zniszczył Jerozolimę, zapłakał nad nią, lecz Chaldejczycy cieszyli się z jej upadku.

Łup zdobyty w Jerozolimie służył im też do zaspokajania pychy i zamiłowania do luksusu. „Utyłeś jak jałówka na pastwisku i ryczałeś jak byki”. Podbój Jerozolimy sprawił, że stali się pyszni, rozrzutni i groźni dla wszystkich wokół. Dlatego sami staną się łupem. Ci, którzy połknęli bogactwo, będą musieli je oddać. Wyciągnęli rękę (Księga Jeremiasza 50:15), to znaczy poddali się zdobywcy. Ulegli tak całkowicie, że teraz można się na nich zemścić i potraktować Babilon tak, jak on traktował innych.

Babilon dążył do całkowitej zagłady Izraela, ludu Bożego. Izrael został przedstawiony jako rozproszona owca, jak wcześniej (Księga Jeremiasza 50:6). Nie nękały jej tylko psy. Polowały na nią również lwy, najpotężniejsi wrogowie, którzy ryczeli i ją wypędzali (Księga Jeremiasza 50:17). Jeden z królów asyryjskich uprowadził dziesięć pokoleń Izraela i je pożarł. Inny najechał Judę, złupił ją i osłabił, odzierając tę biedną owcę z wełny i mięsa. W końcu Nabuchodonozor, postrach i utrapienie wszystkich sąsiadów, wykorzystał słabość Izraela, zaatakował go i połamał mu kości. Zniszczył go doszczętnie, dlatego król Babilonu zostanie ukarany tak jak król Asyrii (Księga Jeremiasza 50:18).

Ci, którzy powtarzają grzechy swoich poprzedników, powinni się spodziewać, że dosięgną ich te same plagi. Jeśli postępują jak ich przodkowie, niech cierpią tak jak oni.

Po czwarte, Bóg obiecuje miłosierdzie swojemu ludowi w Izraelu. To miłosierdzie nadejdzie wraz z upadkiem Babilonu i będzie także jego skutkiem. Bóg odmieni los wygnańców. Uwolni ich z niewoli i sprowadzi z powrotem do ojczyzny, jak rozproszone owce zgromadzone na nowo w swojej zagrodzie (Księga Jeremiasza 50:19).

Izraelici nadal mieli prawo do ziemi Kanaan, która w zamyśle Boga pozostawała ich ojczyzną. Utrata jej w posiadanie nie unieważniła ich prawa do niej. Teraz znów mieli ją objąć w posiadanie.

Bóg przywróci im pomyślność. Nie tylko znów będą mieszkać we własnym kraju, lecz także dobrze im się tam będzie wiodło. Będą paść się na Karmelu i w Baszanie, najbogatszych i najżyźniejszych częściach kraju. Te owce, zebrane z pustkowi, po których się rozproszyły, wrócą na dobre pastwiska i znajdą pełne zaspokojenie.

Pytali o drogę na Syjon (Księga Jeremiasza 50:5), bo chcieli tam służyć Bogu i oddawać Mu cześć. To był ich główny cel powrotu. Bóg jednak zrobi więcej niż tylko sprowadzi ich na Syjon. Zaprowadzi ich także na Karmel i do Baszanu, gdzie będą się cieszyć obfitością. Ci, którzy wracają do Boga i swoich obowiązków, odnajdują w tym prawdziwy pokój i zadowolenie. Tym, którzy szukają najpierw królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości oraz pragną zamieszkać na Syjonie, świętej górze Boga, Bóg da także inne błogosławieństwa, nawet obfitość właściwą żyznym wzgórzom Efraima i Gileadu.

Bóg przebaczy im również grzechy, a to jest źródłem wszystkiego innego (Księga Jeremiasza 50:20). W owych dniach ludzie będą szukać winy Izraela, lecz jej nie znajdą. Bóg nie tylko zdejmie karę za ich grzechy, lecz także usunie winę, która Go obrażała. Pojedna się z nimi. Ich grzech będzie tak, jakby nigdy go nie było. Zostanie starty niczym chmura, skreślony jak dług i odrzucony za Boże plecy. Zostanie wrzucony w głębiny morza, nie będzie już zapisany w Bożych księgach ani nie będzie grozić, że znowu wystąpi przeciw nim.

Pokazuje to, jak całkowicie Bóg przebacza grzech. Już o nim nie pamięta. Uwolnienie od niedoli przynosi prawdziwe pocieszenie tylko wtedy, gdy wynika z przebaczenia grzechów (Księga Izajasza 38:17). Juda i Izrael otrzymali tak pełne przebaczenie, gdy wrócili z Babilonu, że powiedziano o nich, iż z ręki Pana otrzymali podwójnie za wszystkie swoje grzechy (Księga Izajasza 40:2).

Może to oznaczać także głęboką przemianę ich serc i życia, a zarazem pełne przebaczenie grzechów. Gdyby po ich powrocie ktoś szukał wśród nich bożków lub praktyk bałwochwalczych, niczego takiego by nie znalazł. Ich nieczystość zostałaby całkowicie usunięta, co świadczyłoby również o zdjęciu z nich winy. „Przebaczę tym, których pozostawię przy życiu”. Oznacza to, że Bóg okaże im łaskę. Może się to dokonać tylko przez Niego, który jako wielka ofiara za grzech jest przebłaganiem i przez usunięcie grzechu odwraca gniew Boga. Tych, którym Bóg przebacza grzechy, zachowuje także dla wielkich rzeczy. Tych zaś, których usprawiedliwia, obdarza też chwałą.