Księga Jeremiasza 50:1 – znaczenie i zastosowanie

To słowo jest wymierzone przeciwko Babilonowi. Wypowiada je Ten, którego czyny zawsze odpowiadają słowom i którego słowa nigdy nie zawodzą. Król Babilonu okazał Jeremiaszowi życzliwość, ale Jeremiasz i tak musiał zapowiedzieć upadek jego królestwa. Prorocy Boga nie mogą kierować się osobistą przychylnością ani uczuciem. Jeśli ludzie są naszymi przyjaciółmi, a zarazem wrogami Boga, nie możemy zapowiadać im pokoju.

Zniszczenie Babilonu opisano tak, jakby już się dokonało. Niech zostanie ogłoszone narodom jako prawdziwa, wielka nowina, która dotyczy ich wszystkich. Niech wieść rozejdzie się wszędzie, jakby w dniu zwycięstwa wznoszono sztandar. Babilon został zdobyty. Niech Bóg odbierze za to chwałę, a Jego lud znajdzie w tym pociechę. Dlatego tej wiadomości nie wolno zatajać. Powinna być znana, aby ludzie poznali Pana przez sądy, które wykonuje (Księga Psalmów 9:16).

Upadek Babilonu opisano także jako całkowity. Najpierw zniszczone zostaną jego bożki, których lud próbował strzec i od których oczekiwał pomocy. Bel i Merodak byli głównymi bóstwami Babilończyków. Zostaną okryci hańbą, a ich posągi rozbite. Sam kraj zostanie spustoszony (Księga Jeremiasza 50:3). Atak nadejdzie z północy, z Medii, położonej na północ od Babilonu, oraz z Asyrii, przez którą Cyrus wkroczył do Babilonu. Stamtąd przyjdzie naród, który spustoszy tę ziemię. Babilon sprowadzał nieszczęścia na kraje północne, dlatego często ostrzegano go przed złem nadciągającym z północy. Bóg może znaleźć narody położone jeszcze dalej na północ, by go ukarać. Podobnie później potęga i splendor dawnego Rzymu zostały zniszczone przez ludy północy, Gotów i Wandalów.

Jest tu także słowo dla ludu Bożego, zarówno Izraela, jak i Judy, ponieważ wielu ludzi z dziesięciu plemion przyłączyło się do dwóch plemion wracających z Babilonu. Pierwsza obietnica mówi, że zanim powrócą do swojej ziemi, wrócą do Boga. Ich nawrócenie i odnowa otwierają drogę do spełnienia wszystkich pozostałych obietnic (Księga Jeremiasza 50:4–5). Przyjdą, płacząc, i będą podążać za Panem, jak niegdyś cały dom Izraela za czasów Samuela (Pierwsza Księga Samuela 7:2). Nie będą to łzy beznadziejnego smutku, takie jak te, które wylewali, gdy szli na wygnanie. Będą to łzy żalu za grzechy oraz radości z dobroci Boga, gdy zacznie świtać wyzwolenie.

Będą też szukać Pana. Nie pogrążą się w rozpaczy, lecz podejmą wysiłek, by znaleźć potrzebną pociechę. Pójdą z płaczem szukać Pana, swojego Boga. Ci, którzy szukają Pana, powinni szukać Go z bólem serca, tak jak rodzice Chrystusa szukali Go z niepokojem (Ewangelia Łukasza 2:48). A ci, którzy się smucą, powinni szukać Pana, bo ich smutek wkrótce przemieni się w radość: Bóg da się znaleźć tym, którzy szukają Go w taki sposób. Będą szukać Pana jako swojego Boga i zerwą wszelkie więzi z bożkami. Gdy usłyszą, że bożki Babilonu zostały rozbite i okryte hańbą, będzie to właściwy moment, by zwrócić się ku własnemu Bogu i wrócić do Tego, który żyje na wieki. Bóg często dopuszcza, by ludzie rozczarowali się fałszywymi bogami, aby zaufali wyłącznie prawdziwemu Bogu.

Zaczną też poważnie myśleć o powrocie do swojej ojczyzny. Zobaczą w nim nie tylko miłosierdzie, lecz także obowiązek, ponieważ znajduje się tam Syjon, święte wzgórze, na którym niegdyś stał dom Pana (Księga Jeremiasza 50:5). Będą pytać o drogę do Syjonu, zwróceni ku niemu twarzą. Syjon był miastem ich świętych zgromadzeń i na wygnaniu często z głębokim wzruszeniem o nim wspominali (Księga Psalmów 137:1). Teraz, gdy upadek Babilonu daje nadzieję na wyzwolenie, nie będą mogli mówić o niczym innym niż o powrocie do Syjonu. Ich serca już były ku niemu zwrócone, a teraz zwrócą się tam także ich twarze. Będą za nim tęsknić, wyruszą do Syjonu i nie zatrzymają się przed celem. Droga jest długa, a oni jej nie znają, ale będą o nią pytać, bo postanowią iść dalej, aż dotrą na miejsce. Nie zamierzają zawrócić i będą uważnie pilnować, by nie zboczyć z drogi.

Obraz ten ukazuje także powrót grzeszników do Boga. Celem, ku któremu zmierzają, jest niebo, ich Syjon. Ich serca są na nim skupione i ku niemu zwracają się ich twarze, dlatego pytają o drogę. Nie pytają o drogę do nieba, jeśli ich serca są przywiązane do świata. Nie wystarczy też zwrócić się ku niebu i iść przed siebie bez szukania właściwej drogi. Każdy prawdziwie nawrócony człowiek naprawdę pragnie dotrzeć do celu i z troską trzyma się właściwej drogi. Pięknie jest widzieć ludzi, którzy pytają o drogę do nieba, mając wzrok zwrócony ku temu celowi.

Odnowią także swoje przymierze, zobowiązując się do ściślejszego chodzenia z Bogiem w przyszłości: „Zwiążmy się z Panem wieczystym przymierzem”. Złamali przymierze z Bogiem i w istocie odłączyli się od Niego. Teraz postanawiają znów się z Nim związać i odnowić zobowiązanie, że do Niego należą. Gdy ci, którzy odeszli, wracają, muszą ponownie podjąć pierwsze dzieła i odnowić zawarte kiedyś przymierze. Ma to być przymierze wieczyste, którego nigdy nie złamią. Aby o nim nie zapomnieć, muszą często je sobie przypominać, bo wytrwała pamięć pomaga wytrwać w posłuszeństwie.

Ich ówczesny stan zostaje następnie opisany jako bardzo smutny i trwający już od dawna. „Mój lud” — mówi Bóg, ponownie uznając ich za swoich, gdy do Niego wracają — „był jak zagubione owce” (Księga Jeremiasza 50:6). Błąkali się po górach i wzgórzach, pędzeni z miejsca na miejsce, i nie znajdowali pastwiska. Zapomnieli nawet o swoim miejscu odpoczynku w ojczyźnie i nie umieli znaleźć drogi powrotnej. Ich nędzę pogłębiło to, że własni pasterze, ich władcy i kapłani, sprowadzili ich na manowce. Odwodzili lud od jego obowiązków, ściągając na niego sąd Boga, który wypędził go z ziemi. To straszne, gdy ci, którzy powinni prowadzić lud ku bezpieczeństwu, zamiast tego prowadzą go ku błędowi.

Gdy się błąkali, byli narażeni na ataki dzikich zwierząt, które traktowały ich jak bezpańskie stworzenia, jak zagubione zwierzęta, do których nikt się nie przyznaje (Księga Jeremiasza 50:7). Przypominali stado owiec będące w drodze: każdy, kto je znalazł, pożerał je i brał sobie jako łup. A gdy ludzie wyrządzali im największą krzywdę, szydzili z nich, mówiąc, że ich własni prorocy od dawna ostrzegali ich, iż na to zasługują.

Ta wymówka nie czyniła krzywdzicieli niewinnymi. Próbowali usprawiedliwić swoje okrucieństwo słowami: „Nie jesteśmy winni, bo oni zgrzeszyli przeciwko Panu”. Nie mogli jednak uczciwie twierdzić, że Judejczycy osobiście ich skrzywdzili. Sąd nad Judą był jednak słuszny, ponieważ jej mieszkańcy zgrzeszyli nie przeciwko zwykłemu władcy, lecz przeciwko Panu, prawdziwemu i żyjącemu Bogu.

Bóg zostaje tu opisany jako siedziba sprawiedliwości i nadzieja ich przodków. Juda okazywała pogardę świątyni i wierze przekazanej przez przodków, co powiększało jej winę. Nie usprawiedliwiało to wrogów Judy, ale pokazywało, dlaczego sąd Boga był sprawiedliwy: lud porzucił miejsce sprawiedliwości i Boga, któremu ufali jego przodkowie.

Następnie lud zostaje wezwany, by wyruszył bez zwłoki, gdy tylko otworzy mu się droga do wolności (Księga Jeremiasza 50:8). Ma odejść nie tylko z ziem należących do Babilonu, ale z samego miasta. Nawet jeśli ludzie zdążyli się tam osiedlić, nie powinni zostawać, lecz śpieszyć z powrotem do Syjonu i iść na przedzie jak kozły prowadzące stado. Warto jako pierwszy podjąć dobre dzieło i dawać innym dobry przykład. Kozioł kroczący na czele stada prezentuje się dostojnie (Księga Przysłów 30:31).