Księga Jeremiasza 50:33 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety najpierw mówią o niedoli Izraela, a następnie o upadku Babilonu. Bóg dostrzega niewolę swojego ludu w Babilonie, tak jak niegdyś dostrzegł jego niewolę w Egipcie. Widział, co się dzieje, słyszał jego wołanie i o nim nie zapomni.

Izrael i Juda byli wspólnie uciskani (Księga Jeremiasza 50:33). Wydaje się, że po tym, jak Asyria i Chaldea znalazły się pod władzą jednego mocarstwa, część pozostałych jeńców z dziesięciu plemion dołączyła do uprowadzonych z dwóch plemion. Dzielili te same łzy i cierpienie. Byli jedynie bezsilnymi proszącymi o wolność, bo nie mieli siły, by się wyrwać. Ich porywacze trzymali ich mocno i byli od nich znacznie silniejsi.

Pociechą w utrapieniu jest to, że choć są słabi, ich Odkupiciel jest potężny (Księga Jeremiasza 50:34). To słowo może też oznaczać Mściciela: tego, komu przysługuje do nich prawo i kto będzie go bronił. Jest silniejszy od wrogów, którzy trzymają ich w kajdanach. Może pokonać każdą siłę występującą przeciwko nim i umocnić swój lud, nawet gdy jest bardzo słaby. Nazywa się Panem Zastępów i pokaże, że naprawdę jest tym, za kogo uznaje Go Jego lud. Dowiedzie, że jest Tym, na kim Jego lud polega.

To wielka pociecha dla ludu Bożego. Choć występuje przeciw niemu wiele wojsk, po jego stronie jest Pan Zastępów. Z pełnym zaangażowaniem i mocą będzie bronił jego sprawy. Doprowadzi ją do końca, aby dać odpoczynek tej ziemi, ziemi swojego ludu, i zapewnić jej pokój od wszystkich okolicznych wrogów. Odnosi się to także do wierzących, którzy zmagają się z grzechem, zepsuciem, słabością i licznymi upadkami. Niech wiedzą, że ich Odkupiciel jest potężny. Może zachować to, co Mu powierzają, i będzie bronił ich sprawy. Grzech nie będzie nad nimi panował. On ich wyzwoli, a oni będą naprawdę wolni. Da im odpoczynek, który pozostaje dla ludu Bożego.

Następnie opisane zostają grzechy Babilonu i kara, która go spotka. Jego grzechami były bałwochwalstwo i prześladowanie. Babilończycy uciskali lud Boży i nie chcieli go uwolnić. Nie otworzyli więzienia dla uprowadzonych, jak wcześniej mówił Izajasz o innym pysznym ciemięzcy (Księga Izajasza 14:17). Właśnie o to Bóg oskarżał Babilon, tak jak niegdyś faraona. Babilończycy zostali ostrzeżeni, ale ostrzeżenie nie przyniosło skutku.

Mieszkańców Babilonu spotka ucisk, ponieważ sami uciskali lud Boży (Księga Jeremiasza 50:34). Bóg głęboko troszczy się o cześć i pocieszenie swojego ludu. Odpłaci uciskiem tym, którzy go uciskają, tak jak da odpoczynek udręczonym (Drugi List do Tesaloniczan 1:6-7). Babilończycy wyrządzili krzywdę także samemu Bogu, oddając innym chwałę, która należy wyłącznie do Niego. Kraj był pełen rzeźbionych bożków, którym ludzie gorliwie służyli (Księga Jeremiasza 50:38). Nie szczędzili kosztów ani wysiłku, by służyć bożkom, a ich gorliwość była nierozumna, niemal jak u ludzi pozbawionych zmysłów.

Słowo użyte na określenie bożków niesie ze sobą znaczenie strachów lub przerażających przedmiotów. Bożki te miały budzić grozę, przypominały strachy na wróble, a mimo to ludzie je kochali. Babilon był matką nierządnic (Apokalipsa św. Jana 17:5), źródłem bałwochwalstwa. Robienie boga z jakiegokolwiek stworzenia jest szaleństwem. Ci, którzy zuchwale sprzeciwiają się prawdziwemu Bogu, często zostają wydani na pastwę silnego zwiedzenia i zaczynają oddawać cześć martwym bożkom, które nie mogą im pomóc. To szaleństwo jest jednak także grzechem i Bóg z pewnością osądzi je surowo.

Sądy Boga nad Babilonem doprowadzą do jego całkowitej zagłady. Najpierw miecz zniszczy wszystko, co go broniło i podtrzymywało. Chaldejczycy przez długi czas byli mieczem Boga przeciw grzesznym narodom wokół nich, lecz teraz miecz dosięgnie samego Babilonu (Księga Jeremiasza 50:35). Ponieważ stali się równie winni jak ci, których osądzali, a może nawet bardziej, Bóg skieruje przeciw nim karę.

Miecz uderzy w ich książąt, a wysokie stanowisko, bogactwo i władza ich nie ocalą. Dosięgnie także ich mędrców, filozofów, mężów stanu i doradców. Ich wiedza nie ochroni ani ich samych, ani narodu. Uderzy również w wróżbitów i astrologów, nazwanych tutaj kłamcami (Księga Jeremiasza 50:36), ponieważ zwodzili ludzi fałszywymi obietnicami pokoju i powodzenia. Miecz uczyni ich głupimi i zagubionymi, jakby postradali zmysły. Bóg ma miecz, który może dosięgnąć duszy i zmącić umysł, sprowadzając głębokie duchowe utrapienie.

Miecz spadnie także na ich wojowników. Nawet jeśli nie zginą, ogarnie ich przerażenie i stracą odwagę. Na cóż zda się siła rąk, gdy upada serce? Miecz dosięgnie również ich sił zbrojnych, w tym koni i rydwanów (Księga Jeremiasza 50:37). Najeźdźcy zagarną wojenne zapasy albo je zniszczą. Obce oddziały służące Babilonowi ogarnie bezradny strach, a ludność złożona z wielu narodów stanie się słaba i bojaźliwa jak kobiety.

Zagłada dosięgnie także ich skarbów. Bogactwo jest siłą w czasie wojny, a ich majątek zostanie zabrany i użyty przeciwko nim. Pokazuje to, jak całkowita będzie klęska, gdy miecz ruszy na rozkaz Boga. Sama ziemia zostanie spustoszona (Księga Jeremiasza 50:38). Wody, które chroniły miasto, wyschną. Cyrus skierował Eufrat do wielu kanałów, dzięki czemu jego wojsko mogło z łatwością wkroczyć do Babilonu, choć wcześniej rzeka wydawała się zapewniać miastu bezpieczeństwo.

Wyschnie też woda, dzięki której ziemia była urodzajna, i sama ziemia stanie się jałowa, nieodpowiednia do zamieszkania przez ludzi, a jedynie dla dzikich zwierząt pustyni (Księga Jeremiasza 50:39). Taki los Babilonu zapowiedziano już wcześniej (Księga Izajasza 13:19-22). Miasto stanie się jak Sodoma i Gomora (Księga Jeremiasza 50:40). Tę samą karę zapowiedziano Edomowi (Księga Jeremiasza 49:18). Babilon spustoszył Edom, teraz sam zostanie spustoszony.

W końcu najazd wroga napełni największym strachem i zamętem króla oraz całe królestwo (Księga Jeremiasza 50:41-43).

Żywy opis najeźdźców, ich budzącej grozę potęgi i strachu, który szerzą na dworze i w całym kraju, pojawił się już wcześniej w Księdze Jeremiasza 6:22-24, gdzie Bóg mówił o Chaldejczykach, Babilończykach, najeżdżających Judę. Tam walka toczyła się przeciwko „córze Syjonu”, a tutaj przeciwko „córze Babilonu”. Sens jest jasny: Babilon otrzyma odpłatę za to, co sam czynił.

Bóg może wzbudzić groźnych niszczycieli, by przerazili tych, którzy sami byli postrachem dla innych. Ci, którzy okazali okrucieństwo i nie mieli litości, powinni liczyć się z tym, że sami zostaną potraktowani okrutnie i nie zaznają litości. Jest jednak różnica między tymi dwoma fragmentami. Tam czytamy: „Usłyszeliśmy o nich wieść i opadły nam ręce”. Tutaj zaś: „Król Babilonu usłyszał wieść i opadły mu ręce”. Oznacza to, że ów dumny i zuchwały król w dniu własnego utrapienia stanie się równie bezsilny i pozbawiony nadziei, jak najubożsi Izraelici w swojej niedoli.

Znaczenie tych słów jest również takie, że Babilon nie tylko się przestraszy, ale i ucierpi. Najeźdźca przyjdzie jak lew, by rozszarpać i zniszczyć (Księga Jeremiasza 50:44), i spustoszy ich oraz ich kraj (Księga Jeremiasza 50:45). Zniszczenie będzie tak wstrząsające, że zaalarmuje wszystkie okoliczne narody (Księga Jeremiasza 50:46). Te same trzy wersety zostały wcześniej użyte w proroctwie przeciwko Edomowi, które Chaldejczycy wypełnili (Księga Jeremiasza 49:19-21). Teraz powracają, z niezbędnymi zmianami, w proroctwie przeciwko Babilonowi, które spełni się na Chaldejczykach. Nauka płynąca z tego tekstu jest taka, że choć Boża opatrzność może przez pewien czas wydawać się nierówna, ostatecznie Jego sprawiedliwość będzie jednakowa dla wszystkich. Kto plądruje innych, sam zostanie złupiony (Księga Izajasza 33:1; Apokalipsa św. Jana 13:10).