Księga Jeremiasza 50:21 – znaczenie i zastosowanie

Zgromadzono wojska i wysłano je, by zniszczyły Babilon. Wszystko przygotowuje się do natarcia na to potężne królestwo: wojska mają wyruszyć przeciwko ziemi Merataim i dotrzeć do mieszkańców Pekod, regionu, przez który Cyrus przechodził w drodze do Babilonu. Wojska Cyrusa zostają wezwane, by ruszyć przeciwko Babilonowi z najdalszych krańców kraju. Odległość nie powinna nikogo powstrzymać przed udziałem w tej wyprawie, bo pracy wystarczy dla wszystkich, a nagroda będzie odpowiednia (Księga Jeremiasza 50:26). Szczególne wezwanie skierowano do łuczników, by zebrali się przeciw Babilonowi (Księga Jeremiasza 50:29).

W ten sposób Pan otworzył swój arsenał, czyli skład broni, i wydobył z niego narzędzia swojego gniewu. Wielcy władcy postępują podobnie, gdy otwierają magazyny i zaopatrują wojska przed wielką wyprawą. Medowie i Persowie są teraz arsenałem Boga. To stamtąd wydobywa On narzędzia swojego gniewu: Cyrusa, jego dowódców i wojska, których użyje, by obalić Babilon. Wielcy ludzie są jedynie narzędziami w rękach wielkiego Boga. Ma On wiele takich narzędzi, trzyma je w gotowości i otwiera swoje składy, gdy zachodzi potrzeba. To dzieło Pana, Boga Zastępów. Gdy Bóg ma coś do zrobienia, pokaże, że naprawdę jest Bogiem Zastępów i że nie zabraknie Mu środków, by doprowadzić swoje dzieło do końca.

Wojska otrzymują też instrukcje, jak mają postąpić. Ogólnie rzecz biorąc, mają wykonać wszystko, co Bóg nakazał, tak jak powiedziano o Cyrusie, że spełni całe Boże zamierzenie (Księga Izajasza 44:28). Babilon ma zostać doszczętnie zniszczony. Po pierwszej rundzie zniszczeń najeźdźcy mają ponownie przejść przez kraj albo zgładzić potomków pierwszego pokolenia. Mają otworzyć jego składy, zagrabić skarby i obrócić przeciw niemu jego własną broń. Mają zburzyć go i usypać z niego stosy ruin. Całe bogactwo i przepych Babilonu zostaną zgarnięte na jedną stertę gruzu. Uwaga na marginesie oddaje tę myśl jako zrównanie go z ziemią: sens pozostaje ten sam — zniszczyć go całkowicie.

Zobacz, jak niewielką wartość wielki Bóg przypisuje temu, co ludzie cenią i czym się chlubią. Babilońscy książęta i możni, silni i dobrze odżywieni, polegną od miecza. Nie zginą jak żołnierze na polu chwały, lecz jak bydło w rękach rzeźnika (Księga Jeremiasza 50:27). Słowa o zabiciu wszystkich byków oznaczają zgładzenie wszystkich jego potężnych wojowników. Zginą otępiali i nieświadomi, jak wół prowadzony na rzeź. Ich klęska jest tym bardziej tragiczna, że tak niewiele ją odczuwają. Nadszedł ich dzień, chwila, w której muszą zdać sprawę, a oni o tym nie wiedzą.

Zapewniono ich także o zwycięstwie. Jeśli wykonają Boży rozkaz, spełni się to, co Bóg zapowiedział. Nastąpi wielkie zniszczenie (Księga Jeremiasza 50:22). Babilon obróci się w ruinę, a jego młodzieńcy i wszyscy żołnierze zostaną wybici właśnie w dniu, który miał go ochronić (Księga Jeremiasza 50:30). Bóg występuje przeciwko Babilonowi (Księga Jeremiasza 50:31). Zastawił na niego pułapkę i zaplanował całą wyprawę tak, by Babilon wpadł w nią jak ptak w sidła. Cyrus z pewnością zwycięży, bo walczy pod Bożym sztandarem. Bóg podpali także miasta Babilonu (Księga Jeremiasza 50:32). Nikt nie zdoła Mu się oprzeć, gdy się gniewa, ani ugasić ognia, który wzniecił.

Następnie podano powody tak surowego sądu nad Babilonem. Ci, którzy zostali użyci w tej wojnie, mogli poznać te powody i przekonać się, że wyrok jest sprawiedliwy. Tak powinno być w przypadku wszystkich powołanych do takiego zadania. Po pierwsze, Babilon był źródłem kłopotów, krzywd i ucisku dla wszystkich sąsiadów. Stał się młotem całej ziemi, który rozbijał narody i kruszył je blisko i daleko (Księga Jeremiasza 50:23). Trwało to już wystarczająco długo. Teraz nadszedł czas, by Babilon został rozbity i zniszczony. Ten, który jest Bogiem narodów, w swoim czasie obroni prawa narodów przed tymi, którzy niesprawiedliwie na nie napadają. Bóg całej ziemi złamie młot całej ziemi.

Po drugie, Babilon przeciwstawił się samemu Bogu. „Wdałeś się w spór z Panem” — tak można oddać sens słów z Księgi Jeremiasza 50:24. Oznaczają one, że Babilon podjął z Nim walkę albo proces: otwarcie Mu się sprzeciwił, postawił się w roli Jego rywala i zbuntował się przeciwko Niemu. Teraz został zdemaskowany i schwytany jak ptak w pułapkę. Ci, którzy walczą przeciwko Panu, szybko przekonują się, że nie są dla Niego równym przeciwnikiem.

Po trzecie, Babilon zniszczył Jerozolimę, święte miasto, i znajdującą się tam świątynię, dlatego musi za to odpowiedzieć. Taki wyrok ogłoszono na Syjonie w dniu sądu nad Babilonem: to zemsta Pana, naszego Boga, za Jego świątynię (Księga Jeremiasza 50:28). Spalenie świątyni i uprowadzenie jej naczyń uznano za najcięższe zarzuty wobec Babilonu. Ważyły one jeszcze więcej niż to, że Babilon był młotem całej ziemi, bo Syjon był radością i chwałą całej ziemi. Każda krzywda wyrządzona Kościołowi Boga, Jego świątyni na świecie, z pewnością spotka się z odpłatą. Nie będzie surowszej zemsty niż ta wymierzona za świątynię.

Po czwarte, Babilon był dumny i wyniosły, dlatego musi upaść. Bóg okazuje swoją chwałę, patrząc na pyszałków i poniżając ich (Księga Hioba 40:12). „Jestem przeciwko tobie, pyszałku” — mówi Pan (Księga Jeremiasza 50:31), a podobne słowa padają także w Księdze Jeremiasza 50:32. Wyrażenie to można rozumieć jako „ty, który jesteś samą pychą”. Pycha w ludzkim sercu sprawia, że Bóg występuje przeciwko człowiekowi, i szybko prowadzi go ku zagładzie. Bóg sprzeciwia się pysznym i poniża ich. Pyszni potykają się i upadają nie tyle dlatego, że inni ich popychają, ile dlatego, że sami stają sobie na drodze. Tak wysoko noszą głowę, że nie patrzą pod nogi i nie omijają przeszkód, przez co ślepo wchodzą w niebezpieczeństwo.

Pycha Babilonu z pewnością doprowadzi go do zguby, bo wynosił się przeciwko Panu, Świętemu Izraela (Księga Jeremiasza 50:29). Znieważał Boga, znieważając Jego lud. Uczynił Boga swoim wrogiem, dlatego gdy upadnie, nikt go nie podniesie (Księga Jeremiasza 50:32). Kto zdoła podnieść tych, których Bóg postanowił obalić?