Księga Jeremiasza 5:10 – znaczenie i zastosowanie

Możemy tu dostrzec grzech tego ludu, który stał się przyczyną wyroku zagłady. Bóg odrzuca go i przeznacza na zniszczenie (Księga Jeremiasza 5:10), ale nie dzieje się to bez powodu. Lud odwrócił się od prawa Bożego (Księga Jeremiasza 5:11). Dom Izraela i dom Judy, choć często skłócone, oba postępowały wobec Boga bardzo zdradliwie. Porzuciły oddawanie Mu czci, złamały przymierze z Nim, odwróciły się od Niego i żyły przed Nim w obłudzie.

Szydziły też z Bożych wyroków i nazywały kłamstwem Jego ostrzeżenia (Księga Jeremiasza 5:12-13). Wielokrotnie słyszały, że nadejdzie nieszczęście, że dosięgnie je miecz albo głód. Mimo to czuły się bezpieczne i mówiły: „Będziemy mieć pokój, nawet jeśli dalej będziemy tak postępować”. Nie bały się tego, kim jest Bóg. Zapierały się Go i sprzeciwiały nawet temu, co podpowiada przyrodzone poznanie, mówiąc: „To nie On”, czyli: „Nie jest taki, jak nam mówiono. Nie widzi, nie troszczy się o nas albo nie pociągnie nas do odpowiedzialności. Nic złego nam się więc nie stanie”. Wielu ludzi ginie, bo daje sobie wmówić, że Bóg nie będzie tak surowy, jak zapowiada Jego słowo. Tak brzmiało pierwsze kłamstwo szatana: „Na pewno nie umrzecie”. Złudna nadzieja na uniknięcie kary jest jedną z głównych podpór grzechu.

Ludzie ci nie bali się także tego, co mówił Bóg. Prorocy ostrzegali ich jasno, ale zbywali te słowa, jakby były tylko gadaniną. Uważali, że prorocy powtarzają je z przyzwyczajenia, ze smutku albo ze złości na naród. Grzesznicy nie chcą przyznać, że coś naprawdę jest słowem Boga, jeśli potępia ich grzech lub zakłóca spokój, w którym go popełniają. Grozili nawet prorokom, że znikną jak wiatr, i życzyli im takiego samego losu. Gdy prorocy straszyli ich głodem, odpowiadali, że to prorocy powinni cierpieć głód. Gdy ostrzegali przed mieczem, życzyli im śmierci od miecza. W ten sposób szyderstwa i znieważanie Bożych posłańców dopełniały ich winy.

Teraz przychodzi kara za ten grzech. Ostrzeżenia, z których się śmiali, zostaną spełnione (Księga Jeremiasza 5:14). Ponieważ pogardliwie odnosili się do proroków i ich przesłania, Bóg potwierdzi zarówno autorytet proroków, jak i prawdziwość ich słów. Nie przepadnie ani jedno z nich. Bóg zwraca się do Jeremiasza, z którego szydzono i którego mogło to boleć, i mówi: „Sprawię, że moje słowa w twoich ustach będą jak ogień”. Ludzie mogą zapierać się tego przesłania, ale Bóg uznaje je za swoje i sprawi, że zadziała równie pewnie, jak ogień trawi suche drewno. Słowo będzie ogniem, a ludzie drewnem. Przez grzech sami stają się paliwem dla gniewu Boga, który objawia się przeciw wszelkiej bezbożności i nieprawości. Słowo Boga zawsze okaże się silniejsze od tych, którzy z nim walczą. Ci, którzy nie zechcą mu się poddać, zostaną złamani.

Nadejdzie też wróg, którego ludzie uważali za niegroźnego. Bóg wydaje rozkaz (Księga Jeremiasza 5:10): „Wstąpcie na jej mury i zniszczcie je”. Kamienne mury nie oprą się Bożemu rozkazowi. Gdy wróg zdobędzie umocnienia, będzie mógł niszczyć wedle woli. Bóg pozwala zburzyć obwarowania i pozostawić otwarte warowne miasta, bo te umocnienia nie należą do Pana. Nie zbudowano ich z bojaźni przed Nim ani w zaufaniu do Niego. Ludzie bardziej ufali swoim murom niż Bogu, dlatego Bóg nie uzna ich za swoje ani ich nie ochroni. Gdy miasto jest pełne grzechu, Bóg nie wspiera jego obrony, a wtedy staje się ona krucha jak papier. Co może nas obronić, jeśli opuści nas Bóg, który jest naszą obroną i obrońcą wszystkiego, co nas osłania?

Bóg mówi: „Sprowadzę na was naród, domu Izraela” (Księga Jeremiasza 5:15). Wszystkie narody są Mu poddane i posługuje się nimi według swojej woli. Niekiedy zsyła pogańskie narody jako rózgę karcenia na Izrael, gdy Izrael staje się narodem obłudnym. Tutaj Chaldejczycy zostają przedstawieni jako naród z daleka, sprowadzony z odległych stron, aby zagarnął więcej łupów i dłużej pozostał. To lud, z którym Izraelici wcześniej nie mieli do czynienia, nie mogli więc liczyć na jego litość. Bóg może sprowadzić na nas nieszczęście z miejsc i za sprawą przyczyn, które wydają się bardzo odległe. To naród potężny i starożytny, dumny ze swojej siły i długiej historii. Jego języka nie znacie, co utrudniłoby rozmowy o pokoju (Druga Księga Królewska 18:26). Zgadza się to również z ostrzeżeniem zawartym w prawie (Księga Powtórzonego Prawa 28:49), co pokazuje, że prawo i prorocy mówią zgodnie.

Wrogowie są dobrze uzbrojeni. „Ich kołczan jest jak otwarty grób”, bo ich strzały wszędzie niosą śmierć i zniszczenie. Są dzielnymi, silnymi wojownikami, w pełni gotowymi do walki (Księga Jeremiasza 5:16). Po podbiciu kraju pochłoną wszystko, co napotkają, i zagarną dla siebie, co tylko zdołają (Księga Jeremiasza 5:17). Nie zabiorą jedynie żywności potrzebnej do przeżycia, lecz ogołocą ziemię i nakarmią swoich żołnierzy bogatymi plonami żyznej krainy. Zjedzą zbiory z pola i chleb z domu, pożywienie, które miało przypaść synom i córkom. Pociechą jest widzieć, że dzieci korzystają z owoców pracy, którą dla nich wykonaliśmy. Wielkim bólem jest patrzeć, jak zjadają je obcy i wrogowie, podczas gdy bliskim nam ludziom brakuje tego, co niezbędne. Także to odpowiada przekleństwu zawartemu w prawie (Księga Powtórzonego Prawa 28:33).

„Zjedzą wasze trzody i stada, zwierzęta, z których składaliście ofiary swoim bożkom. Nie zostawią wam żadnych owoców z winorośli ani z drzew figowych”. Zubożą też wasze miasta. „Zubożą wasze warowne miasta”. Jak obronić się przed ubóstwem, gdy nadchodzi niczym uzbrojony człowiek? To właśnie tym miastom ufaliście, że ochronią okolicę. Słuszne jest, że Bóg odbiera bogactwo temu, w czym pokładamy ufność. Miecz odetnie dostawy, zablokuje handel i sparaliżuje wymianę handlową, a nawet warowne miasta popadną w ubóstwo.

Jest tu również czułe miłosierdzie. Wróg otrzymuje władzę, by niszczyć i pustoszyć, ale nie po to, by zgładzić wszystko (Księga Jeremiasza 5:10). Wielu zabije, lecz niektórzy muszą pozostać przy życiu. Zagrabi wiele, ale coś musi zostać, aby ocaleni mieli z czego żyć. Bóg już powiedział: „Nie dokonam pełnej zagłady wśród was” (Księga Jeremiasza 5:18), i te słowa wyznaczają nieprzekraczalną granicę obecnego zniszczenia. Jeśli Bóg nie pozwoli na całkowitą zagładę, wróg nie może jej sprowadzić. Bóg zachowuje miłosierdzie dla swojego ludu, dlatego stawia granice temu sądowi. Dosięgnie on tylko do pewnego miejsca, dalej nie pójdzie.

W tych działaniach widać również sprawiedliwość Boga. Skoro okaże się łaskawy, bo nie zniszczy ich całkowicie, okaże się też sprawiedliwy, sprowadzając ich na skraj zagłady. Musi być jasne, że nie wyrządził im krzywdy (Księga Jeremiasza 5:19). Lud zapyta wyniośle i oskarżycielsko: „Dlaczego Pan, nasz Bóg, czyni nam to wszystko? Czym zasłużyliśmy na taki los? O co ma do nas pretensje?”. Jakby tak grzeszny lud musiał dopiero szukać przyczyny. Ludzie o zatwardziałych sercach szybko oskarżają Boga o niesprawiedliwość, gdy spotykają ich nieszczęścia. Zachowują się, jakby trudno było znaleźć przyczynę cierpienia, choć jest ona oczywista.

Prorok musi od razu im odpowiedzieć. Bóg okaże się sprawiedliwy, gdy przemówi, nawet jeśli Jego słowa będą budzić lęk. Prorok ma im powiedzieć, że Bóg występuje przeciwko nim z powodu tego, co oni uczynili przeciwko Niemu, i że jeśli zechcą, mogą odczytać swoją winę w karze, która na nich spadła. Wiedzą, że porzucili Boga. Dlaczego więc dziwią się, że On ich opuścił? Służyli obcym bogom we własnym kraju, w dobrej ziemi, którą dał im Bóg. Pośród jej dostatku powinni byli służyć Jemu z radosnym sercem. Czy nie jest więc słuszne, że Bóg każe im służyć obcym w obcej ziemi, gdzie nic nie będzie do nich należało, tak jak zapowiedział (Księga Powtórzonego Prawa 28:47-48)? Ci, którzy tak garnęli się do obcych, mogą teraz pójść do obcych.