Księga Jeremiasza 39:11 – znaczenie i zastosowanie

W tej części powinniśmy opiewać miłosierdzie, tak jak wcześniejsza część rozdziału mówiła o sądzie. Za jedno i drugie należy chwalić Boga. Widzimy tu przede wszystkim troskliwą opiekę Boga nad Jeremiaszem. Gdy Jerozolima leżała w gruzach, a serca wszystkich ogarniał lęk, Jeremiasz mógł z nadzieją podnieść głowę, wiedząc, że jego wybawienie jest bliskie. Podobnie uczniowie Chrystusa mogli nabrać otuchy, gdy zbliżało się późniejsze zburzenie Jerozolimy (Ewangelia Łukasza 21:28).

Nebukadnesar, król Babilonu, wydał specjalny rozkaz, by chronić Jeremiasza i dobrze go traktować (Księga Jeremiasza 39:11–12). Nebuzaradan, babiloński dowódca, oraz pozostali królewscy urzędnicy wykonali ten rozkaz. Uwolnili Jeremiasza z więzienia i zrobili wszystko, co mogli, by zapewnić mu wygodę (Księga Jeremiasza 39:13–14). Możemy spojrzeć na to wydarzenie z kilku stron.

Po pierwsze, był to szlachetny gest Nebukadnesara. Choć był dumnym władcą, zwrócił uwagę na ubogiego proroka. Zapewne dowiedział się od uciekinierów, że Jeremiasz zapowiadał zwycięstwo Babilonu nad Judą i innymi narodami, wzywał swój lud do poddania się i wiele wycierpiał za to, co mówił. Wziąwszy to wszystko pod uwagę, a być może także usłyszawszy, że Jeremiasz przepowiedział późniejszy upadek Babilonu, król okazał mu szczególną przychylność. Wielkość człowieka przejawia się w tym, że dostrzega służbę i cierpienie nawet najskromniejszej osoby. Godne uznania było to, że król wydał taki rozkaz, zanim zdobyto miasto, i że dowódcy go wykonali nawet w środku bitwy. Ten przykład warto naśladować.

Po drugie, wydarzenie to było haniebnym wyrzutem dla Sedecjasza, króla Judy, i przywódców Izraela. To oni wtrącili Jeremiasza do więzienia, a król Babilonu i jego urzędnicy go uwolnili. Lud Boży i Jego słudzy często spotykali się z życzliwszym traktowaniem ze strony obcych i niewierzących niż ze strony tych, którzy twierdzili, że należą do świętego miasta. Paweł spotkał się ze sprawiedliwszym potraktowaniem ze strony króla Agryppy niż ze strony arcykapłana Ananiasza.

Po trzecie, spełniła się obietnica, którą Bóg dał Jeremiaszowi w odpowiedzi na jego wierną służbę. Bóg zapowiedział: „Sprawię, że twoi wrogowie okażą ci życzliwość w dniu nieszczęścia” (Księga Jeremiasza 15:11). Jeremiasz wiernie służył jako prorok, a teraz Bóg okazał wierność jemu i swojej obietnicy. Jeremiasz zaznał pociechy właśnie w czasie, gdy cierpiał; widział, jak wielu innych ginie, podczas gdy on sam zostaje ocalony. Fałszywi prorocy ponieśli karę, która, jak twierdzili, nigdy nie nadejdzie (Księga Jeremiasza 14:15), przez co ich zguba była jeszcze straszniejsza. Prawdziwy prorok uniknął sądu, przed którym ostrzegał, a jego ocalenie stało się przez to jeszcze słodsze. Ta sama moc, która ukarała prześladowców, stała się narzędziem pomocy dla prześladowanego. Jeremiasz nie cenił swojego wybawienia mniej dlatego, że przyszło za pośrednictwem króla Babilonu. Przeciwnie, wyraźniej dostrzegł w nim działanie Boga. Pełniejszy opis tej sprawy znajduje się w następnym rozdziale.

Po drugie, widzimy tu łaskawą wiadomość przekazaną Ebedmelekowi, etiopskiemu urzędnikowi, który okazał Jeremiaszowi życzliwość. Sam Jeremiasz przekazał mu tę wiadomość, a dziękując za jego pomoc, powierzył go Bogu, który wynagradza. Ebedmelek pomógł prorokowi ze względu na to, że był prorokiem, i otrzymał nagrodę proroka. Wiadomość ta została przekazana zaraz po tym, jak pomógł Jeremiaszowi, ale umieszczono ją tutaj, po upadku miasta, aby pokazać, że tak jak Bóg okazał wtedy życzliwość Jeremiaszowi, tak też ze względu na niego zatroszczył się o Ebedmeleka. Dla obu było szczególnym przywilejem, że nie dosięgła ich wspólna klęska, i powinni tak to odczytać.

Jeremiasz miał najpierw powiedzieć, że Bóg z pewnością sprowadzi na Jerozolimę zagładę, przed którą od dawna i wielokrotnie ostrzegał. Dla pociechy Ebedmeleka miało to oznaczać, że zobaczy, iż Jeremiasz mówił prawdę i rzeczywiście był prorokiem (Księga Jeremiasza 39:16). Po drugie, Bóg dostrzegł lęk, który ogarnął Ebedmeleka na myśl o nadchodzącym sądzie. Choć odważnie służył Bogu, bał się miecza Bożego sądu. Bał się ludzkich wrogów. Bóg wie, jak dostosować pociechę do lęków i smutków swojego ludu, ponieważ zna serca ludzi w czasie utrapienia.

Po trzecie, Bóg obiecał, że Ebedmelek nie podzieli losu tych, których dosięgnie klęska: „Wybawię cię. Na pewno cię ocalę”. Ebedmelek pomógł uwolnić proroka Boga z lochu, a teraz Bóg obiecał uwolnić jego. Bóg nie zapomina o nikim, kto służy Jego imieniu, bezpośrednio czy pośrednio. „Ocaliłeś życie Jeremiasza, a teraz twoje życie będzie twoją nagrodą”.

Po czwarte, jak mówi Pan, powodem tej szczególnej przychylności było to, że Ebedmelek zaufał Bogu. Gdy Bóg wynagradza ludzką służbę, patrzy na serce, które za nią stoi. Wynagradza zgodnie z zasadą, którą kierowała się dana osoba. Nie ma zasady posłuszeństwa milszej Bogu ani bardziej pomocnej dla nas niż ufne poleganie na Nim. Ebedmelek ufał, że Bóg uzna go za swojego i stanie przy nim, dlatego nie lękał się ludzi. Ci, którzy tak jak ten dobry człowiek ufają Bogu i postępują właściwie, przekonają się, że ich nadzieja nie zawodzi, nawet w największym niebezpieczeństwie.