Księga Jeremiasza 34:1 – znaczenie i zastosowanie

Ta przepowiednia dotycząca Sedekiasza dotarła do Jeremiasza, a on przekazał ją tym, których dotyczyła, zanim został uwięziony. Jak pokazuje późniejsza relacja, proroctwo to stało się jedną z przyczyn jego uwięzienia: przytoczono w niej jego fragmenty (Księga Jeremiasza 32:4). Zwróć uwagę, kiedy przekazano tę wiadomość Sedekiaszowi: stało się to w czasie, gdy król Babilonu wraz z całym swoim wojskiem i sprzymierzeńcami z królestw podległych jego władzy walczył przeciw Jerozolimie i okolicznym miastom (Księga Jeremiasza 34:1). Zamierzał je zniszczyć, choć wcześniej już wielokrotnie je złupił. Miasta, które wciąż stawiały opór, wymieniono później: Lakisz i Azeka (Księga Jeremiasza 34:7). Pokazuje to, że naród znalazł się w najpoważniejszym kryzysie, a Sedekiasz uparcie stawiał opór, z sercem tak zatwardziałym, że zmierzał ku własnej zgubie.

Wiadomość zawierała zarówno ostrzeżenie, jak i zapowiedź miłosierdzia. Najpierw ogłoszono wyrok: Sedekiaszowi po raz kolejny przypomniano, że Chaldejczycy, czyli Babilończycy, zdobędą miasto i spalą je (Księga Jeremiasza 34:2). On sam miał dostać się w ręce wrogów, zostać pojmany, stanąć przed groźnym królem Nabuchodonozorem, a następnie zostać uprowadzony do Babilonu (Księga Jeremiasza 34:3). Ezechiel zapowiedział jednak, że Sedekiasz nie zobaczy Babilonu. Tak się stało, ponieważ przed dotarciem na miejsce wyłupiono mu oczy (Księga Ezechiela 12:13). Sedekiasz sam ściągnął na siebie ten los przez grzechy przeciw Bogu i niewierność wobec Nabuchodonozora.

Wiadomość zawierała również nutę miłosierdzia. Sedekiasz miał umrzeć na wygnaniu, ale nie od miecza. Miał umrzeć śmiercią naturalną i zakończyć życie w pokoju (Księga Jeremiasza 34:4-5). Nie należał do najgorszych królów. Można mieć nadzieję, że na wygnaniu odwrócił się od popełnionego zła, tak jak Manasses, i że Bóg mu przebaczył. Jeśli tak było, rzeczywiście umarł w pokoju. Człowiek może umrzeć w więzieniu, a jednak odejść w pokoju. Co więcej, po śmierci miał otrzymać pewne oznaki czci, większe, niż można by się spodziewać w tych okolicznościach. Miał zostać pochowany z honorami, przy obrzędowym paleniu wonności, jak jego ojcowie, czyli z szacunkiem zazwyczaj okazywanym królom Judy, zwłaszcza tym, którzy dobrze przysłużyli się Izraelowi. Wygląda na to, że na wygnaniu zachowywał się wobec swojego ludu na tyle godnie, by ludzie zechcieli oddać mu cześć, a wobec Nabuchodonozora na tyle dobrze, by król na to pozwolił.

Gdyby Sedekiasz zachował tron i żył w wygodzie, mógłby stać się jeszcze gorszy i umrzeć bez niczyjego żalu. Cierpienie tak bardzo go jednak odmieniło, że jego śmierć uznano za prawdziwą stratę. Lepiej żyć i umrzeć w więzieniu po nawróceniu niż żyć i umrzeć w pałacu bez nawrócenia. Ludzie mieli go opłakiwać, wołając: „Biada, panie!”, czego nie doczekał jego brat Jojakim (Księga Jeremiasza 22:18). Żydzi mówią, że opłakiwali go słowami: „Umarł Sedekiasz, który wypił do dna gorycz wszystkich minionych pokoleń”. Oznacza to, że cierpiał za grzechy swoich przodków, a pełna miara winy dopełniła się za jego dni. Jak mówi Pan, ludzie mieli go tak opłakiwać, ponieważ Bóg to zapowiedział, a Jego słowo z pewnością się wypełni.

Jeremiasz wiernie przekazał tę wiadomość. Wiedział, że rozgniewa ona króla i narazi go na niebezpieczeństwo, co też się stało: został za nią uwięziony. Mimo to przekazał Sedekiaszowi wszystkie te słowa (Księga Jeremiasza 34:6). Wielkim władcom dobrze służą ludzie, którzy mówią im szczerze i ostrzegają przed złymi skutkami ich niewłaściwych decyzji, aby mogli zawrócić ze złej drogi i ocaleć.