Księga Jeremiasza 33:25 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w odpowiedzi na gorzkie przekonanie ludu, że Bóg odrzucił rody, które sam wybrał. Takie myśli potrafią zgasić nadzieję, bo wtedy wydaje się, że wszystko już się skończyło. Bóg nie odpowiada na nie długim wywodem o uczuciach. Wskazuje na coś, co ludzie widzą każdego dnia, czyli na porządek nieba i ziemi. „Jeżeli nie istnieje moje przymierze z dniem i nocą, jeśli nie ustaliłem praw nieba i ziemi” – to warunek, który w tym miejscu działa jak argument. Skoro dzień następuje po nocy w swoim czasie, to wierność Boża nie zależy od nastroju ludzi ani od tego, jak wygląda ich sytuacja. Ten obraz nie obiecuje, że trudne okresy znikną od razu. Mówi o stałości Stwórcy wobec własnego słowa, także wtedy, gdy ludzie przestają w nie wierzyć. W kontekście tego rozdziału chodzi przede wszystkim o obietnicę złożoną Dawidowi i potomstwu, a nie o ogólną gwarancję każdego losu. Fragment daje jednak coś cenniejszego niż chwilową ulgę. Wskazuje grunt, na którym można stać, nawet gdy wszystko wokół wydaje się drżeć.

W Księdze Jeremiasza 33:25 zdanie zaczyna się od warunku: „Jeżeli nie istnieje moje przymierze z dniem i nocą…”. Nie jest to stwierdzenie, że Bóg zerwał przymierze, lecz część rozumowania, które prowadzi do przeciwnego wniosku. Skoro ustanowił porządek nieba i ziemi, Jego obietnice nie okazują się kapryśne ani odwołane przez ludzkie oceny. Kontekst dopowiada, o jakie obietnice chodzi. W poprzednich wersetach mowa o przymierzu z Dawidem oraz o potomkach jego i lewitów. Niektórzy sądzili, że Bóg odrzucił wybrane rodziny i przestał uznawać swój lud. Werset 25 przygotowuje odpowiedź: podważenie wierności Boga oznaczałoby równie daleko idące podważenie ustanowionego przez Niego porządku stworzenia. Następny werset rozwija tę zależność, wskazując na odnowienie losu ludu i miłosierdzie Boga. To nie obietnica, że każda osoba uniknie cierpienia ani że los każdego będzie pomyślny. Jest to słowo skierowane do konkretnego ludu, w czasie zagrożenia dla jego przyszłości. Jego ciężar spoczywa na stałości Boga: ludzkie poczucie odrzucenia nie unieważnia Jego przymierza.

Księga Jeremiasza 33:25 ma postać warunku. Pan mówi: „To mówi Pan: Jeżeli nie istnieje moje przymierze z dniem i nocą, jeśli nie ustaliłem praw nieba i ziemi”. Ten fragment nie opisuje ludzkich zachowań. Odwołuje się do porządku stworzenia, który Bóg sam ustanowił. Jeremiasz przebywa w wartowni, a lud twierdzi, że Pan odrzucił swój naród. Odpowiedź Boga opiera się na czymś stałym: dzień następuje po nocy od początku, a ten rytm nikt nie musi wymyślać od nowa. Jego trwałość staje się obrazem wierności Tego, który go ustanowił. Warto zauważyć, że wers 25 wprowadza zdanie warunkowe, a konsekwencja pojawia się dopiero w następnym wersecie. Tekst nie zapowiada szybkiego końca trudnych okoliczności ani nie obiecuje ich uniknięcia. Mówi o tym, że zamiar Boga wobec Jego ludu ma oparcie w porządku, który nie zawodzi. Ten obraz może być pocieszający dla kogoś, kto przeżywa długą noc. Poranek nie zależy od nastroju ani od tego, jak czuje się człowiek. Przychodzi, bo porządek ustanowiony przez Boga trwa.

Słowa z Księgi Jeremiasza 33:25 brzmią jak odpowiedź na głos tych, którzy uznali, że Bóg odrzucił swój lud. Prorok, sam przebywający w wartowni, słyszy zapewnienie o przymierzu, które trwa tak pewnie jak ustanowiony porządek dnia i nocy. Zdanie zaczyna się od warunku: „Jeżeli nie istnieje moje przymierze z dniem i nocą…”. Jego dopełnienie pojawia się w następnym wersecie, gdzie Bóg mówi o odrzuceniu potomstwa Jakuba i Dawida. Sens jest jasny: skoro niebo i ziemia nie przestały podlegać ustanowionym przez Boga prawom, Jego wierność wobec ludu także nie została unieważniona. Dzień ustępuje nocy, noc zaś znów ustępuje dniowi. Ten rytm nie jest nagrodą za ludzką doskonałość. W obrazie Jeremiasza staje się świadectwem trwałości Bożego słowa, nawet gdy położenie narodu wydaje się przeczyć obietnicy. Rozdział mówi o odnowie losu ludu i o przymierzu związanym z Dawidem oraz kapłanami-lewitami. Nie obiecuje, że każda osoba uniknie cierpienia ani że każda obecna nadzieja spełni się według jej pragnień. Pokazuje jednak Boga, którego wierność nie zależy od chwilowego osądu ani od ludzkiego zwątpienia. Pośród niepewności stworzenie pozostaje znakiem, że Jego obietnica nie została zapomniana.