Księga Jeremiasza 33:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, kiedy Bóg przekazał Jeremiaszowi tę pokrzepiającą wiadomość. Dokładny czas nie został podany; wiemy jedynie, że stało się to po słowach z poprzedniego rozdziału, gdy sytuacja wciąż się pogarszała. Był to drugi raz, kiedy Bóg przemówił w ten sposób. Bóg przemawia raz, a nawet dwa razy, by dodać otuchy swojemu ludowi. Potrzebujemy nie tylko powtarzanych nakazów, bo bywamy uparci, lecz także powtarzanych obietnic, bo zbyt wolno im ufamy.

To słowo dotarło do Jeremiasza, gdy wciąż przebywał w więzieniu, podobnie jak poprzednie. Żadne więzienie nie może oddzielić Boga od Jego ludu. Żadne zamki ani kraty nie powstrzymają Jego życzliwych odwiedzin. Często im cięższe doświadczenia, tym obfitsze pocieszenie, a najsłodszych znaków Bożej przychylności ludzie doświadczają wtedy, gdy świat źle ich traktuje. Najbardziej pokrzepiające listy Pawła powstały w więzieniu.

Po drugie, zastanówmy się nad samym proroctwem. Zawiera ono wiele pocieszenia dla ludu na wygnaniu, dość, by uchronić go przed rozpaczą. Obietnicę tę zabezpiecza sam Pan, Ten, który ją ukształtował i ustanowił (Księga Jeremiasza 33:2). Jest Stwórcą nieba i ziemi, a zatem wszelka moc należy do Niego. Przywodzi to również na myśl modlitwę Jeremiasza (Księga Jeremiasza 32:17). Bóg jest Stwórcą Jerozolimy i Syjonu. Skoro zbudował je na początku, może je odbudować. Ukształtował je tak, by trwały, a więc będą istnieć, aż nadejdzie coś większego i niewzruszonego.

To także On złożył tę obietnicę. Wyznaczył plan odbudowy Jerozolimy, a Ten, który go ukształtował, doprowadzi go do skutku. Ten, który złożył obietnicę, dotrzyma jej. Jahwe jest Jego imieniem, co wskazuje na Boga, który nadaje swoim obietnicom życie i urzeczywistnia je przez ich spełnienie. Gdy tak działa, daje się poznać pod tym imieniem (Księga Wyjścia 6:3). Bóg doprowadza swoje dzieła do końca. Dopiero gdy niebo i ziemia zostały ukończone, Stwórcę nazwano Jahwe (Księga Rodzaju 2:4).

Pocieszenie to można otrzymać przez modlitwę (Księga Jeremiasza 33:3). Bóg obiecuje odpowiedzieć temu, kto do Niego zawoła. Prorok otrzymał już pewne wskazówki dotyczące dobrych zamiarów Boga, ale w pokorze powinien prosić Go o dalsze światło. Modlił się wcześniej (Księga Jeremiasza 32:16) i powinien modlić się ponownie. Ci, którzy oczekują pocieszenia od Boga, powinni wytrwale się modlić. Mamy wołać do Niego, a On odpowie.

Bóg obiecuje objawić rzeczy wielkie i niedostępne, czyli jasne, pełne i daleko wykraczające poza to, co Jeremiasz znał w tamtej chwili. Są to rzeczy ukryte: częściowo już odsłonięte, lecz jeszcze niezrozumiane ani w pełni przyjęte wiarą. Może chodzić nie tylko o proroctwo, które Jeremiasz miał otrzymać, jeśli o nie poprosi, lecz także o spełnienie obietnic, o które lud Boży powinien się modlić. Obietnice nie mają zastępować modlitwy, ale pobudzać ją i umacniać (Księga Ezechiela 36:37).

Po trzecie, tekst ukazuje, jak opłakany był stan Jerozolimy i dlaczego potrzebowała takiego pocieszenia, choć odbudowa miała nastąpić dopiero w czasie wyznaczonym przez Boga (Księga Jeremiasza 33:4; Księga Jeremiasza 33:5). Domy w mieście, także domy królów Judy, zostały zburzone przez machiny oblężnicze i przez miecz. Najsilniejsze i najpiękniejsze budowle, najlepiej wyposażone, legły w gruzach. Następny werset dodaje kolejny obraz nieszczęścia miasta. Ci, którzy wychodzili do walki z Chaldejczykami, czyli Babilończykami, aby ich odeprzeć, jedynie pogarszali sytuację. Rozjuszali wroga, a domy Jerozolimy napełniały się ciałami zabitych w tych atakach. Bóg mówi, że byli to ludzie, których zabił w swoim gniewie, bo miecz wroga był Jego mieczem, a gniew wroga — Jego gniewem.

Wygląda jednak na to, że często byli to ludzie, którzy szczególnie dawali wyraz swojej niegodziwości. Należeli do tych, przez których niegodziwość Bóg odwrócił swoje oblicze od miasta. We wszystkim, co na nich dopuścił, Bóg postąpił więc słusznie. Jego sądy były sprawiedliwe.

Po czwarte, dowiadujemy się, jakie błogosławieństwa Bóg przygotował dla Judy i Jerozolimy, by naprawić wszystkie ich straty. Jeśli ich stan przypomina chorobę, nawet śmiertelną, Bóg całkowicie ich uzdrowi (Księga Ezechiela 7:22). Cała głowa jest chora, a całe serce omdlałe (Księga Izajasza 1:5), lecz Bóg obiecuje przywrócić zdrowie i uleczyć, oddalić śmierć, usunąć chorobę i wszystko naprawić (Księga Jeremiasza 30:17). Nawet gdy sytuacja wydaje się beznadziejna, Bóg ją uzdrowi, jeśli sam się nią zajmie. Chorobą Jerozolimy był jej grzech (Księga Izajasza 1:6), dlatego jej odnowa musiała dokonać się przez przemianę życia.

Kolejne słowa wyjaśniają, na czym polega to uzdrowienie: Bóg objawi obfitość pokoju i prawdy. Da im to we właściwym czasie, a wcześniej napełni ich nadzieją. Pokój oznacza tu wszelkie dobro, a pokój i prawda to pokój zgodny z Bożą obietnicą, urzeczywistnioną w wierności. Mogą też oznaczać pokój połączony z prawdziwą religią i prawdziwym oddawaniem czci Bogu, w przeciwieństwie do kłamstw i fałszywych nadziei, które oddaliły lud od Niego.

W szerszym sensie pokój i prawda zajmują ważne miejsce w Bożym objawieniu. Te obietnice wskazują naprzód na Ewangelię Chrystusa, w której Bóg ukazał nam pokój i prawdę: drogę do prawdziwego pokoju, prawdę, która nas prowadzi, i pokój, który daje wytchnienie. Łaska i prawda, a wraz z nimi ich obfitość, przychodzą przez Jezusa Chrystusa. Pokój i prawda są życiem dla duszy, a Chrystus przyszedł, abyśmy mieli życie w pełni. Króluje mocą prawdy (Ewangelia Jana 18:37), a przez nią daje obfity pokój (Księga Psalmów 72:7; Księga Psalmów 85:10).

Boże objawienie pokoju i prawdy uzdrawia wszystkich, którzy przyjmują je wiarą. Leczy duszę z chorób spowodowanych przez grzech, bo jest środkiem uświęcenia, czyli prowadzenia do świętości (Ewangelia Jana 17:17). Bóg posyła swoje słowo i uzdrawia ludzi (Księga Psalmów 107:20). Jego słowo przywraca też duszy właściwy porządek oraz przygotowuje ją do zadań i radości życia duchowego.

Gdy lud jest rozproszony i zniewolony, a jego kraj leży w ruinie, Bóg obiecuje sprowadzić wygnańców z powrotem (Księga Jeremiasza 33:7) — zarówno Izraela, jak i Judę. Choć wśród tych, którzy powrócili pod wodzą Zorobabela, żydowskiego przywódcy pomagającego wygnańcom wrócić do kraju, przeważali ludzie z Judy, Beniamina i Lewiego, w późniejszym czasie wróciło też wielu z pozostałych plemion. Bóg obiecuje odbudować ich tak, jak zbudował ich na początku. Gdy przez skruchę powrócą do pierwotnego posłuszeństwa, Bóg ponownie okaże im dawną życzliwość, przywracając ich do kraju.

Jeśli przyczyną wszystkich ich nieszczęść był grzech, grzech ten zostanie przebaczony i pokonany, a tym samym zniszczone zostanie źródło kary (Księga Jeremiasza 33:8).

Przez grzech stali się nieczyści i odrażający dla świętego Boga, lecz On obmyje ich i oczyści z grzechu. Tak jak ludziom rytualnie nieczystym zakazywano wstępu do przybytku, a potem przyjmowano ich z powrotem po pokropieniu wodą oczyszczenia, tak Izrael miał wrócić do swojej ziemi i jej błogosławieństw, gdy Bóg oczyści go z grzechu. W podobnym duchu modlił się Dawid, prosząc o oczyszczenie hizopem.

Przez grzech stali się także winni i podlegli Bożej sprawiedliwości, lecz Bóg przebaczy im wszystkie grzechy i odpuści zasłużoną karę. Każdy, kogo Bóg oczyści z plamy grzechu swoją uświęcającą łaską, czyli swoim działaniem prowadzącym do świętości, zostaje również uwolniony od winy dzięki Jego przebaczającemu miłosierdziu.

Jeśli ich grzechy i cierpienia przyniosły Bogu hańbę, ich skrucha i odnowa przyniosą Mu cześć (Księga Jeremiasza 33:9). Odbudowana Jerozolima i ponownie zaludniona Juda staną się źródłem radości dla Boga, równie miłym jak wcześniej były Mu niemiłe. Będą powodem do chwały i czci pośród wszystkich narodów. Odnowieni w ten sposób, będą oddawać cześć Bogu przez swoje posłuszeństwo, a On sam okaże swoją chwałę przez błogosławieństwa, których im udzieli.

Odnowiony naród przyniesie religii dobrą sławę po tym, jak wcześniej okrył ją wstydem. Narody usłyszą o całym dobru, którego Bóg dokonał wśród nich swoją łaską i dla nich swoją opatrznością. Cuda związane z ich powrotem z Babilonu odbiją się w świecie równie szerokim echem jak niegdyś ich wybawienie z Egiptu. Z powodu tych wydarzeń narody będą drżeć z lęku.

Sam lud Boży również będzie drżeć. Ogarnie go głębokie zdumienie i bojaźń przed obrażeniem tak dobrego Boga albo utratą Jego przychylności (Księga Ozeasza 3:5). Lud będzie się bał Pana i Jego dobroci. Okoliczne narody także zlękną się pomyślności Jerozolimy. Uznają rosnącą siłę narodu żydowskiego za realne zagrożenie i będą się bały uczynić go swoim wrogiem. Gdy Kościół jest piękny jak księżyc i jasny jak słońce, wciąż budzi grozę jak wojsko ze sztandarami.