Księga Jeremiasza 33:17 – znaczenie i zastosowanie

Podczas niewoli wydawało się, że trzy Boże przymierza zostały zerwane i przepadły: przymierze królewskie z Dawidem i jego potomkami, przymierze kapłańskie z Aaronem i jego potomkami oraz przymierze szczególnego wybrania z Abrahamem i jego potomkami. Bóg obiecuje jednak, że choć na pewien czas mogły wydawać się przerwane, wszystkie trzy znów w pełni rozkwitną. Ich prawdziwy sens zostanie obficie wypełniony w błogosławieństwach Nowego Testamentu, które zapowiadały dobrodziejstwa udzielone Żydom po powrocie z niewoli.

Przymierze królewskie zostanie utrzymane, a jego obietnice w pełni spełnią się w królestwie Chrystusa, Syna Dawida (Księga Jeremiasza 33:17). Podczas niewoli tron Izraela został obalony, korona spadła z głów jego mieszkańców i nie pozostał nikt, kto mógłby zasiąść na izraelskim tronie. Uznano, że Jekoniasz nie będzie miał potomka. Po powrocie z wygnania ród Dawida znów nabrał znaczenia, lecz obietnica ta spełnia się naprawdę w Mesjaszu. Dawidowi nigdy nie zabraknie potomka zasiadającego na izraelskim tronie, bo zawsze będzie miał syna, który będzie panował na jego tronie.

Dopóki Pan Jezus Chrystus zasiada po prawicy Boga, rządzi światem i kieruje nim dla dobra Kościoła, któremu daje życie i nad wszystkim sprawuje władzę, Dawidowi nie zabraknie następcy. Przymierze z Dawidem nie zostało zerwane. Gdy Pierworodny został wprowadzony na świat, powiedziano o Nim: „Pan Bóg da Mu tron Jego ojca Dawida i będzie panował nad domem Jakuba na wieki” (Ewangelia Łukasza 1:32–33).

Na potwierdzenie tego Bóg mówi, że Jego przymierze z Dawidem będzie tak niezachwiane jak ustalony porządek niebios. Wcześniej trwałość Bożej obietnicy również została porównana z porządkiem niebios (Księga Jeremiasza 31:35–36). Istnieje przymierze dotyczące porządku stworzenia, które zapewnia regularny bieg Bożej opatrzności. Tutaj nazwano je przymierzem dnia i nocy (Księga Jeremiasza 33:20, Księga Jeremiasza 33:25). Jednym z jego elementów jest to, że dzień i noc następują po sobie we właściwym czasie, zgodnie z porządkiem ustanowionym przy stworzeniu, gdy Bóg oddzielił światło od ciemności i wyznaczył ich stały rytm oraz prawa, tak że słońce panuje w dzień, a księżyc i gwiazdy w nocy (Księga Rodzaju 1:4–5, Księga Rodzaju 1:16). Ten porządek został odnowiony po potopie (Księga Rodzaju 8:22) i trwa do dziś (Księga Psalmów 19:2).

Poranek i wieczór przychodzą w wyznaczonym czasie (Księga Psalmów 65:8). Świt zna swoje miejsce i godzinę, podobnie jak wieczorne cienie. Dopóki istnieje świat, ten porządek się nie zmieni, a przymierze nie zostanie zerwane. Ustalony porządek nieba i ziemi, ta regularna więź między niebem a ziemią, nigdy nie zawiedzie (Księga Jeremiasza 33:25; por. Księga Hioba 38:33). Tak samo niezachwiane pozostanie przymierze odkupienia z Odkupicielem, Sługą Boga, a zarazem naszym Królem, potomkiem Dawida (Księga Jeremiasza 33:21).

Oznacza to, że Chrystus będzie miał na ziemi Kościół aż do końca świata. Zobaczy lud, który narodzi się dla Niego, a w tym ludzie będzie kontynuował swoje dzieło, aż przeminie czas. Królestwo Chrystusa jest wieczne. Gdy nadejdzie koniec, a nie wcześniej, Chrystus przekaże je Bogu Ojcu. Oznacza to również, że losy Jego królestwa na tym świecie będą się zmieniać: pomyślność i trudności będą następować po sobie jak dzień i noc. Najważniejsze jest jednak jasne: tak pewne, jak to, że jutro znów wzejdzie słońce, niezależnie od tego, czy dożyjemy tej chwili, jest również to, że królestwo Odkupiciela, choć na pewien czas może zostać przyćmione i zasłonięte przez zepsucie oraz prześladowania, znów zajaśnieje i odzyska chwałę w czasie wyznaczonym przez Boga.

Bóg obiecuje również, że potomstwo Dawida będzie tak liczne jak zastępy niebieskie. Chodzi o duchowe dzieci Mesjasza, które rodzą się dla Niego dzięki mocy Jego Ewangelii i działaniu Jego Ducha. „Z łona jutrzenki masz rosę młodości” (Księga Psalmów 110:3). Oznacza to, że Chrystus będzie miał lud, który dobrowolnie zgromadzi się wokół Niego. Potomkowie Chrystusa nie są Jego następcami, jak potomkowie Dawida, lecz Jego poddanymi. Nadejdzie jednak dzień, gdy będą z Nim królować (Księga Jeremiasza 33:22). Tak jak nie można policzyć gwiazd na niebie, tak Bóg pomnoży potomstwo Dawida. Nie ma więc obawy, że królestwo wymrze albo zostanie pozbawione dziedziców. Dzieci jest wiele, a jeśli są dziećmi, to są też dziedzicami.

Przymierze kapłańskie również zostanie utrzymane, a jego obietnice w pełni się spełnią. Ono także zdawało się zapomniane podczas niewoli, gdy nie było ołtarza ani świątynnej służby, którą mogliby sprawować kapłani. Jednak i ono miało odżyć. Stało się to już wkrótce po powrocie do Jerozolimy, gdy kapłani i lewici byli gotowi nieustannie składać całopalenia i ofiary, zgodnie z obietnicą zawartą w tym fragmencie (Księga Ezdrasza 3:2–3; Księga Jeremiasza 33:18).

Wkrótce jednak kapłaństwo uległo zepsuciu, a przymierze z Lewim zostało złamane w praktyce (zob. Księga Malachiasza 2:8). Potem, podczas zniszczenia Jerozolimy przez Rzymian, kapłaństwo dobiegło końca. Pełnego sensu tej obietnicy, że przymierze z lewitami, kapłanami i sługami Boga będzie trwałe jak przymierze dnia i nocy, musimy więc szukać gdzie indziej. Wypełnia się ona w pełni przede wszystkim w kapłaństwie Chrystusa, które zastępuje kapłaństwo Aarona i jest rzeczywistością zapowiadaną przez tamten cień. Ten wielki Arcykapłan, który nas reprezentuje, nieustannie staje przed Bogiem w naszym imieniu, przedstawiając wartość swojej krwi, przez którą dokonał przebłagania, oraz kadzidło swojej modlitwy wstawienniczej. Można więc prawdziwie powiedzieć, że lewitom nie zabraknie człowieka, który będzie nieustannie składał ofiarę przed Bogiem (List do Hebrajczyków 7:3, List do Hebrajczyków 7:17). Chrystus jest kapłanem na wieki.

Przymierze kapłańskie nazywane jest także przymierzem pokoju (Księga Liczb 25:12) oraz przymierzem życia i pokoju (Księga Malachiasza 2:5). Możemy mieć pewność, że nie zostało zerwane ani osłabione, skoro sam Jezus Chrystus jest naszym życiem i pokojem. Przymierze kapłańskie wielokrotnie łączy się z przymierzem królewskim, ponieważ Chrystus jest kapłanem zasiadającym na tronie, jak Melchizedek. Obietnica spełnia się również w trwałej służbie głoszenia Ewangelii. Dopóki wierni słudzy prowadzą nabożeństwa i składają duchowe ofiary modlitwy i uwielbienia, kapłanom i lewitom nie zabraknie następców. Są nimi słudzy, którym powierzono większą posługę. Apostoł mówi, że głoszący Ewangelię zajmują miejsce tych, którzy służyli przy ołtarzu (Pierwszy List do Koryntian 9:13–14).

Obietnica ta spełnia się również w życiu wszystkich prawdziwie wierzących. Tworzą oni święte i królewskie kapłaństwo (Pierwszy List Piotra 2:5, Pierwszy List Piotra 2:9) i zostali ustanowieni królami oraz kapłanami dla Boga (Apokalipsa św. Jana 1:6). Składają Bogu miłe duchowe ofiary, a przede wszystkim ofiarowują samych siebie jako ofiarę żywą.

Lewici również zostali objęci tą obietnicą (Księga Jeremiasza 33:22). Będą niezliczeni jak piasek na brzegu morza, zgodnie z obietnicą dotyczącą całego Izraela (Księga Rodzaju 22:17). Cały duchowy Izrael Boga składa się bowiem z duchowych kapłanów, ustanowionych ludem świętym, aby Mu służyć (Apokalipsa św. Jana 5:9–10; Apokalipsa św. Jana 7:9, 15).

Zachowane zostanie również przymierze szczególnej przychylności, a jego obietnice w pełni spełnią się w Izraelu Ewangelii. Zwróćmy najpierw uwagę na to, że podczas niewoli przymierze to zdawało się zerwane (Księga Jeremiasza 33:24). Bóg pyta proroka: „Czy nie słyszałeś i nie widziałeś, co mówił ten lud?”. Mogło chodzić o wrogów Izraela, którzy szydzili ze zniszczenia ludu niegdyś tak dobrze znanego, albo o niewierzących Izraelitów, „ten lud, pośród którego mieszkasz”. Złamali przymierze z Bogiem, a potem oskarżali Go, jakby to On nie dochował im wierności.

Dwie rodziny wybrane przez Pana, Izrael i Juda, były jednym ludem, gdy zostały przez Niego wybrane. Teraz jednak ludzie ci twierdzili, że Bóg całkowicie ich odrzucił. Słowa „gardzą moim ludem” oznaczają, że traktowali zaszczyt przynależności do ludu Bożego tak, jakby nie miał żadnej wartości. Sąsiednie narody patrzyły na nich z góry, ponieważ nie widziały już w nich narodu, lecz jedynie jego ruiny. Uważały, że cała ich chwała obróciła się w proch.

Zobaczmy jednak, jak mocno trwa to przymierze. Jest niezachwiane jak porządek dnia i nocy. Bóg prędzej pozwoliłby ustać dniowi i nocy, niż odrzucił potomstwo Jakuba. Nie może tu chodzić o fizycznych potomków Jakuba, ponieważ zostali oni na pewien czas odrzuceni. Słowa te muszą odnosić się do Kościoła chrześcijańskiego, w którym obietnice te miały się wypełnić, jak wyjaśnia apostoł (List do Rzymian 11:1 i następne).

Chrystus jest obiecanym potomkiem Dawida, który będzie panował na wieki nad potomkami Abrahama, Izaaka i Jakuba. Tak jak temu ludowi nigdy nie zabraknie takiego króla, tak i temu królowi nigdy nie zabraknie takiego ludu. Chrześcijaństwo będzie trwać pod panowaniem Chrystusa, a chrześcijanie pozostaną Mu poddani, aż przeminą dzień i noc. Na znak tego obietnica zostaje powtórzona: „Przywrócę im pomyślność” i „okażę im miłosierdzie”.

Jest jasne, że ta obietnica odnosi się do wierzących: wszystkich, którzy kierują się zasadą Ewangelii, nazwano Izraelem Bożym, a im samym obiecano pokój i miłosierdzie (List do Galatów 6:16).