Księga Jeremiasza 33:10 – znaczenie i zastosowanie

To kolejna obietnica szczęśliwej przyszłości Judy i Jerozolimy po chwalebnym powrocie z niewoli. Powrót ten miał ostatecznie osiągnąć pełne znaczenie w królestwie Mesjasza.

Obietnica mówi, że ludzie, którzy przez długi czas żyli w smutku, znów będą przepełnieni radością. Wydawało się wtedy, że wszyscy są przekonani, iż kraj na zawsze pozostanie spustoszony, bez zwierząt w Judzie i bez ludzi na ulicach Jerozolimy, a więc skazany na nieustanny smutek (Księga Jeremiasza 33:10). Lecz choć płacz może trwać przez pewien czas, radość powróci. Bóg wcześniej zapowiedział, że ustanie tam radość i wesele (Księga Jeremiasza 7:34; Księga Jeremiasza 16:9), tutaj jednak obiecuje, że znów rozbrzmią, bo wygnańcy wrócą. Wtedy ich usta napełnią się śmiechem (Księga Psalmów 126:1–2).

Radość będzie widoczna publicznie, w głosie pana młodego i głosie panny młodej. Znów będą się odbywać wesela przy śpiewie, jak dawniej, choć w Babilonie zamilkły te pieśni, a harfy zawieszono na wierzbach. Powróci także radość płynąca z oddawania czci Bogu. Znów rozlegną się pieśni świątynne, pieśni Pana, których nie mogli śpiewać w obcej ziemi.

Ich głos będzie słychać nie tylko w świątyni, lecz także w domach i w całej Judzie. Ludzie będą mówić: „Wysławiajcie Pana Zastępów”. Nic nie przynosi narodowi większego zaszczytu niż uznanie Boga za chlubę swojego życia, zarówno ze względu na Jego moc, jak i dobroć. Będą Go wysławiać jako Pana Zastępów i Boga, który jest dobry, a Jego miłosierdzie trwa na wieki. Choć będzie to stara pieśń, w tamtej nowej sytuacji zabrzmi jak nowa. Proroctwo spełniło się dosłownie, gdy lud wrócił z Babilonu i wspólnie śpiewał na cześć Pana, bo jest dobry, a Jego miłosierdzie trwa na wieki (Księga Ezdrasza 3:11).

Publiczne oddawanie czci Bogu będzie odbywać się regularnie i z należytą troską. Ludzie przyniosą do domu Pana ofiarę uwielbienia. Wszystkie ofiary miały oddawać Bogu cześć, ale tutaj chodzi chyba szczególnie o ofiary duchowe: pokorne uwielbienie i radosne dziękczynienie, „owoc naszych warg” (Księga Ozeasza 14:2). Podobają się one Panu bardziej niż wół czy byk. Żydzi twierdzą, że w czasach Mesjasza ustaną wszystkie ofiary poza ofiarą uwielbienia. Ta obietnica zapowiada również tamten czas.

Obietnica dotyczy także kraju, który przez długi czas był opustoszały: znów będzie pełen mieszkańców. Wtedy stał pusty, bez ludzi i zwierząt, lecz po powrocie wygnańców pastwiska znów pokryją się stadami (Księga Psalmów 65:13). We wszystkich miastach Judy i Beniamina znajdą się domy dla pasterzy (Księga Jeremiasza 33:12–13).

Po pierwsze, świadczy to o zamożności kraju po powrocie wygnańców. Nie będzie to miejsce ludzi, którzy nie mają nic i muszą żebrać, lecz pasterzy i rolników, posiadających majątek i wykonujących pożyteczną pracę. Po drugie, świadczy to o pokoju w kraju. Nie będzie on pełen żołnierzy, namiotów i koszar. Będą w nim pasterze, bo nie będą już słyszeć wojennych alarmów ani bać się o swoje bezpieczeństwo (Księga Psalmów 144:13–14). Po trzecie, świadczy to o pracowitości mieszkańców i ich powrocie do prostego życia, jakie wiedli dawniej, zanim późniejsze pokolenia popadły w zepsucie.

Potomkowie Jakuba niegdyś chlubili się tym, że na początku swojej historii byli pasterzami (Księga Rodzaju 47:3). Teraz znów będą nimi, oddając się całkowicie tej pokojowej pracy. Będą sprawiać, że ich stada będą odpoczywać (Księga Jeremiasza 33:12), i prowadzić je pod ręką tego, kto je liczy (Księga Jeremiasza 33:13). Choć stad będzie wiele, pasterze nadal będą je liczyć, by wiedzieć, czy czegoś nie brakuje, i móc tego szukać. Rozsądnie jest pilnować tego, co się posiada, nawet gdy ma się wiele. Niektórzy sądzą, że przechodzenie stad pod ręką liczącego oznacza także ich dziesięcinę, czyli oddawanie Bogu jednej dziesiątej, zgodnie z nakazem Prawa (Księga Kapłańska 27:32). Możemy czerpać pociechę z tego, co posiadamy, gdy Bóg otrzymał z tego, co Mu się należy.

Ponieważ trudno było uwierzyć, że lud znajdujący się w tak nędznym położeniu znów będzie cieszył się pokojem i dostatkiem, Bóg dodaje mocną obietnicę: „Uczynię to dobro, które obiecałem” (Księga Jeremiasza 33:14). Spełnienie obietnicy może długo nadchodzić, ale nadejdzie na pewno. Przyjdzie ten dzień, nawet jeśli trzeba będzie długo na niego czekać.

Ukoronowaniem wszystkich tych błogosławieństw jest obietnica Mesjasza i sprawiedliwości przed Bogiem, którą Mesjasz przyniesie (Księga Jeremiasza 33:15–16). Zapewne to właśnie wielka obietnica, którą Bóg spełni w późniejszych czasach i którą złożył Judzie i Izraelowi. Powrót z niewoli miał jedynie przygotować do niej drogę. Okres od niewoli do przyjścia Chrystusa jest jednym z ważnych etapów historii biblijnej (Ewangelia Mateusza 1:17).

Obietnica Mesjasza została wcześniej przekazana także w innym miejscu (Księga Jeremiasza 23:5–6), gdzie potwierdzała zapowiedź pasterzy, których Bóg miał ustanowić nad ludem. To podpowiada, że również wspomnianych tutaj pasterzy i stada można rozumieć obrazowo. W tym proroctwie Chrystus został ukazany na kilka sposobów. Jest prawowitym Królem, sprawiedliwą Odroślą, a nie przybyszem, który samowolnie sięga po władzę, bo pochodzi z rodu Dawida, z którym Bóg zawarł przymierze królewskie.

Jest także Królem sprawiedliwym: sprawiedliwie ustanawia prawa, prowadzi wojny i wydaje wyroki. Broni pokrzywdzonych i karze tych, którzy czynią zło. Będzie wymierzał sprawiedliwość i sądził w kraju. W pewnym sensie może to odnosić się do Zorobabela, żydowskiego namiestnika, który rządził uczciwie, w przeciwieństwie do Jojakima (Księga Jeremiasza 22:17). Proroctwo wskazuje jednak także na kogoś większego: na Tego, któremu powierzono wszelki sąd i który będzie sądził świat sprawiedliwie.

Jest również Królem, który chroni swój lud przed krzywdą. Dzięki Niemu Juda zostanie wybawiona od gniewu i przekleństwa, a ocalona Jerozolima będzie mieszkać bezpiecznie. Nie będzie się lękać, lecz będzie cieszyć się świętym pokojem serca pod panowaniem Księcia Pokoju, Księcia jej pokoju. Jest wreszcie Królem, którego poddani będą wysławiać: „Takim imieniem będą Go nazywać”. Tak oddają te słowa przekłady chaldejski, syryjski i łaciński. Bliżej tekstu oryginalnego można je jednak rozumieć następująco: „To On nazwie ją: Pan naszą sprawiedliwością”.

Podobnie jak ołtarz Mojżesza nazwano „Pan jest moim sztandarem” (Księga Wyjścia 17:15), a Jerozolimę „Pan jest tutaj” (Księga Ezechiela 48:35), tak tutaj miasto otrzymuje imię „Pan naszą sprawiedliwością”. Chodzi o to, że lud Boży chlubi się Panem jako Tym, który jest pośród niego i obdarza go sprawiedliwością.

Gataker zauważa, że imię, które wcześniej przypisano Chrystusowi, tutaj staje się imieniem Jerozolimy, miasta Mesjasza, czyli Kościoła Chrystusa. Chrystus daje swojemu ludowi sprawiedliwość, bo Bóg uczynił Go dla nas sprawiedliwością. Nazywając siebie tym imieniem, Jerozolima wyznaje, że cała jej sprawiedliwość pochodzi nie od niej samej, lecz od Chrystusa. „Tylko w Panu mam sprawiedliwość i moc” — głosi proroctwo (Księga Izajasza 45:24). W Nim stajemy się sprawiedliwością Bożą. Mieszkańcy Jerozolimy będą tak często mówić o Mesjaszu tym imieniem, że i sami będą nim nazywani.