Księga Jeremiasza 32:17 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają z ust człowieka, który przebywa w więzieniu, gdy wojsko babilońskie oblega Jerozolimę (Księga Jeremiasza 32:2). Modli się w czasie, gdy miasto wciąż jest otoczone, a jednocześnie otrzymał zapowiedź, że w tym kraju znów będą kupować domy, pola i winnice (Księga Jeremiasza 32:15). Jego modlitwa zostaje więc w napięciu między tym, co widać, a tym, co Bóg zapowiedział. Zdanie „Żadna rzecz nie jest niemożliwa dla Ciebie” opiera się na pamięci o tym, co Bóg już uczynił, na stworzeniu nieba i ziemi „wielką mocą i wyciągniętym ramieniem”. Ta pamięć nadaje wyznaniu konkretny kształt. Wiara nie tłumaczy przeszkód i nie udaje, że są mniejsze, niż są. Stawia je obok większej mocy, którą Jeremiasz przypomina, zanim w ogóle wypowie swoją prośbę. Warto zauważyć, że słowa te są skierowane do Boga, a nie są ogólną myślą o życiu. Jeremiasz nie opisuje swojej sytuacji jako pewnej. Mówi o Bogu, który działa ponad okolicznościami. W tym sensie werset pokazuje, że trudna chwila może stać się miejscem szczerej rozmowy z Bogiem, w której przeszkoda zostaje nazwana, a jej ciężar oddany w ręce, które są większe niż ona.

Jeremiasz wyznaje, że Bóg stworzył niebo i ziemię, gdy sam znajduje się w sytuacji, która zdaje się przeczyć nadziei. Jerozolima jest oblegana, a prorok przebywa w więzieniu. W tym kontekście słowa „Żadna rzecz nie jest niemożliwa dla Ciebie” nie oznaczają, że zagrożenie zaraz zniknie ani że każdy plan człowieka się powiedzie. Wyrażają zaufanie do mocy Boga, której nie ogranicza kryzys widoczny w danej chwili. W Księdze Jeremiasza 32:17 stworzenie świata staje się podstawą modlitwy: Bóg, który powołał niebo i ziemię, pozostaje Panem także nad historią narodu i losem miasta. Ta wiara nie usuwa trudnych faktów. W tym samym rozdziale Jeremiasz kupuje pole, choć kraj stoi na skraju upadku. Gest nabiera sensu w świetle zapowiedzi, że znów będą tam kupowane domy, pola i winnice. Nadzieja nie polega więc na zaprzeczaniu nadchodzącej katastrofie, lecz na uznaniu, że katastrofa nie wyznacza ostatecznej granicy Bożego działania. Werset mówi o wszechmocy Boga, nie o ludzkiej kontroli nad przyszłością. Jeremiasz może ufać Stwórcy, nie znając łatwego rozwiązania.

Jeremiasz modli się w trudnym miejscu. Siedzi w wartowni pałacu, a wojsko babilońskie oblega Jerozolimę. W tym właśnie czasie otrzymuje polecenie, by kupić pole, choć wszystko wokół zdaje się mówić o stracie. Wykonuje je, a dopiero potem zwraca się do Boga. Jego modlitwa zaczyna się od przypomnienia. Zanim prorok cokolwiek wyjaśni, nazywa to, co Bóg już uczynił. W Księdze Jeremiasza 32:20 i 32:21 wspomniane są znaki i cuda w ziemi egipskiej oraz wyprowadzenie narodu potężną ręką i wyciągniętym ramieniem. Dlatego słowa z wersetu 17, „Ach, Panie Boże, oto stworzyłeś niebo i ziemię swoją wielką mocą i wyciągniętym ramieniem. Żadna rzecz nie jest niemożliwa dla Ciebie”, nie brzmią jak ogólne wyznanie wypowiedziane z dystansu. Opierają się na pamięci o tym, jak Bóg działał wcześniej. Warto zauważyć powtórzenie. Obraz wyciągniętego ramienia pojawia się zarówno w wersecie 17, jak i w wersecie 21. Łączy on obecną chwilę z historią wyjścia z niewoli. Moc, która stworzyła niebo i ziemię, jest tą samą mocą, która wyprowadziła naród z Egiptu. Jeremiasz nie musi znać wszystkich okoliczności, by zaufać Temu, którego moc sięga początku świata. Dzięki temu jego działanie w oblężonym mieście staje się spokojnym świadectwem wiary. Pewność tego wersetu nie czeka na chwilę, w której zniknie zagrożenie, lecz wyrasta z tego, co Bóg już objawił.

Jeremiasz wypowiada te słowa, gdy Jerozolima jest oblegana, a on sam przebywa w więzieniu. Modlitwa zaczyna się od spojrzenia dalej niż na mury miasta: ku Bogu, który stworzył niebo i ziemię. „Żadna rzecz nie jest niemożliwa dla Ciebie” nie oznacza, że oblężenie przestaje być realne ani że każde cierpienie szybko ustąpi. W tej samej modlitwie prorok uznaje nadchodzącą klęskę. Wcześniej Jeremiasz kupuje pole i poleca zachować dokumenty transakcji. W kraju zagrożonym utratą, taki znak niesie obietnicę, że znów będą tam nabywane domy, pola i winnice. Stworzycielska moc Boga nie usuwa więc ciężaru chwili; podtrzymuje nadzieję, która może przetrwać jej kres. Obraz wyciągniętego ramienia przywołuje Boże działanie w historii Izraela, także wyprowadzenie z Egiptu, wspomniane w dalszej części modlitwy. W Księdze Jeremiasza 32:17 wiara nie jest pewnością, że wszystko potoczy się po myśli człowieka. Jest zwróceniem się ku Bogu, którego moc obejmuje także przyszłość zasłoniętą przez kryzys. Ziarno nadziei może być małe jak dokument schowany w glinianym naczyniu, a jednak dotyczyć życia, które dopiero nadejdzie.