Księga Jeremiasza 32:16 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu modlitwę Jeremiasza po tym, jak Bóg pokazał mu, co stanie się z narodem: najpierw zostanie zburzony, a później odbudowany. To przesłanie wprawiało w zakłopotanie nawet samego proroka. Mówił wiernie, ale kiedy rozważał te sprawy, nie potrafił zrozumieć, jak mogą się ze sobą łączyć. W tym zagubieniu wylał przed Bogiem swoje serce w modlitwie i doznał ulgi.

Nie chodziło mu przede wszystkim o to, że kupił pole, które mogło mu się do niczego nie przydać. Głębiej martwił się o swój lud. Nadal mu na nim zależało, a przed Bogiem występował jako orędownik, który wstawia się za innymi. Miał nadzieję, że skoro Bóg okaże im później tak wielkie miłosierdzie, nie będzie teraz obchodził się z nimi tak surowo, jak zapowiedział.

Zanim Jeremiasz się pomodlił, przekazał dokumenty kupna Baruchowi, swojemu zaufanemu skrybie. Może nas to uczyć, że kiedy idziemy oddawać Bogu cześć, powinniśmy w miarę możliwości uwolnić umysł od codziennych trosk i ciężarów. Jeremiasz przebywał w więzieniu, cierpiał i nie rozumiał, co oznaczają działania Boga, a mimo to się modlił. Modlitwa leczy każdą ranę. Cokolwiek nas przytłacza, możemy powierzyć Panu w modlitwie i znaleźć pokój.

W tej modlitwie, a właściwie rozważaniu, Jeremiasz najpierw oddaje cześć Bogu i przypisuje Mu chwałę należną Jego imieniu jako Stwórcy, Temu, który podtrzymuje wszystko przy życiu i daje wszelkie dobro. W ten sposób uznaje, że nic nie może powstrzymać Bożej mocy: Bóg może uczynić wszystko, co zechce. Uznaje też Jego niepodważalne panowanie: Bóg ma prawo czynić wszystko, co zechce (Księga Jeremiasza 32:17–19). Kiedy nie rozumiemy konkretnych zrządzeń Boga, warto wrócić do tych podstawowych prawd o Jego mądrości, mocy i dobroci.

Jeremiasz rozważa, że Bóg jest źródłem wszelkiego istnienia, mocy, życia, ruchu i doskonałości. Stworzył niebo i ziemię swoją wielką mocą, więc któż może Go powstrzymać? Kto ośmieliłby się z Nim spierać? Prorok wyznaje też, że dla Boga nic nie jest niemożliwe i żaden problem nie leży poza Jego zasięgiem. Kiedy zawodzą ludzka mądrość i siła, Bogu nadal wystarcza mocy i mądrości, by pokonać każdą przeszkodę.

Następnie Jeremiasz przypomina sobie, że Boże miłosierdzie nie zna granic. Miłosierdzie jest jedną z głównych cech Boga, a Jego dobroć należy do Jego chwały. Bóg jest dobry i okazuje dobroć nie tylko nielicznym, lecz tysiącom, a nawet tysiącom pokoleń. Zarazem Jeremiasz uznaje, że Bóg jest doskonale sprawiedliwy. Zwlekanie z sądem nie oznacza przebaczenia. Nawet jeśli Bóg przez jakiś czas oszczędza rodziców, dając im szansę na skruchę, nadal nienawidzi grzechu i karze go w kolejnych pokoleniach. Nie postępuje niesprawiedliwie, ponieważ ludzki grzech jest odrażający, a Bóg strzeże swojej czci.

Jeremiasz wyznaje również, że Bóg panuje nad wszystkim. Jest wielkim Bogiem, bo jest Bogiem potężnym, a prawdziwa wielkość wśród ludzi wiąże się z mocą. Jest Panem Zastępów, czyli Panem wszystkich wojsk i wszelkich mocy w niebie i na ziemi, które są Mu poddane. Na koniec Jeremiasz mówi, że Bóg wszystko mądrze zaplanował i urzeczywistnia każdy swój zamysł. Jest wielki w radzie, bo Jego mądrość jest głęboka i obejmuje wszystko, oraz potężny w działaniu, bo czyni wszystko zgodnie ze swoją wolą. Z takim Bogiem nie należy się spierać. Powinniśmy nadal Mu służyć i chętnie przyjmować wszystko, co postanawia.

Następnie Jeremiasz uznaje, że Bóg widzi wszystkie ludzkie czyny i sprawiedliwie je osądza (Księga Jeremiasza 32:19). Oczy Boga są otwarte na wszystkich ludzi, wszędzie. Widzi On zarówno zło, jak i dobro, i zna wszystkie ludzkie drogi. Nie jest odległym obserwatorem, lecz świadkiem i sędzią, który każdemu oddaje stosownie do jego postępowania i owoców jego czynów. Ludzie spotkają się z Bogiem zgodnie z tym, jak On ich widzi.

Potem Jeremiasz przypomina sobie wielkie dzieła, których Bóg dokonał niegdyś dla Izraela. Bóg wyprowadził Izraelitów z Egiptu, domu niewoli, przez znaki i cuda, których nie dało się zapomnieć. Izraelici wspominali je co roku podczas Paschy, a mówiły o nich także okoliczne narody. Te dzieła rozsławiły imię Boga i przyniosły Mu chwałę. Jeremiasz ponownie o tym mówi: Bóg wyprowadził ich nie tylko po to, by przynieść Izraelowi ulgę i radość, lecz także dla własnej chwały, przez znaki i cuda, silną rękę i potężne ramię, które dosięgło nawet dumnego faraona. Jest to nawiązanie do Księgi Powtórzonego Prawa 4:34.

Bóg wprowadził też Izraelitów do Kanaanu, dobrej ziemi opływającej w mleko i miód. Przysiągł ich przodkom, że im ją da, a dochowując przysięgi, przekazał ją ich dzieciom, które weszły do tej ziemi i objęły ją w posiadanie (Księga Jeremiasza 32:22). Jeremiasz wspomina o tym zarówno po to, by pokazać powagę grzechu i nieposłuszeństwa ludu, jak i by prosić Boga o wybawienie. Warto często przypominać sobie wielkie dzieła, których Bóg dokonał dla swojego Kościoła w dawnych czasach, zwłaszcza gdy go ustanawiał, dokonując potężnego i cudownego dzieła.

Jeremiasz opłakuje bunt ludu i sądy, które sami na siebie ściągnęli. Z bólem opisuje ich niewdzięczność wobec Boga. Bóg uczynił wszystko, co obiecał, co oni sami wcześniej przyznali (Pierwsza Księga Królewska 8:56), ale oni nie zrobili niczego, co im nakazał (Księga Jeremiasza 32:23). Wcale nie troszczyli się o Jego prawa, nie postępowali według nich i nie zważali na wezwania, które Bóg kierował do nich przez proroków, bo nie byli posłuszni Jego głosowi. Jeremiasz przyznaje więc, że Bóg słusznie sprowadził na nich całe to nieszczęście.

Opisuje Jerozolimę w stanie oblężenia: wróg atakuje ją z zewnątrz mieczem, a od środka osłabiają ją głód i choroby. Miasto jest bliskie wpadnięcia w ręce Chaldejczyków, czyli Babilończyków, którzy z nim walczą (Księga Jeremiasza 32:24). W rzeczywistości zostało już wydane w ich ręce (Księga Jeremiasza 32:25). Jeremiasz zestawia obecny stan Jerozolimy z Bożymi ostrzeżeniami i widzi, że zapowiedziane słowa się spełniły. Bóg uprzedził ich, a gdyby Go posłuchali, można było uniknąć tej klęski. Jeśli jednak nie chcą czynić tego, co Bóg nakazuje, nie powinni oczekiwać niczego innego niż spełnienia tego, czym zagroził.

Jeremiasz przedstawia Bogu sytuację obleganej Jerozolimy, polecając ją Jego opiece i miłosierdziu (Księga Jeremiasza 32:24). Wspomina o szańcach, wałach i machinach wojennych, których używają, by rozbić mury miasta. Jakby mówił: „Widzisz to i zwracasz na to uwagę. Czy to miasto wybrałeś dla swojego imienia? Czy ma zostać tak opuszczone?”.

Nie obwinia Boga za to, co się stało, ani nie mówi Mu, co ma uczynić. Prosi Go, by spojrzał na ich sytuację, i z ufnością wierzy, że Bóg ją widzi. Bez względu na to, jakie trudności nas spotykają, w życiu osobistym czy publicznym, możemy czerpać pociechę z tego, że Bóg je widzi i wie, jak zaradzić sytuacji.

Jeremiasz zdaje się również pragnąć lepiej zrozumieć, dlaczego Bóg kazał mu kupić pole jego kuzyna (Księga Jeremiasza 32:25). Miasto miało przecież zostać wydane Chaldejczykom, a wszystko wskazywało na to, że nikt nie zdoła zachować swojej własności. Mimo to Bóg polecił mu kupić pole. Gdy tylko Jeremiasz poznał wolę Boga, był posłuszny i nie zgłaszał sprzeciwu. Nie odrzucił Bożego przesłania. Po wykonaniu polecenia chciał jednak lepiej zrozumieć, dlaczego Bóg dał mu tak osobliwe zadanie.

Wynika z tego taka lekcja: powinniśmy być Bogu w pełni posłuszni, a zarazem coraz lepiej Go rozumieć. Nigdy nie wolno nam sprzeciwiać się Bożym nakazom ani sądom, ale możemy i powinniśmy pytać: „Co oznaczają te nakazy i sądy?” (Księga Powtórzonego Prawa 6:20).