Księga Jeremiasza 29:8 – znaczenie i zastosowanie

Aby uspokoić lud i pomóc mu pogodzić się z niewolą, Bóg najpierw odbiera mu fałszywą nadzieję, którą dali mu rzekomi prorocy (Księga Jeremiasza 29:8–9). Prorocy ci mówili, że niewola potrwa krótko, więc lud nie powinien osiedlać się w Babilonie, lecz czekać na rychły powrót do domu. Bóg mówi w istocie: „Oszukują was, choć przemawiają w moim imieniu. Nie dajcie się zwieść”. Skoro mamy prawdziwe słowo Boga, którym możemy badać każde natchnienie, sami ponosimy winę, jeśli ulegamy zwiedzeniu, bo to słowo potrafi też rozwiać błędy.

Kiedy Bóg mówi, by nie słuchali snów, które sami sobie wyśnili, ma na myśli albo pragnienia, którym dawali się ponieść, albo sny, o których opowiadali prorocy. Ludzie wciąż myśleli i rozmawiali tylko o rychłym uwolnieniu, aż zaczęli karmić się pełnymi nadziei fantazjami. W rzeczywistości były one wyrazem ich własnych pragnień i stały się snami, które chcieli słyszeć. Fałszywi prorocy nie schlebiali ludowi pogrążonemu w grzechu, gdyby lud nie lubił takiego pochlebstwa i nie domagał się łagodnych słów (Księga Izajasza 30:10).

Bóg nie tylko odbiera im fałszywą nadzieję, lecz daje im lepszą, na której mogą się oprzeć. Nie chcemy, by ktoś zburzył dom zbudowany na piasku, jeśli nie ma skały, na której mógłby wznieść nowy. Bóg obiecuje, że choć nie wrócą szybko, powrócą po upływie siedemdziesięciu lat. Wskazuje to, że te siedemdziesiąt lat należy liczyć od pierwszego, a nie od ostatniego uprowadzenia do niewoli. Jeśli wyzwolenie Kościoła nie nastąpi za naszego życia, to i tak wystarczy, że nadejdzie w czasie Boga, bo Jego czas jest najlepszy.

Bóg mówi, że okaże im miłosierdzie. Choć przez długi czas wydawał się daleki, przyjdzie do nich, okaże im łaskę i przywróci im godność. Zakończy ich niewolę i położy kres jej cierpieniom. Choć zostali rozproszeni po wielu krajach, zbierze ich ze wszystkich miejsc, do których ich wypędzono, zgromadzi ich na nowo i uczyni z nich jeden lud. Sprowadzi ich nawet z daleka do ich własnej ziemi, tej, z której uprowadzono ich do niewoli (Księga Jeremiasza 29:14).

W ten sposób spełni się Jego obietnica dana ludowi (Księga Jeremiasza 29:10): „Wypełnię wobec was moje dobre słowo”. Gdy niektóre przepowiednie, które rzekomo pochodzą od Boga, się nie spełniają, nie powinno to zachwiać naszym zaufaniem do obietnic, które rzeczywiście od Niego pochodzą. Słowo Boga jest dobre, dlatego się spełni. Nie przepadnie z niego ani jedna cząstka. Jeśli Bóg coś zapowiedział, na pewno tego dokona. Dzięki temu powrót z niewoli przyniesie im głęboką pociechę, bo pokaże, że Bóg dochował swojej łaskawej obietnicy.

Stanie się tak również ze względu na Boży zamysł wobec nich (Księga Jeremiasza 29:11): „Znam myśli, które mam o was”. Bóg zna wszystkie swoje dzieła, bo zna wszystkie swoje zamysły (Dzieje Apostolskie 15:18), a Jego dzieła dokładnie odpowiadają Jego myślom. Czyni wszystko zgodnie z planem swojej woli. My często nie znamy nawet własnych myśli, ale Bóg nigdy nie jest sam w sobie zagubiony. Czasem obawiamy się, że Jego plany są przeciwko nam, lecz On wie lepiej, co jest dobre dla Jego ludu. Jego zamysły są dobre, a nie złe. Nawet to, co wydaje się złem, ma służyć dobru. Jego plany prowadzą do oczekiwanego końca, który nadejdzie w wyznaczonym przez Niego czasie.

Ten oczekiwany koniec nadejdzie, choć być może nie wtedy, kiedy się go spodziewają. Muszą cierpliwie czekać, aż owoc dojrzeje, a wtedy go otrzymają. Hebrajskie sformułowanie można rozumieć jako obietnicę, że Bóg da im „koniec i nadzieję”. Pozwoli im zobaczyć kres ich utrapienia i jego szczęśliwe, bezpieczne zakończenie. Choćby trwało długo, nie potrwa wiecznie. Nadejdzie czas łaski dla Syjonu, wyznaczona pora. Gdy będzie najgorzej, sytuacja zacznie się poprawiać. Bóg pozwoli im też ujrzeć pełnię piękna ich ocalenia, bo Jego dzieło jest doskonałe. Bóg, który na początku stworzył niebo i ziemię, doprowadzi do końca każde błogosławieństwo obiecane swojemu ludowi. Gdy zaczyna działać z miłosierdzia, doprowadza swoje dzieło do końca.

Da im również nadzieję, której od dawna pragnęli i na którą czekali (Księga Jeremiasza 29:11). Nie da im obaw ani marzeń płynących z wyobraźni, lecz nadzieję, której trzyma się wiara: obiecany przez Niego kres, który okaże się dla nich najlepszy.

Spełnienie tej obietnicy będzie też odpowiedzią na ich modlitwy i wołanie do Boga (Księga Jeremiasza 29:12–14). Bóg pobudzi ich do modlitwy: „Wtedy będziecie Mnie wzywać, przychodzić do Mnie i modlić się do Mnie”. Gdy Bóg zamierza obdarzyć swój lud dobrem, na które ten czekał, wzbudza w nim ducha modlitwy, a to znak, że zbliża się miłosierdzie. Gdy obiecany kres będzie już bliski, lud zacznie wołać do Boga. Obietnice nie zastępują modlitwy, lecz mają ją rozbudzać i umacniać. Kiedy zbliża się wyzwolenie, powinniśmy wyjść mu na spotkanie w modlitwie. Gdy Daniel zrozumiał, że siedemdziesiąt lat dobiega końca, z jeszcze większą gorliwością niż wcześniej zaczął szukać Pana (Księga Daniela 9:2–3).

Wtedy Bóg im odpowie. „Będę was słuchał i dam się wam znaleźć” (Księga Jeremiasza 29:12, 14). Możemy zaufać Jego słowu: szukajcie, a znajdziecie. Zasada jest jasna (Księga Jeremiasza 29:13): „Będziecie Mnie szukać i znajdziecie, gdy będziecie Mnie szukać całym sercem”. Szukać Boga znaczy szukać Go wytrwale, szukać Jego wskazówek oraz umocnienia wiary i nadziei. Mamy nie ustawać w szukaniu i wkładać w nie wysiłek, jak ludzie, którzy naprawdę czegoś poszukują. Powinniśmy czynić to szczerze i uczciwie, całym sercem, z siłą i gorliwością, oddając się modlitwie w pełni. Ci, którzy tak szukają Boga, znajdą Go i przekonają się, że hojnie nagradza tych, którzy Go szukają (List do Hebrajczyków 11:6). Nigdy nie powiedział im, że szukają Go na próżno.