Księga Jeremiasza 28:10 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu zuchwałość fałszywego proroka. Aby dopełnić zniewagi, którą zamierzył wobec Jeremiasza, zdjął z jego szyi jarzmo — znak nadchodzącego zniewolenia narodów przez Nabuchodonozora — i je złamał. Chciał, by jego znak wydał się silniejszy niż znak Jeremiasza i sprawiał wrażenie, że obalił jego przesłanie. Zwróćmy uwagę, jak kłamliwy duch w tym fałszywym proroku naśladuje język Ducha prawdy: „Tak mówi Pan: złamię jarzmo króla Babilonu” nie tylko nad tym narodem, lecz także nad wszystkimi narodami, w ciągu pełnych dwóch lat. Nie wiadomo, czy Chananiasz sam uwierzył w to, co mówił, pod wpływem uniesienia, czy wiedział, że to nieprawda, i jedynie próbował przekonać lud. Jasne jest jednak, że przemawiał z wielką pewnością siebie. Kłamstwa wypowiadane w imieniu Boga nie są niczym nowym.

Widzimy tu także cierpliwość prawdziwego proroka. Jeremiasz spokojnie odszedł i nie odpowiedział na zniewagę. Nie chciał spierać się z człowiekiem ogarniętym gniewem, pośród kapłanów i ludu, którzy już byli przeciwko niemu. Nie odszedł dlatego, że nie miał nic do powiedzenia. Chciał zaczekać, aż Bóg udzieli mu bezpośredniej odpowiedzi, której jeszcze nie otrzymał. Spodziewał się, że Bóg przekaże mu szczególne słowo dotyczące Chananiasza, i nie zamierzał przemawiać, dopóki je nie otrzyma. W istocie mówił: „Słucham jak głuchy, bo Ty, Panie, usłyszysz i odpowiesz w mojej sprawie”. Czasem mądrzej jest się wycofać, niż wdawać się w spór. Kiedy gniew pędzi naprzód, ustąp mu.

Widzimy tu także sprawiedliwość Boga, który rozstrzyga między Jeremiaszem a jego wrogiem. Jeremiasz odszedł, nie wypowiadając ani jednego słowa nagany, lecz Bóg wkrótce włożył słowo w jego usta. Bóg zawsze staje w obronie tych, którzy spokojnie powierzają Mu swoją sprawę. Najpierw potwierdził prawdziwość tego, co powiedział Jeremiasz. Sam Jeremiasz nie powinien wątpić w to, co przekazał w imieniu Boga, tylko dlatego, że spotkało się to z tak zuchwałym sprzeciwem. Jeśli wypowiedzieliśmy prawdę Bożą, nie wolno nam się z niej wycofać, gdy ludzie się z nią spierają. Prawda jest mocna i zwycięży. Niech trwa, a my trwajmy przy niej. Ludzka niewiara i bluźnierstwo nie mogą pozbawić słowa Bożego mocy. Chananiasz połamał drewniane jarzma, ale Jeremiasz miał sporządzić dla nich jarzma żelazne (Księga Jeremiasza 28:13). Bóg powiedział: „Włożyłem żelazne jarzmo na szyje wszystkich tych narodów i będzie ono ciążyć na nich jeszcze mocniej” (Księga Jeremiasza 28:14). Będą więc służyć królowi Babilonu i nie zdołają zrzucić jego władzy, choćby nie wiadomo jak się zmagali. Kto może sprzeciwić się zamysłowi Boga?

Bóg ponownie podkreśla: „Dałem mu także zwierzęta polne”. To zdaje się oznaczać coś ważnego. Przez swoją niegodziwość ludzie upodobnili się do zwierząt, które giną, i dlatego zasłużyli na to, by rządzono nimi twardą ręką, tak jak rządzi się zwierzętami. W taki sposób panował Nabuchodonozor. Zabijał, kogo chciał, a przy życiu pozostawiał, kogo chciał.

Po drugie, Chananiasz zostaje skazany na śmierć za to, że przemawiał przeciwko słowu Boga. Gdy Jeremiasz otrzymał Boży nakaz, odważnie powiedział mu to wprost, choć wcześniej milczał. Chananiasz zgrzeszył, oszukując lud i znieważając Boga. „Wzbudziłeś w tym ludzie zaufanie do kłamstwa” — powiedział Jeremiasz, ponieważ Chananiasz zachęcał ich, by spodziewali się pokoju, przez co nadchodząca zguba miała być jeszcze straszniejsza. Nie to jednak było najgorsze. „Nauczyłeś ich buntu przeciwko Panu”. Chananiasz nauczył lud lekceważyć dobre wskazówki, których Bóg udzielił już przez prawdziwych proroków, i sprawił, że ludzie przestali się nimi przejmować. Ci, którzy mówią grzesznikom, że będą mieć pokój, jeśli nadal będą trwać w grzechu, mają wiele do odpowiedzenia. Zatwardzają serca ludzi wobec ostrzeżeń zawartych w słowie Bożym i wobec sposobów, którymi Bóg prowadzi ich do upamiętania.

Wyrok na Chananiasza brzmiał: „Usunę cię z powierzchni ziemi” — jako kogoś, kto nie jest godny na niej żyć. Miał być w niej pogrzebany. „Umrzesz jeszcze w tym roku”, a jego śmierć miała być śmiercią buntownika przeciwko Panu, karą za jego winę. Wyrok ten się wypełnił (Księga Jeremiasza 28:17). Chananiasz umarł w tym samym roku, w ciągu dwóch miesięcy: proroctwo zostało datowane na miesiąc piąty (Księga Jeremiasza 28:1), a jego śmierć nastąpiła w miesiącu siódmym. Dobrzy ludzie również mogą umrzeć nagle, w środku życia, a czasem jest to miłosierdzie, jak w przypadku Jozjasza. Ponieważ jednak śmierć Chananiasza została zapowiedziana jako kara za grzech, a potem nadeszła dokładnie tak, jak przepowiedziano, słusznie stała się znakiem z nieba przeciwko niemu i potwierdzeniem powołania Jeremiasza. Gdyby serca ludzi nie były już tak zatwardziałe przez zwodniczą moc grzechu, wydarzenie to powstrzymałoby ich przed dalszym uleganiem zwodniczym słowom proroków.