Księga Jeremiasza 27:12 – znaczenie i zastosowanie

To, co zostało powiedziane wszystkim narodom, odnosi się tu ze szczególną troską do Żydów, ponieważ Jeremiasz bardzo się o nich martwił. Juda i Jerozolima wielokrotnie walczyły z królem Babilonu i za każdym razem ponosiły klęskę. Wielu ważnych mieszkańców i znaczna część ich majątku zostały już uprowadzone do Babilonu, podobnie jak niektóre naczynia ze świątyni Pana.

Pozostawało pytanie, jak zakończy się ten konflikt. Niektórzy w Jerozolimie podawali się za proroków i wciąż powtarzali ludowi, by jeszcze trochę wytrwał. Mówili, że wkrótce pokonają króla Babilonu i odzyskają wszystko, co utracili. Jeremiasz otrzymał jednak polecenie, by wezwać ich do poddania się, bo w przeciwnym razie stracą także to, co jeszcze im pozostało. Taki jest cel tych wersetów.

Najpierw Jeremiasz zwraca się do króla Judy i wzywa go, by poddał się królowi Babilonu. Od decyzji króla zależał los całego ludu, dlatego prorok mówi do niego jako do tego, który reprezentuje wszystkich (Księga Jeremiasza 27:12): „Poddajcie karki pod jarzmo króla Babilonu, a będziecie żyć”. Czy rozsądnie jest poddać się ciężkiemu żelaznemu jarzmu okrutnego władcy, by ocalić doczesne życie? Tym bardziej rozsądne jest poddanie się łagodnemu jarzmu naszego prawowitego Pana i Władcy, Jezusa Chrystusa, aby ocalić duszę.

Powinniśmy uniżyć serca w pokucie i wierze, bo ta droga prowadzi do nieba i chwały. Ostrzeżenie Jeremiasza skierowane do narodu stojącego w obliczu śmierci jest o wiele mniej dobitne niż to, co można powiedzieć grzesznikom zmierzającym ku zgubie: dlaczego wybierają śmierć od miecza i głód, tak nędzne losy, które sami na siebie ściągają, próbując uniknąć trudnego życia? Bóg wcześniej ogólnie ostrzegł wszystkich, którzy nie chcieli poddać się królowi Babilonu. Chciał, by potraktowali to ostrzeżenie osobiście i wzięli je sobie do serca.

Dobrze byłoby, gdyby grzesznicy podobnie potraktowali sąd zapowiedziany tym, którzy nie chcą, by Chrystus nad nimi panował. Powinni pomyśleć: dlaczego mielibyśmy ponieść drugą śmierć, o wiele gorszą niż śmierć od miecza i głodu, skoro możemy się poddać i żyć?

Jeremiasz zwraca się także do kapłanów i ludu (Księga Jeremiasza 27:16). Wzywa ich, by służyli królowi Babilonu, dzięki czemu mogliby przeżyć i ocalić miasto przed zniszczeniem (Księga Jeremiasza 27:17): „Dlaczego miałoby zostać obrócone w ruinę, skoro tak się stanie, jeśli nadal będziecie stawiać opór?”. Kapłani byli wrogami Jeremiasza i próbowali go zabić, a jednak on okazuje się ich przyjacielem i zabiega o ocalenie ich życia. To dobry przykład dla nas: odpłacać dobrem za zło.

Gdy niegodziwi nienawidzą prawych, sprawiedliwi nadal zabiegają o dobro ich życia i duszy (Księga Przysłów 29:10). Sytuacja była już bardzo poważna. Ludzie stali na skraju zagłady, której mogli uniknąć, gdyby posłuchali Jeremiasza. On jednak wciąż życzliwie ich ostrzegał, mając nadzieję, że w końcu zrozumieją, co prowadzi do pokoju, choćby dopiero w ostatniej chwili.

W obu przemówieniach Jeremiasz przestrzega ich przed słuchaniem fałszywych proroków, którzy usypiali ich czujność i dawali złudne poczucie bezpieczeństwa, bo ludzie chętnie słuchali łagodnych słów. Mówi, by nie słuchali słów proroków (Księga Jeremiasza 27:14), nazywając ich także „waszymi prorokami” (Księga Jeremiasza 27:16). Nie byli prorokami Boga. Bóg nigdy ich nie posłał. Nie służyli Mu ani nie starali się Mu podobać. Byli prorokami ludu, bo mówili to, co ludzie chcieli usłyszeć, i starali się zadowolić tylko ich.

Prorocy ci skłaniali lud do wiary w dwie nieprawdziwe rzeczy. Po pierwsze, twierdzili, że władza króla Babilonu nad nimi wkrótce się skończy. Mówili, że lud nie będzie służył królowi Babilonu (Księga Jeremiasza 27:14). Innymi słowy, nie ma potrzeby się poddawać, bo nikt ich do tego nie zmusi. Utrzymywali, że mówią w imieniu Pana (Księga Jeremiasza 27:15), jakby Bóg ich posłał, by oszczędzić ludowi hańby kapitulacji. Było to jednak kłamstwo. Twierdzili, że Bóg ich posłał, lecz Pan temu zaprzeczył: nie posłał ich.

Mówili też, że lud nigdy nie znajdzie się pod władzą króla Babilonu, ale wydarzenia dowiodły, że to nieprawda. Twierdzili, że uparty opór ochroni miasto i jego mieszkańców, lecz i to było fałszem, bo opór miał doprowadzić do wygnania i śmierci. Wszystko, co mówili, było kłamstwem. Prorocy, którzy zwodzili lud, sami dali się zwieść. Ślepi przywódcy i ślepi naśladowcy razem wpadli do dołu. Zginęli wraz z prorokami, którzy im prorokowali i nie potrafili ocalić nawet samych siebie.

Ci, którzy zachęcają grzeszników, by dalej trwali w grzechu, ostatecznie zginą razem z nimi. Po drugie, prorocy twierdzili, że naczynia świątynne, które król Babilonu już zabrał, wkrótce zostaną zwrócone (Księga Jeremiasza 27:16). Wiedzieli, że kapłanom spodoba się taka wiadomość. Kapłani bardziej troszczyli się o złoto świątyni niż o samą świątynię, która nadawała temu złotu święte przeznaczenie. Naczynia zabrano, gdy Jekoniasz, król Judy, został uprowadzony do Babilonu (Księga Jeremiasza 27:20). Był to smutny epizod (2 Księga Królewska 24:13, 2 Księga Królewska 24:15; 2 Księga Kronik 36:10). Wszystkie cenne naczynia, czyli złote przedmioty ze świątyni Pana, wraz ze wszystkimi skarbami zrabowano i wywieziono do Babilonu.

To zasmuciło ich bardziej niż cokolwiek innego, bo świątynia była ich dumą i oparciem. Jej ogołocenie wyraźnie potwierdzało słowa prawdziwego proroka, że ich Bóg ich opuścił. Fałszywym prorokom nie pozostało więc nic innego, jak uspokajać lud obietnicą, że król Babilonu wkrótce będzie musiał zwrócić zabrane naczynia. Jeremiasz odpowiada na to wezwaniem, by zrobili to, co od początku powinni robić: modlili się o ocalenie naczyń, które jeszcze pozostały, zamiast chełpić się, że odzyskają te, które już zabrano (Księga Jeremiasza 27:18).

„Jeśli są prorokami” — mówi — „i jeśli jest z nimi słowo Pana”, jeśli rzeczywiście mają dostęp do nieba i jakiekolwiek znaczenie w jego oczach, niech wykorzystają to dla dobra. Niech spróbują powstrzymać sąd. Niech staną w wyłomie i, niczym kapłan z kadzielnicą, staną między żywymi a umarłymi, między tym, co już zabrano, a tym, co jeszcze pozostało, by zaraza ustała. Niech modlą się do Pana Zastępów, aby pozostałe naczynia nie podzieliły losu tamtych.

Zamiast prorokować, niech się modlą. Prorocy powinni być ludźmi modlitwy. Niech gorliwa modlitwa pokazuje, że naprawdę mają bliską więź z niebem. Trudno uznać, że ci, którzy rzadko kierują swoje modlitwy ku niebu, rzeczywiście słyszą stamtąd słowo jako prorocy.

Modląc się o bezpieczeństwo i pomyślność świątyni, pokazaliby, jak przystoi prorokom, że zależy im na dobru całej wspólnoty. Gdyby Bóg odpowiedział na ich modlitwy, byłby to również znak, że darzy ich przychylnością.

Zamiast martwić się o odzyskanie tego, co już zabrano, powinni zrobić wszystko, co w ich mocy, by ochronić to, co jeszcze zostało. Powinni uznać za wielkie miłosierdzie to, że mogą ocalić choćby tyle. Gdy na ziemię spadają Boże sądy, nie powinniśmy zabiegać o wielkie zyski, lecz z wdzięcznością przyjąć nawet niewiele.

Nie miała się jednak spełnić nawet ta skromniejsza nadzieja. Miedziane naczynia miały podzielić los złotych, jak Jeremiasz już zapowiedział (Księga Jeremiasza 27:19, Księga Jeremiasza 27:22). Nebukadnezar, król Babilonu, znalazł wcześniej tak bogaty łup, że z pewnością wróci, by zabrać wszystko, co zdoła znaleźć, zarówno ze świątyni Pana, jak i z pałacu królewskiego. Wszystko zostanie triumfalnie wywiezione do Babilonu i tam przechowane.

Mimo to Bóg kończy łaskawą obietnicą: we właściwym czasie zatroszczy się o te naczynia w miłosierdziu, zgodnie ze swoim zamysłem, i przywróci je na właściwe miejsce. Były pod szczególną opieką Boga, bo inaczej przetopiono by je i wykorzystano w inny sposób. Bóg zachowywał je dla drugiej świątyni. O ich powrocie czytamy zwłaszcza w Księdze Ezdrasza 1:8.

Wynika z tego taka nauka: jeśli pomyślność Kościoła nie powróci za naszego życia, nie powinniśmy tracić nadziei. Nastąpi to w czasie wyznaczonym przez Boga. Ci, którzy mówili, że naczynia domu Pana wkrótce zostaną zwrócone, głosili kłamstwo (Księga Jeremiasza 27:16). Prawdę mówił ten, kto zapowiadał, że w końcu wrócą. Często wyznaczamy terminy wcześniejsze, niż czyni to Bóg, a potem skarżymy się, że się nie pokrywają. Pan jest jednak Bogiem sprawiedliwości, dlatego powinniśmy na Niego czekać.