Księga Jeremiasza 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu kazanie Jeremiasza, które wzbudziło tak wielki gniew, że jego życie znalazło się w niebezpieczeństwie. Zapisano je jako apel do ludzi bez uprzedzeń w każdym pokoleniu. Mogą oni ocenić, czy Jeremiasz zasługiwał na śmierć za przekazanie tego, co Bóg mu polecił, i czy jego przeciwnicy nie postępowali z wielką niegodziwością i nierozsądkiem.

Po pierwsze, Bóg wskazał Jeremiaszowi, gdzie, kiedy i do kogo ma przemówić. Nikt nie powinien więc obwiniać go o brak roztropności w wyborze miejsca. Miał głosić na dziedzińcu domu Pana, w miejscu kontrolowanym przez kapłanów, którzy już byli jego wrogami. Miał też przemówić podczas jednego z wielkich świąt, kiedy ludzie przybywali z wszystkich miast Judy, by oddawać cześć w domu Pana. Prawdopodobnie szanowali kapłanów i łatwo uwierzyliby we wszystko, co ci powiedzieliby przeciwko Jeremiaszowi, dlatego sytuacja była szczególnie niebezpieczna.

Mimo to Jeremiasz nie miał się bać ani łagodzić przesłania. Bóg polecił mu nie pomijać ani jednego słowa, lecz przekazać wszystko, co zostało mu nakazane. Posłańcy Boga muszą dokładnie wypełniać Jego polecenia i nie zmieniać przesłania ani po to, by zadowolić ludzi, ani po to, by uchronić się przed krzywdą. Nie wolno im niczego do niego dodawać ani z niego ujmować (Księga Powtórzonego Prawa 4:2).

Po drugie, Bóg powiedział Jeremiaszowi również, co ma głosić. Było to przesłanie, które mogło obrazić jedynie tych, którzy uparcie chcieli trwać w grzechu. Jeremiasz miał im powiedzieć, że jeśli okażą skruchę i odwrócą się od swoich grzechów, Bóg powstrzyma nadchodzący sąd, choć zagłada była już blisko. Właśnie po to Bóg posłał Jeremiasza: chciał sprawdzić, czy ludzie porzucą swoje złe postępowanie, aby mógł odwrócić swój gniew i cofnąć karę. Bóg jest gotów, a nawet pragnie okazywać miłosierdzie, czeka jednak, aż ludzie będą gotowi je przyjąć w sposób zgodny z Jego sprawiedliwością i świętością.

Jeśli jednak nadal odrzucaliby wezwania Boga i uparcie trwali w nieposłuszeństwie, ich miasto i świątynia miały zostać zniszczone (Księga Jeremiasza 26:4-6). Bóg prosił ich o coś prostego: mieli być posłuszni temu, co już wcześniej ogłosił przez spisane Prawo i przez swoich proroków. Mieli postępować według całego Jego Prawa, Prawa Mojżeszowego, i słuchać proroków, którzy nie nauczali niczego sprzecznego z tym Prawem, lecz głosili to, co z nim zgodne. Prawo było ustanowionym przez Boga wzorcem, a prorocy byli Jego sługami. Posyłał ich odpowiednio wcześnie i z wielką troską, aby nie przybyli zbyt późno, gdy uprzedzenia ludzi zdążyły już się utrwalić.

Od dawna nie chcieli słuchać ani Prawa, ani proroków. Teraz Bóg po prostu domagał się, by wreszcie zwrócili uwagę na Jego słowo i przyjęli je za swoją zasadę postępowania. Było to słuszne żądanie. Jeśli odmówią, miasto i świątynię spotka ten sam los co Szilo i znajdujący się tam przybytek, odrzucone wcześniej, ponieważ ludzie nie chcieli postępować według Prawa Boga ani słuchać Jego proroków. Zasada jest jasna: podobne przypadki należy traktować podobnie. Jeśli Jerozolima stała się podobna do Szilo przez swój grzech, dlaczego nie miałaby podzielić jego kary?

To ostrzeżenie nie było też nowe. Jeremiasz mówił już wcześniej coś podobnego (Księga Jeremiasza 7:12-14). Gdy świątynia, chluba Jerozolimy, zostanie zniszczona, samo miasto stanie się przekleństwem, bo to świątynia czyniła je błogosławionym. Jeśli sól utraci swój smak, do niczego się nie nadaje. Tak Jerozolima stanie się wzorem przekleństwa, a każdy, kto będzie chciał przekląć inne miasto, powie: „Niech Bóg uczyni je jak Jerozolimę”. Ci, którzy nie chcą podporządkować się poleceniom Boga, sami wystawiają się na Jego przekleństwo.