Księga Jeremiasza 25:8 – znaczenie i zastosowanie

To zdanie rozwija właśnie wypowiedziane ostrzeżenie: „Ponieważ nie słuchaliście moich słów, postąpię z wami inaczej” (Księga Jeremiasza 25:8). Kto nie zważa na wyroki wypowiadane przez Boga, powinien się spodziewać, że doświadczy wyroków wymierzanych Jego ręką. Nie chcieli słuchać słowa, więc będą musieli poczuć rózgę. Grzesznik musi albo odwrócić się od grzechu, albo w nim zginąć. Gniew, któremu nie można zaradzić, spada tylko na tych, którzy trwają w grzechu bez skruchy, czyli nie wracają do Boga. Zgubę przynosi nie tyle zbłądzenie, ile odmowa powrotu.

I. Tutaj zapada wyrok, że wojska króla Babilonu zniszczą Judę (Księga Jeremiasza 25:9). Bóg posyłał do jej mieszkańców swoich sług, proroków, lecz ich nie słuchano. Teraz więc pośle swojego sługę, króla Babilonu, którego nie będą mogli wyśmiewać, lekceważyć ani prześladować tak, jak czynili to z prorokami. Posłańcy Bożego gniewu zostają wysłani przeciwko tym, którzy nie przyjęli posłańców Jego miłosierdzia. Bóg tak czy inaczej sprawi, że ludzie będą Go słuchać i poznają, że to On jest Panem.

Nabuchodonozor, król Babilonu, choć nie znał prawdziwego Boga, a nawet był Jego wrogiem, stał się Jego sługą w napaści na Judę. Wypełniał Boży zamiar, choć sądził, że realizuje jedynie własne plany. Dlatego Bóg słusznie nazywa siebie Panem Zastępów (Księga Jeremiasza 25:8): ukazuje w ten sposób, że panuje nie tylko nad ludźmi, lecz także nad ziemskimi wojskami i posługuje się nimi według swojej woli. Nawet najpotężniejsi królowie są Jego sługami. Nabuchodonozor był narzędziem Bożego gniewu, tak jak później Cyrus stał się narzędziem Bożego miłosierdzia.

Ponieważ ziemia Judy miała zostać spustoszona, Bóg gromadzi wojsko, które tego dokona. Jeśli będzie trzeba, zbierze wszystkie ludy północy i poprowadzi je jako najwyższy dowódca. Sprowadzi je na tę ziemię i da im zwycięstwo nie tylko nad Judą i Jerozolimą, lecz także nad okolicznymi narodami. Nikt nie będzie więc mógł liczyć na tych sąsiadów jako sprzymierzeńców czy pomocników wobec zagrażającej potęgi.

Tutaj opisane zostaje całkowite zniszczenie Judy i okolicznych ziem (Księga Jeremiasza 25:9–11). Będzie ono zupełne. Cały kraj stanie się pustkowiem, nie tylko opustoszeje, lecz sam będzie pustkowiem. Miasta i wsie zostaną zrównane z ziemią, a całe ich bogactwo stanie się łupem. Spustoszenie potrwa też długo, będzie trwałe. Ziemie te pozostaną w ruinie tak długo, a ratunek będzie się wydawał tak odległy, że wszyscy uznają ich stan za nieodwracalny.

Zagłada odbierze im również dobre imię wśród okolicznych narodów. Pogrzebie ich cześć w prochu i uczyni z nich przedmiot grozy oraz szyderstw. Ludzie będą patrzeć na nich ze zdumieniem i syczeć z pogardą, bo porzucili Boga, który mógł ich ochronić, i zwrócili się ku fałszywym pomocnikom, którzy z pewnością mieli ich zgubić. Wyrok odbierze im także wszelką pociechę. Skończy się cała ich radość. Bóg mówi: „Zabiorę głos radości”. Nie będą mieli ani powodu do radości, ani serca do niej. Nie chcieli słuchać głosu Bożego słowa, więc nie będzie już wśród nich słychać głosu radości.

Stracą także dostęp do żywności. Nie będzie słychać odgłosu żaren, bo gdy wróg zabierze zapasy, mielenie zamilknie (Księga Koheleta 12:4). Ustanie również ich działalność. Nikt nie zobaczy światła lampy, bo nie będzie pracy, którą warto wykonywać przy jej blasku. W końcu utracą wolność: te narody będą służyć królowi Babilonu przez siedemdziesiąt lat.

Określenie długości niewoli było bardzo pożyteczne. Potwierdzało proroctwo, ponieważ wydarzenie, którego żaden człowiek nie mógł przewidzieć, miało dokładnie odpowiadać zapowiedzi. Dawało też ludowi Bożemu pociechę w cierpieniu oraz umacniało wiarę i zachęcało do modlitwy. Daniel, który sam był prorokiem, zwrócił uwagę na ten okres (Księga Daniela 9:2). Miał go na uwadze również Bóg (Druga Księga Kronik 36:22), bo pobudził Cyrusa, by wypełniło się słowo wypowiedziane przez Jeremiasza. Bóg zna wszystkie swoje dzieła od początku świata. Widać to po tym, że niektóre z nich postanawia objawić swoim sługom, prorokom, a za ich pośrednictwem swojemu ludowi.

II. Przepowiedziane zostaje tu także zniszczenie samego Babilonu, o którym Izajasz mówił już na długo wcześniej (Księga Jeremiasza 25:12–14). Niszczyciele sami muszą zostać zniszczeni, a rózgę trzeba wrzucić do ognia, gdy zakończy się jej karcące działanie. Stanie się tak po upływie siedemdziesięciu lat, bo Babilon musi zostać zniszczony, aby jeńcy mogli odzyskać wolność.

Nie ma pełnej zgody co do tego, kiedy zaczyna się bieg tych siedemdziesięciu lat. Niektórzy liczą je od niewoli z czwartego roku panowania Jojakima i pierwszego roku panowania Nabuchodonozora, inni zaś od uprowadzenia Jojakina, osiem lat później. Skłaniam się ku wcześniejszej dacie, bo właśnie wtedy te narody zaczęły służyć królowi Babilonu, a Bóg zazwyczaj wskazuje najwcześniejszy moment, od którego należy liczyć spełnienie obietnicy miłosierdzia. Podobnie liczono czterysta lat niewoli w Egipcie. Jeśli tak, to przed całkowitym zniszczeniem Jerozolimy i świątyni w jedenastym roku panowania Sedecjasza minęło już osiemnaście albo dziewiętnaście z siedemdziesięciu lat. A jednak, gdy nadejdzie wyznaczony czas, by okazać łaskę Syjonowi, król Babilonu musi zostać osądzony i musi zdać sprawę z każdego aktu okrucieństwa. Wtedy ten naród zostanie ukarany za swoją winę, tak jak wcześniej ukarano inne narody.

Ta ziemia musi stać się trwałym pustkowiem, tak jak Babilończycy spustoszyli inne ziemie. Sędzia całej ziemi postąpi sprawiedliwie i pomści krzywdę jako Król narodów i świętych. Niech dumni zdobywcy i ci, którzy uciskają innych, uważają, jak korzystają ze swojej władzy i powodzenia, bo z czasem i na nich przyjdzie kolej cierpieć. Nadejdzie ich upadek. W zniszczeniu Babilonu, które miało dokonać się za sprawą Medów i Persów, warto zauważyć dwie rzeczy. Po pierwsze, nastąpi ono zgodnie z tym, co Bóg zapowiedział: „Sprowadzę na tę ziemię wszystkie moje słowa”. Całe bogactwo i chwała Babilonu ustąpią miejsca prawdziwości Bożych zapowiedzi, a cała jego potęga zostanie złamana, lecz nie zawiedzie ani jedno słowo Boga. Ten sam Jeremiasz, który zapowiedział zniszczenie innych narodów przez Chaldejczyków, przepowiedział również zagładę samych Chaldejczyków i to proroctwo musi się spełnić (Księga Jeremiasza 25:13). Właśnie o tym wydarzeniu mówi Bóg: „Potwierdzę słowo mojego sługi i spełnię zamiar moich posłańców” (Księga Izajasza 44:26).

Bóg odpłaci im za to, co uczynili (Księga Jeremiasza 25:14). Ukarze ich czyny, które łamały Jego prawo, choć zarazem posługiwał się nimi, by wypełnić swoje zamysły.

Babilończycy podbili wiele narodów, zmuszając je do służby i depcząc je z wyjątkową pychą. Gdy ich wina dopełni miary, liczne narody i potężni królowie połączą siły z Cyrusem, królem Persji, i odwrócą losy walki. Sprzymierzeńcy zagarną ich ziemię, wzbogacą się na ich majątku i wykorzystają ich jako szczebel do zdobycia władzy nad światem. Zrobią z nich sługi i żołnierzy.

Taka jest zasada: ten, kto prowadzi innych do niewoli, sam trafi do niewoli.