Księga Jeremiasza 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu słowo od Boga dotyczące całego ludu Judy (Księga Jeremiasza 25:1), które Jeremiasz przekazał w imieniu Boga całemu ludowi Judy (Księga Jeremiasza 25:2). To, co dotyczy wszystkich, powinno być znane wszystkim. Słowo skierowane do całego ludu, a zwłaszcza Ewangelia, należy głosić otwarcie i, na ile to możliwe, docierać z nim do każdego człowieka.

Jeremiasz został wcześniej posłany do pałacu królewskiego (Księga Jeremiasza 22:1), a teraz odważył się przekazać swoje orędzie całemu ludowi. Zapewne stało się to wtedy, gdy wszyscy przybyli do Jerozolimy na jedno z ważniejszych świąt i zgromadzili się razem. Właśnie wtedy można było mieć nadzieję, że będą gotowi wysłuchać dobrej rady i przyjąć pouczenie.

Proroctwo to zostało umiejscowione w czasie: przypadało na czwarty rok panowania Jojakima i pierwszy rok panowania Nebukadnesara, króla babilońskiego. Nebukadnesar zaczął samodzielne rządy w drugiej połowie trzeciego roku panowania Jojakima, po tym, jak przez pewien czas rządził razem z ojcem, jak wynika z Księgi Daniela 1:1. Czwarty rok panowania Jojakima rozpoczął się, zanim upłynął pierwszy rok panowania Nebukadnesara. Gdy ten śmiały władca wojskowy zaczął zdobywać potęgę i zbliżać się do władzy nad światem, Bóg przez swojego proroka jasno pokazał, że Nebukadnesar wciąż jest jedynie Jego sługą.

Bóg pokazywał, że rosnąca potęga Nebukadnesara nie zagraża Jego panowaniu nad światem. Nebukadnesar nie zbliżyłby się do władzy nad wszystkimi, a właściwie do tyranii nad wszystkimi, gdyby Bóg nie miał własnych zamiarów, które chciał przez niego zrealizować. Dzięki temu lud Boży mógł zrozumieć, dlaczego Bóg dopuszczał coś, co zdawało się zagrażać Jego władzy i dobroci.

W tym orędziu widać, jak wiele Bóg już uczynił, by skłonić lud do nawrócenia. Przypomina im o tym, aby pokazać, jak wielki był ich grzech i uzasadnić swój sąd nad nimi.

Sam Jeremiasz głosił wśród nich przez dwadzieścia trzy lata. Rozpoczął w trzynastym roku panowania Jozjasza, który rządził przez trzydzieści jeden lat, więc prorokował przez około osiemnaście lub dziewiętnaście lat jego panowania, potem za panowania Joachaza, a teraz już przez cztery lata panowania Jojakima. Bóg pamięta, choć my nie zawsze pamiętamy, jak długo mamy dostęp do środków łaski. Im dłużej z nich korzystamy, tym większa będzie nasza wina, jeśli nie będziemy z nich właściwie korzystać.

Przez cały ten czas Bóg posyłał im orędzia, kiedy tylko były potrzebne. Od tamtej pory aż do tego dnia słowo Pana nieustannie przychodziło do Jeremiasza dla ich dobra. Treść ostrzeżeń mieli już w księgach Mojżesza, ale nie zwracali na nie należytej uwagi ani nie odnosili ich do swojego życia. Dlatego Bóg posyłał kolejne orędzia, by mocniej utrwalić te prawdy i jasno przedstawić ostrzeżenie, tak aby nie mieli wymówki. W ten sposób Duch Boży nadal z nimi walczył, podobnie jak niegdyś z ludźmi przed potopem (Księga Rodzaju 6:3).

Jeremiasz także wiernie i gorliwie przekazywał te orędzia. Mógł odwołać się do nich, do Boga i do własnego sumienia: przemawiał do nich, wstając o świcie. Ogłaszał im całą wolę Bożą i dokładał wielu starań, by robić to w jak najbardziej pomocny sposób. Ludzie wstają wcześnie, gdy bardzo im na czymś zależy. Troska Jeremiasza o ich dobro tak wypełniała jego myśli, że nie dawała mu spać i skłaniała go, by wstawał wcześnie oraz zastanawiał się, jak najlepiej im pomóc.

Wstawał wcześnie, bo nie chciał tracić czasu i chciał wykorzystać porę, która najlepiej sprzyjała dotarciu do ludzi, gdy byli spokojni i skłonni do refleksji, o ile w ogóle tak było. Chrystus także przychodził wcześnie rano, by nauczać w świątyni, a ludzie przychodzili Go słuchać (Ewangelia Łukasza 21:38). Poranne nauczanie ma swoje zalety. „Rano usłyszysz mój głos”.

Oprócz Jeremiasza Bóg posyłał też innych proroków, aby przekazywali to samo orędzie (Księga Jeremiasza 25:4). Spośród proroków, których księgi zachowały się w Piśmie Świętym, nieco wcześniej działali Micheasz, Nahum i Habakuk, a Sofoniasz był współczesny Jeremiaszowi. Było też wielu innych sług Boga, którzy głosili ostrzegawcze kazania, lecz nie zostały one zapisane ani opublikowane. O Bogu mówi się, że wstawał wcześnie i posyłał proroków. Pokazuje to, jak bardzo pragnął, by ten lud się nawrócił i żył, zamiast dalej podążać drogą prowadzącą do śmierci (Księga Ezechiela 33:11).

Wszystkie te orędzia mówiły w dużej mierze o tym samym i miały ten sam cel (Księga Jeremiasza 25:5, Księga Jeremiasza 25:6). Po pierwsze, ukazywały ludziom ich grzechy, złe postępowanie i niegodziwe czyny. Prorocy posłani przez Boga nie zapewniali ich, że wszystko jest w porządku. Po drugie, szczególnie ganili ich za bałwochwalstwo, za to, że szli za innymi bogami, służyli im i oddawali im cześć, choć bogowie ci byli jedynie dziełem ludzkich rąk. Po trzecie, wzywali ich do nawrócenia i zmiany życia. Każde orędzie niosło to samo wezwanie: „Niech każdy z was odwróci się od swojej złej drogi”.

Trzeba było wzywać każdego do osobistego nawrócenia, jeśli naród miał zostać ocalony. Każdy musiał odwrócić się od własnej złej drogi. Ulica nie będzie czysta, jeśli każdy nie zamiecie przed własnymi drzwiami. Po czwarte, prorocy zapewniali, że jeśli ludzie się nawrócą, będą mogli nadal żyć w pokoju. Zachowają błogosławieństwa, którymi już się cieszyli: będą mieszkać w tej ziemi, żyć bezpiecznie i zaznawać pokoju w dobrej ziemi, którą Pan dał im i ich ojcom. Tylko grzech mógł ich z niej wypędzić, a jeśli odwrócą się od grzechu, do tego nie dojdzie.

Oddalą się od nich również sądy, których się obawiali. „Nie pobudzajcie Mnie do gniewu, a nie wyrządzę wam krzywdy”. Nigdy nie powinniśmy oczekiwać bolesnej kary od Boga, jeśli wcześniej nie sprowokowaliśmy Go naszym grzechem. Bóg postępuje wobec nas sprawiedliwie. Nigdy nie karci swoich dzieci bez powodu ani nie zsyła na nas cierpienia, jeśli Go nie obraziliśmy.

To wszystko jednak nie przyniosło żadnego skutku. Ludzie nie dali się skłonić do obrania jedynej właściwej drogi, która mogła odwrócić gniew Boga. Jeremiasz był wymownym i pełnym współczucia kaznodzieją, ale go nie słuchali (Księga Jeremiasza 25:3). Inni prorocy również wiernie ich napominali, lecz ani nie słuchali, ani nie brali sobie ich słów do serca (Księga Jeremiasza 25:4). Nadal popełniali właśnie ten grzech, o którym powiedziano im, że bardziej niż wszystkie inne obraża Boga i ściąga na nich Jego sąd. Wciąż pobudzali Go do gniewu dziełami własnych rąk, a przy tym sami sobie szkodzili.

To, co pobudza Boga do gniewu, w końcu szkodzi nam. Winę będziemy mogli przypisać tylko sobie. „Izraelu, sam doprowadziłeś się do zguby”.