Księga Jeremiasza 25:30 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety pełniej ukazują straszliwą ruinę, jaką król Babilonu Nebukadnezar i jego wojska sprowadzą na kraje otaczające Jerozolimę. Bóg ustanowił swoją świątynię w Jerozolimie, gdzie można było usłyszeć Jego słowo i oddawać Mu cześć. Sąsiednie narody powinny były tam słuchać i uczyć się, czego Bóg od nich wymaga. Zamiast tego przy każdej sposobności próbowały deprawować to święte miasto albo przysparzać mu cierpień. Dlatego gdy Bóg osądził Jerozolimę za to, że tak wiele nauczyła się od innych narodów, osądził też te narody za to, że tak niewiele nauczyły się od Jerozolimy.

Prorok wyraźnie pokazuje również, że nie jest to tylko wojna Babilonu, lecz także wojna Boga przeciwko tym narodom. Wkrótce odczują atak Nebukadnezara, ale to sam Bóg występuje przeciwko nim i nikt nie zdoła Mu się oprzeć. Pan zagrzmi z wysoka, nie z góry Syjon i Jerozolimy, jak w Księdze Joela 3:16 i Księdze Amosa 1:2, lecz z nieba, swojej świętej siedziby. Teraz Jerozolima sama znalazła się wśród miejsc, przeciwko którym zagrzmi. Przez długi czas Bóg milczał i zdawał się nie dostrzegać zła popełnianego przez narody. Jak jasno mówi Nowy Testament, „Bóg pomijał czasy niewiedzy”. Teraz jednak zawoła przeciwko wszystkim mieszkańcom ziemi, jak wojsko ruszające do bitwy.

Ryk ten będzie na ziemi przerażający, ale w niebie stanie się powodem do uwielbienia. Gdy Bóg osądza pysznych wrogów swojego królestwa, niebo rozbrzmiewa radością i woła: „Alleluja” (Apokalipsa św. Jana 19:1). Bóg ryczy jak lew (Księga Amosa 3:4, Księga Amosa 3:8), jak lew opuszczający kryjówkę i wychodzący, by pochwycić zdobycz (Księga Jeremiasza 25:38). Ten obraz ukazuje zarówno Jego potęgę, jak i niebezpieczeństwo. Nikt nie zdoła stanąć przed takim Bogiem.

Pan jasno przedstawia też zarzuty wobec narodów. Ma z nimi sprawę z powodu ich niegodziwości, pogardy dla Niego i odmowy uznania Jego władzy oraz dobroci. Dlatego wyda niegodziwych na pastwę miecza. Całe to zniszczenie jest skutkiem żarliwego gniewu Pana (Księga Jeremiasza 25:37, Księga Jeremiasza 25:38). Jego gniew nigdy nie jest bezpodstawny, ale któż potrafi w pełni pojąć jego moc?

Alarm rozlega się tak, by dotrzeć wszędzie. Dźwięk poniesie się aż po krańce ziemi, tak będzie donośny i dalekosiężny (Księga Jeremiasza 25:31). Ostrzeżeniem nie będzie dźwięk trąby ani bębna, lecz potężny wir, burza czy nawałnica, która nadciągnie z odległych wybrzeży ziemi (Księga Jeremiasza 25:32). Wojsko chaldejskie będzie jak huragan z północy: ruszy naprzód z przerażającą szybkością i siłą, zmiatając wszystko po drodze. Przypomina to wichurę, z której Bóg odpowiedział Hiobowi, pełną grozy (Księga Hioba 37:1, Księga Hioba 38:1).

Gdy gniew Boga ryczy z nieba jak lew, nic dziwnego, że ziemia odpowiada krzykiem przerażenia. Głos Boga, który ogłasza sąd, musi napełniać drżeniem. Pasterze będą zawodzić i lamentować. Chodzi o królów, książąt i przywódców ludu. Niegdyś wydawali się najpotężniejsi i najbezpieczniejsi, lecz teraz stracą odwagę. Rzucą się w popiół, przytłoczeni żalem (Księga Jeremiasza 25:34). Widzą, że nie zdołają zatrzymać wroga ani uchronić swojego kraju przed zniszczeniem.

Rozlegnie się krzyk pasterzy i zawodzenie dostojników trzody (Księga Jeremiasza 25:36). To surowy sąd, gdy nawet najwięksi wpadają w taką panikę. Pan zniszczył ich pastwisko, miejsce, gdzie wypasali swoje trzody i czerpali z nich zyski. Ta strata sprawia, że zawodzą. Obraz ten może też przywodzić na myśl ryk lwa. Pasterze drżą, gdy słyszą, że zbliża się do ich owiec i uświadamiają sobie, że nie ma bezpiecznej drogi ucieczki (Księga Jeremiasza 25:35). Wrogów będzie tak wielu, będą tak zaciekli i rozproszą się na tak wielkim obszarze, że ucieczka okaże się niemożliwa. Nie da się wyprzedzić sądów Boga, tak jak nie da się śmiało stawić im czoła.

Sąd będzie przechodził z narodu na naród jak kielich, z którego każdy wypije swoją część (Księga Jeremiasza 25:32). Każdy lud powinien uczyć się na cierpieniu innych i odwrócić się od grzechu. Sąd dosięgnie ziemi od jednego krańca po drugi (Księga Jeremiasza 25:33), jakby był obrazem sądu ostatecznego. Bóg postanowił dzień pomsty, a teraz Jego ręka dosięgnie wszystkich wrogów, gdziekolwiek się znajdują (Księga Psalmów 21:8). Gdy płonie dom sąsiada, powinniśmy zatroszczyć się o własny. Gdy jeden naród toczy wojnę, wszystkie sąsiednie narody powinny słuchać, odczuwać lęk i szukać pokoju z Bogiem.

Skutkiem będzie całkowita zagłada. Nadeszły dni rzezi i rozproszenia, czas wyznaczony w Bożym planie: jedni zostaną zabici, a pozostali rozproszeni, pozostawiając narody spustoszone (Księga Jeremiasza 25:34). Wielu polegnie od miecza bezlitosnych Chaldejczyków, tak że zabici przez Pana znajdą się wszędzie. Nazywa się ich „zabitymi przez Pana”, ponieważ giną z Jego wyroku i w ramach Jego sądu. Ci, którzy umierają z powodu grzechu, są zabitymi przez Pana.

Ich niedola będzie jeszcze większa, bo nie doczekają się należytej żałoby. Zguba obejmie tak wielu, że nikt nie będzie opłakiwał osobno każdej śmierci. Ciał również nie zbiorą ani nie pochowają, bo nie pozostanie nikt, kto mógłby ich pogrzebać, a wróg nie okaże litości. Leżeć będą na ziemi jak nawóz, odrażający i cuchnący. Nawet tak straszny widok może jednak czemuś służyć, jeśli stanie się przypomnieniem o Bożej sprawiedliwości i skłoni żyjących do uczenia się prawości. Wojna spustoszy całą ziemię, kraj po kraju (Księga Jeremiasza 25:38). Jeden obraz jeszcze dotkliwiej podkreśla żałobę: będą padać jak piękne, cenne naczynie.

Miecz dosięgnie także najpoważniejszych wśród nich, tych, którzy sami siebie cenili najbardziej, cieszyli się uznaniem innych i byli traktowani wyjątkowo oraz otaczani czcią. Będą padać jak delikatne szkło albo porcelanowe naczynie, które szybko rozpada się na kawałki. Nawet osoby łagodne i delikatne podzielą ten sam los. Miecz zabija równie łatwo jednego człowieka, co drugiego.

Nawet spokojne domostwa zostaną zburzone. Domy, w których przez długi czas panował pokój i poczucie bezpieczeństwa, przestaną być bezpieczne i padną ofiarą wojny. Może to też oznaczać, że nie uciekną ci, którzy żyli spokojnie i nie niepokoili sąsiadów, którzy wiedli pokojowe życie, zaznawali wygód i nie wyrządzali nikomu krzywdy. Jednym z gorzkich skutków wojny jest to, że nawet najbardziej bezbronni i łagodni cierpią dotkliwie.

Niech Bóg będzie uwielbiony, bo dla wszystkich, którzy miłują pokój, jest w górze spokojne domostwo, do którego nie dosięgną ogień ani miecz.