Księga Jeremiasza 16:10 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw pojawia się pytanie, dlaczego Bóg miałby zesłać na nich takie sądy (Księga Jeremiasza 16:10). Gdy Jeremiasz oznajmi im wszystkie te słowa, słowa przekleństwa, zapytają: „Dlaczego Bóg zapowiedział nam całe to wielkie nieszczęście?”. Można mieć nadzieję, że niektórzy zadadzą to pytanie z pokorą i skruchą, chcąc dowiedzieć się, jaki grzech ściągnął na nich Boży sąd, aby od niego zawrócić i uniknąć kary. Byłoby to podobne do słów: „Pokażcie nam Jonasza, który sprowadza tę burzę, a wyrzucimy go za burtę”. Tutaj jednak zdaje się przemawiać lud, który spiera się ze słowem Boga i domaga się wyjaśnienia, czym zasłużył na tak surową karę.

Zamiast się ukorzyć i wziąć winę na siebie, ludzie ci uważają się za niewinnych i dają do zrozumienia, że Bóg postępuje niesprawiedliwie, zapowiadając im to nieszczęście. Zachowują się tak, jakby spotkała ich kara większa, niż na to zasłużyli, i jakby mieli podstawy, by oskarżać Boga, o czym mówi Księga Hioba 34:23. Zadziwiające, jak trudno skłonić grzeszników, by w obliczu nieszczęścia uznali sprawiedliwość Boga, osądzili samych siebie i przyznali, że przyczyną ich cierpienia był grzech.

Następnie pojawia się jasna odpowiedź na to pytanie. Jeśli zapytają proroka, dlaczego Bóg jest na nich rozgniewany, nie wystarczy, że powie im, iż Bóg ma słuszny i sprawiedliwy powód. Musi też wyraźnie wskazać, jaki to powód, aby mogli uznać swój grzech i się ukorzyć, a przynajmniej aby sprawiedliwość Boga stała się oczywista. Niech więc wiedzą, że Bóg rozlicza ich zarówno z grzechów ich ojców, jak i z ich własnych.

Po pierwsze, Bóg rozlicza ich z grzechów ich ojców (Księga Jeremiasza 16:11). Ich ojcowie opuścili Boga i nie przestrzegali Jego prawa. Odrzucili Boże przykazania i znużyli się nimi, uznając je za proste i mało pociągające. Potem poszli za innymi bogami, których kult wydawał się bardziej barwny i okazały. Pociągały ich różnorodność i nowość, dlatego służyli tym bogom i oddawali im cześć. Był to grzech, przed którym Bóg ostrzegał w drugim przykazaniu: ukarze dzieci, które trwają w bałwochwalczych praktykach przejętych od ojców (Pierwszy List Piotra 1:18).

Po drugie, Bóg rozlicza ich również z ich własnych grzechów (Księga Jeremiasza 16:12). Uczynili grzech swoich ojców własnym, a teraz spotyka ich kara, której ich ojcowie uniknęli dzięki odroczeniu sądu. Sami postępowali gorzej niż ich ojcowie. Gdyby dobrze wykorzystali ten czas i pozwolili, by cierpliwość Boga doprowadziła ich do nawrócenia, mogliby postąpić lepiej, a sądu dałoby się uniknąć. Odroczenie kary mogło stać się przebaczeniem dla całego narodu. Wykorzystali jednak ten czas niewłaściwie. Utwierdzili się w grzechu i dlatego ich sytuacja stała się jeszcze gorsza. Gdy odroczenie dobiegło końca, wyrok stał się surowszy i został wykonany z większą surowością.

W grzechu byli śmielsi i bardziej uparci niż ich ojcowie. Każdy kierował się uporem własnego serca, czyniąc z niego przewodnika i zasadę postępowania. Wybierali tę drogę świadomie, by nie słuchać Boga ani Jego proroków. Celowo dawali upust własnym pragnieniom i namiętnościom, zagłuszając głos sumienia. Nic dziwnego, że Bóg postanowił: „Wyrzucę was z tej ziemi” (Księga Jeremiasza 16:13). To kraina światła, dolina widzenia. Ponieważ nie chcieli Go słuchać, nie będą już słyszeć Jego głosu. Zostaną uprowadzeni nie do sąsiedniego kraju, który już znali, lecz do dalekiej krainy, której nie znali ani oni, ani ich ojcowie. Nie będą tam mieć żadnych więzi ani nadziei na pociechę płynącą z obecności życzliwych ludzi.

Słusznie miało ich spotkać wygnanie do obcej krainy, skoro tak tęsknili za obcymi bogami, których nie znali ani oni, ani ich ojcowie (Księga Powtórzonego Prawa 32:17). Dwie rzeczy miały sprawić, że wygnanie będzie szczególnie gorzkie; obie dotyczyły duszy, najważniejszej części naszego istnienia. Najcięższe udręki niewoli to te, które ranią duszę i oddalają ją od prawdziwego szczęścia.

Po pierwsze, radością duszy jest służba Bogu, lecz tam mieli dniem i nocą służyć innym bogom. Nieustannie będą narażeni na pokusę, by oddawać im cześć, a być może okrutni panowie będą ich do tego zmuszać. Gdy zostaną zmuszeni do oddawania czci bożkom, znuży ich ten kult, choć wcześniej tak go pragnęli, kiedy pobożni królowie go zakazywali. Bóg często sprawia, że grzech staje się karą dla grzeszących, a odstępca doświadcza skutków dróg, które sam wybrał.

Nie będą też mieć możliwości publicznego oddawania czci Bogu; pozostanie im jedynie kult bożków. Wtedy z żalem pomyślą o tym, jak lekceważąco traktowali służbę prawdziwemu Bogu. Po drugie, radością duszy jest poznawanie przychylności Boga, lecz oni pójdą do obcej krainy, gdzie nie zaznają Jego łaski. Gdyby cieszyli się Bożą przychylnością, nawet wygnanie mogłoby wydawać się znośne. Jeśli jednak będą żyć pod Jego gniewem, nawet jarzmo ucisku stanie się nie do zniesienia.