Księga Jeremiasza 13:22 – znaczenie i zastosowanie

Znów zapowiedziana zostaje zagłada. Żydzi pójdą do niewoli i popadną w nędzę oraz niewolę. Zostaną odarci z ubrań: poły ich szat będą odsłonięte, bo nie będą mieć okryć wierzchnich, a stopy pozostaną bose, bo nie będą mieć butów (Księga Jeremiasza 13:22). Tak często traktowano jeńców wojennych prowadzonych do niewoli: obnażano ich i pozbawiano obuwia (Księga Izajasza 20:4).

Gdy zostaną uprowadzeni do obcego kraju, rozproszą się tam jak źdźbła słomy porywane przez wiatr na pustkowiu (Księga Jeremiasza 13:24). Nikt nie zatroszczy się o to, by znów ich zgromadzić. Jeśli słoma ocaleje od ognia, wiatr ją rozwieje; jeśli jeden sąd nie dokończy dzieła, uczyni to kolejny. Ci, którzy przez grzech sami stali się jak słoma, nie ostoją się przed sądami Boga.

Zostaną też pozbawieni godności i okryci hańbą, jak nierządnice publicznie obnażone (Księga Jeremiasza 13:26). Dawniej sami ostentacyjnie okazywali swoją pychę, teraz Bóg ujawni ich hańbę. Ci, którzy wcześniej patrzyli na nich z podziwem, będą się ich wstydzić.

Wtedy ludzie zapytają w głębi serca, dlaczego ich to spotkało (Księga Jeremiasza 13:22). Bóg zna myśli, których nikt nie wypowiada na głos. Jezus również odpowiadał ludziom, znając ich myśli (Ewangelia Mateusza 9:4). Takie pytanie może zrodzić się w grzeszniku, który spiera się z Bogiem i odrzuca napomnienie. Może też pochodzić od grzesznika, który wraca do Boga, jak wtedy, gdy strapione serce mówi: „Cóż uczyniłem?” (Księga Jeremiasza 8:6). Gdy pojawia się taka myśl, Bóg ją dostrzega i przez swojego Ducha uświadamia człowiekowi prawdę, aby mógł zobaczyć swój grzech i za niego żałować.

Odpowiedź Boga jest jasna. Jego słowa są zawsze słuszne, a On sprawia, że grzesznicy dostrzegają własną winę. Jeśli pytają: „Dlaczego nas to spotkało?”, odpowiedź brzmi: z ich własnej winy. Przyczyną są wielkie grzechy, liczne i powtarzające się występki oraz uporczywe trwanie w złu. Nie chodzi tu o drobne uchybienia. Ich grzechy są poważne, liczne i często powtarzane.

Grzech stał się też ich wieloletnim nawykiem. Jeremiasz mówi, że równie trudno im się zmienić, jak Etiopczykowi zmienić kolor skóry, a lampartowi plamy (Księga Jeremiasza 13:23). Brud można zmyć, ale człowiek nie może własnymi siłami zmienić naturalnego koloru skóry. Podobnie ci, którzy od dawna postępują niegodziwie, uczynili z grzechu jakby swoją drugą naturę. Nauczono ich zła, wychowali się w nim i przez całe życie byli w nim utwierdzani. Ich prorocy próbowali odwieść ich od zła i prowadzić ku dobru, ale ludzie nie chcieli słuchać. Długotrwałe trwanie w grzechu stanowi wielką przeszkodę w nawróceniu, czyli powrocie do Boga.

Ta zagłada nastąpiła również dlatego, że odwrócili się od Boga prawdy i zaufali kłamstwu (Księga Jeremiasza 13:25). Bóg mówi, że taki jest ich los, wyznaczona im przez Niego część. Taka kara została im wymierzona. Powinni się jej spodziewać, bo zapomnieli o Bogu, o Jego dobroci i o swoim obowiązku wobec Niego. U podłoża każdego grzechu leży zapomnienie o Bogu, a pamiętanie o Stwórcy od wczesnych lat jest początkiem świętego życia. Ponieważ zapomnieli o Bogu, zaufali kłamstwu, bożkom, ludzkiej sile Egiptu i Asyrii oraz kłamstwom własnych serc.

Do stawianych im zarzutów należy też bałwochwalstwo, czyli duchowa niewierność wobec Boga. To grzech, który szczególnie pobudza do gniewu Boga zazdrosnego o swój lud. Ludzie zostaną publicznie okryci hańbą, bo popełniali haniebne grzechy i nie wstydzili się ich (Księga Jeremiasza 13:26–27). Bóg widział ich cudzołóstwo, czyli zachłanne zabieganie o obcych bogów, oraz gorliwość i niepokój, z jakimi biegali za bałwochwalczym kultem na wzgórzach i po otwartych polach. Dlatego nad Jerozolimą rozbrzmiewa wołanie: „Biada!”, a właściwie wiele takich wołań.

Mimo to Bóg kończy czułym wezwaniem. Choć ich sytuacja wydaje się niemal beznadziejna, wciąż jest życie, a więc i miejsce na nawrócenie. Bóg pyta: „Czy nie zechcesz się oczyścić?”. Dla grzeszników najważniejsze jest oczyszczenie przez nawrócenie, wiarę i całkowite odwrócenie się od grzechu. Prawdziwy powód, dla którego pozostają nieczyści, jest taki, że nie chcą się oczyścić. To nierozsądne, bo odrzucają to, co mogłoby przynieść im dobro.

Pytają też o czas: „Kiedy to wreszcie nastąpi?”. Pokazuje to zdumiewającą łaskę Boga, który pragnie, by grzesznicy żałowali za grzechy i do Niego wrócili. Bóg uznaje, że zwłoka się przedłuża, gdy ludzie pozostają nieporuszeni i nie chcą się zmienić.

Pokazuje to również głęboką nierozwagę grzeszników. Wciąż odkładają to, co jest absolutnie konieczne do zbawienia. Mogą nie mówić, że nigdy się nie oczyszczą, ale wciąż powtarzają: „Jeszcze nie teraz”. Czekają na dogodniejszy moment, ale nie potrafią powiedzieć, kiedy on nadejdzie.