Księga Jeremiasza 12:14 – znaczenie i zastosowanie

Prorocy niekiedy przekazywali w imieniu Boga narodom sąsiadującym z Izraelem orędzia łączące zapowiedź sądu z obietnicą miłosierdzia. Tutaj jednak mowa jest o wszystkich, którzy w taki czy inny sposób krzywdzili lud Boży, uciskając go albo ciesząc się z jego upadku. Bóg nazywa ich złymi sąsiadami swojego ludu, ponieważ to, co uczynili przeciwko niemu, uznał za uczynione przeciwko sobie.

Dobrym ludziom często przychodziło żyć pośród złych sąsiadów, nieżyczliwych i dokuczliwych. Moabici, Ammonici, Syryjczycy, Edomici i Egipcjanie byli złymi sąsiadami Izraela, bo przyczyniali się do jego zepsucia i odwodzili go od Boga. Teraz przyłączyli się do Chaldejczyków, by spustoszyć Izrael. Sprawiedliwe jest to, że Bóg posługuje się jako narzędziami naszego utrapienia tymi, których my sami uczyniliśmy narzędziami grzechu.

Bóg zarzuca im, że naruszyli dziedzictwo, które dał swojemu ludowi Izraelowi. Zagarnięli to, co do nich nie należało, i wzięli dla siebie to, co Bóg przeznaczył dla swojego ludu. Ten, który powiedział: „Nie dotykajcie moich pomazańców”, powiedział również: „Nie naruszajcie ich dziedzictwa”. Ci, którzy to uczynili, mieli ponieść tego konsekwencje. Pod ochroną Boga znajdują się nie tylko osoby należące do Jego ludu, lecz także ich własność.

Bóg mówi, że złamie władzę, jaką tamci sprawowali nad Jego ludem, i zmusi ich do oddania tego, co zabrali. „Wyrwę dom judzki spośród nich”. Będzie to wielka łaska dla ludu Bożego, którego członków albo uprowadzono, albo zatrzymywano jako więźniów, gdy uciekali tam w poszukiwaniu schronienia. Dla wrogów będzie to jednak wielkie upokorzenie, jak utrata zdobyczy przez lwa. Juda nie potrafił albo nie chciał podjąć śmiałej próby wyzwolenia, lecz Bóg wyprowadzi go łagodnie, a zarazem z mocą. Swoim Duchem skłoni lud do wyjścia, a swoją mocą sprawi, że ciemięzcy go uwolnią, tak jak wyprowadził Izraela z Egiptu.

Bóg sprowadzi też na tamte narody takie same nieszczęścia, jakie pomogły sprowadzić na Jego lud. „Wyrwę ich z ich ziemi”. Sąd rozpoczął się od domu Bożego, ale na nim się nie skończył. Po spustoszeniu ziemi Izraela Nabuchodonozor zwrócił się również przeciwko tym złym sąsiadom i stał się dla nich narzędziem zagłady.

Dla każdego z nich, kto przyłączy się do Boga i stanie się częścią Jego ludu, przygotowane jest także miłosierdzie, o czym mówi Księga Jeremiasza 12:15–16. Przywiedli oni odstępczy lud Boży do bałwochwalstwa. Jeśli teraz sami zostaną przyprowadzeni przez powracający lud do oddawania czci prawdziwemu i żywemu Bogu, ich dawna wrogość zostanie im przebaczona. Zniknie przeszkoda, która trzymała ich z dala, i staną na równi z Izraelem Bożym.

Częściowo spełniło się to po powrocie z niewoli, gdy wielu mieszkańców okolicznych krain przyjęło judaizm. Miało się to spełnić także przez nawrócenie pogan na wiarę w Chrystusa. Izrael nie powinien żywić do nich goryczy ani odmawiać im przebaczenia, choć został przez nich skrzywdzony, ponieważ Bóg nie odmawia przebaczenia. Po tym, jak wyrwie ich z ich ziemi, wymierzając sprawiedliwą karę za ich grzech i dbając o godność Izraela, ponownie okaże im miłosierdzie. Choć są poganami i nie przysługuje im udział w obietnicach przymierza, mogą korzystać ze współczucia Stwórcy, który spojrzy na nich jak na dzieło swoich rąk.

Spory Boga z Jego stworzeniami, choć nie da się ich odsunąć argumentami, mogą zakończyć się pokojem. Ci, którzy byli nie tylko obcy, lecz także wrogo usposobieni do Boga przez swoje złe uczynki, mogą zostać z Nim pojednani (List do Kolosan 1:21). Warunkiem tego miłosierdzia jest gorliwe poznawanie dróg ludu Bożego. Chodzi o drogi, którymi lud Boży rzeczywiście ma kroczyć, a nie o kręte ścieżki, na które zbłądził, lecz o te, którymi Bóg każe mu iść.

Istnieją dobre drogi właściwe ludowi Bożemu, choć w niektórych mniej istotnych sprawach mogą się od siebie różnić. Należą do nich świętość, skupienie myśli na niebie, miłość, pokój, modlitwa, świętowanie szabatu i wierne korzystanie z ustanowionych przez Boga środków łaski. Każdy, kto pragnie mieć miejsce pośród ludu Bożego i osiągnąć taki sam ostateczny cel, musi poznać te drogi i nimi kroczyć. Powinien uważnie przyglądać się postępowaniu ludu Bożego i kształtować według niego własne życie. Dzięki bliskiej więzi z ludem Bożym ma się uczyć, by postępować tak jak on.

Poznawanie tych dróg wymaga staranności i wysiłku. Trzeba pilnie czuwać i gorliwie się starać (List do Hebrajczyków 12:15; Ewangelia Łukasza 13:24). Przede wszystkim tamte narody muszą nauczyć się oddawać cześć imieniu Boga, składając uroczyste przysięgi i wzywając na świadka tylko Jego. Mają nauczyć się wyznawać: „Pan żyje”, uznając Go, oddając Mu cześć i uznając słuszność Jego sądu, zamiast przysięgać na Baala. Już samo to, że przysięgali na Baala, było złe. Jeszcze gorsze było to, że nakłaniali do tego lud Boży, który otrzymał lepsze pouczenie. Jeśli jednak naprawdę się nawrócą, zostaną przyjęci.

Nie należy tracić nadziei na nawrócenie nawet najgorszych ludzi, także tych, którzy pomagali sprowadzać innych na drogę grzechu. Mogą jeszcze pokutować i dostąpić miłosierdzia. A wobec tych, których usilnie nakłanialiśmy do zła, powinniśmy równie gorliwie postępować zgodnie z tym, co dobre, gdy Bóg otworzy oczy im i nam. Świętym rodzajem odpłaty wobec samych siebie jest uczenie się właściwego postępowania od tych, których niegdyś sami uczyliśmy grzechu. Nawrócenie zwiedzionych może stać się okazją do nawrócenia tych, którzy ich zwodzili, tak że ci, którzy razem wpadli do dołu, razem zostaną z niego wyciągnięci.

Owocem tego miłosierdzia będzie także powrót do własnej ziemi, jak mówi Księga Jeremiasza 12:15: „Sprowadzę każdego z powrotem do jego dziedzictwa”. Ta sama ręka, która ich wyrwała, ponownie ich zasadzi.

Będą też mogli dzielić duchowe przywileje Izraela Bożego. Jeśli zechcą poznawać drogi ludu Bożego, przestrzegać jego zasad i żyć w granicach Bożej rodziny, zostaną włączeni w życie Jego ludu. Nie tylko znajdą się pośród niego, otrzymując miejsce i imię w domu Pana, gdzie było nawet miejsce przeznaczone dla pogan, lecz także zostaną z nim głębiej zjednoczeni. Dawna wrogość ustąpi, a oni umocnią się i znajdą trwałe miejsce pośród ludu Bożego. Zob. Księga Izajasza 56:5–7.

Lekcja jest jasna: ci, którzy pilnie poznają drogi ludu Bożego, będą korzystać z błogosławieństw i pociechy, jakie są udziałem tego ludu.

Następnie Jeremiasz zwraca się do tych, którzy nadal trzymają się swoich złych dróg, choć wielu wokół nich zwraca się ku Panu (Księga Jeremiasza 12:17). Jeśli odmówią posłuszeństwa i nie przestaną się opierać, Pan całkowicie wyrwie z korzeniami i zniszczy ten naród, tę rodzinę albo tę jednostkę. Ci, którzy nie pozwolą prowadzić się łasce Boga, zostaną zgładzeni przez Jego sprawiedliwość. A skoro niszczone są nieposłuszne narody, tym bardziej takiego losu powinny się spodziewać nieposłuszne wspólnoty, którym dano jaśniejsze poznanie i większą odpowiedzialność.