Księga Izajasza 65:8 – znaczenie i zastosowanie

Paweł szerzej wyjaśnia tę myśl, gdy omawia odrzucenie Żydów. Pada wtedy pytanie, czy Bóg odrzucił swój lud, a Paweł odpowiada: nie. Jak mówi, pozostała niewielka grupa wybrana przez Boga z łaski (List do Rzymian 11:1-5). To proroctwo wskazuje na tę szczególną resztę. Gdy niewierny i zatwardziały naród jest niszczony, Bóg wciąż zachowuje dla siebie niektórych ludzi. Część Żydów uwierzy w Chrystusa, zostanie przyłączona do Kościoła i dostąpi zbawienia.

Jezus powiedział też, że ze względu na wybranych dni zniszczenia Jerozolimy zostaną skrócone. W przeciwnym razie zagłada byłaby tak wielka, że nikt by nie ocalał (Ewangelia Mateusza 24:22). Widać w tym zarówno Bożą sprawiedliwość wobec grzechu, jak i miłosierdzie okazywane Jego ludowi.

Proroctwo przedstawia tę prawdę za pomocą prostego porównania. Gdy winorośl jest tak spalona i uschnięta, że wygląda na martwą, winogrodnik może już chcieć ją wyrwać lub ściąć. Jeśli jednak choć jedna kiść zachowała odrobinę soku, z którego można zrobić młode wino, ktoś wstawia się za nią i mówi, by jej nie niszczyć, bo wciąż kryje się w niej błogosławieństwo. Korzeń nadal żyje, więc jest nadzieja, że winorośl jeszcze się przyda.

Podobnie ludzie prawi są błogosławieństwem dla miejsc, w których żyją. Bóg często oszczędza całe miasta i narody ze względu na garstkę takich osób. Powinniśmy pragnąć tego zaszczytu nie po to, by odcinać się od innych, lecz by być dla nich pożyteczni.

Ocaloną resztę tworzą ludzie opisani jako słudzy Boga. Bóg mówi, że ze względu na swoich sług zachowa ich przy życiu, a oni będą tam mieszkać jako Jego słudzy (Księga Izajasza 65:8-9). Wierni Bogu, choćby świat niewiele o nich myślał, często są najlepszymi przyjaciółmi swojej ojczyzny. Służąc Bogu, służą również ludziom wokół siebie.

Są to także ci, którzy szukają Boga i za cel życia obierają oddawanie Mu czci oraz wzywanie Go. Bóg mówi o swoim ludzie, który Go szuka. Ci, którzy szukają Boga, znajdą Go i przekonają się, że hojnie nagradza tych, którzy do Niego przychodzą.

Miłosierdzie Boga wobec nich wyraża się również w tym, że reszta powracająca z niewoli znów zamieszka w swojej ziemi i będzie ją posiadać jako dziedzictwo rodzinne, jako potomkowie Jakuba. Jakub oznacza tu ród, który zostaje zachowany i przekazuje życie kolejnym pokoleniom, niczym ziarno dające obfity plon. W ten sposób potomkowie Jakuba zapowiadają też tę część jego ludu, która przez wiarę zostaje włączona do Kościoła chrześcijańskiego.

Otrzymają dobrą część i odziedziczą „moje góry” — święte wzgórza, na których stały Jerozolima i świątynia, albo góry Kanaanu, Ziemi Obiecanej. Wskazują one na przymierze łaski, zbawczą obietnicę, którą Bóg daje swojemu ludowi. Wszyscy słudzy Boga, Jego wybrani, żyją w tej obietnicy i ją dziedziczą. Czynią z niej swoją ucieczkę, odpocznienie i dom, a zarazem trwałe dziedzictwo, które nie przemija.

Wybrany lud Boga, duchowe potomstwo modlącego się Jakuba, odziedziczy Jego góry pełne błogosławieństwa i radości, a Bóg bezpiecznie przeprowadzi go przez życie pełne cierpienia. Lud ten będzie miał również obfite pastwiska dla swoich stad (Księga Izajasza 65:10). Szaron i dolina Achor znów będą pełne bydła, jak dawniej. Szaron leżał na zachodzie, niedaleko Jafy, a Achor na wschodzie, w pobliżu Jordanu. Oznacza to, że lud odzyska całą ziemię, będzie miał dość stad, by ją zapełnić, i będzie się nią cieszył w pokoju, bez obawy, że ktoś go niepokoi lub zastrasza.

Praktyki ustanowione przez Ewangelię przypominają pola i doliny, na których owce Chrystusa wchodzą i wychodzą, znajdując paszę (Ewangelia Jana 10:9). Tam mogą bezpiecznie odpoczywać, jak stada Izraela w dolinie Achor (Księga Psalmów 23:2; Księga Ozeasza 2:15).