Księga Izajasza 61:10 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy rozumieją te słowa jako pieśń radości i uwielbienia, którą prorok wypowiada w imieniu Jerozolimy, świętującej szczęśliwą zmianę swojego losu po obietnicach, które właśnie padły. Inni widzą w nich słowa Chrystusa, wypowiadane w imieniu Kościoła Nowego Testamentu, który raduje się łaską Ewangelii. Możemy przyjąć oba ujęcia, bo pierwsze zapowiada drugie i jest jego obrazem.

Uczymy się tu radować świętą radością, ku czci Boga, z początku tego dobrego dzieła, gdy wspólnota zostaje przyobleczona w sprawiedliwość i zbawienie (Księga Izajasza 61:10). Dlatego rozbrzmiewa wołanie: „Będę się wielce radować w Panu”. Ci, którzy radują się Bogiem, mają dobry powód, by cieszyć się głęboko. Nie ma w tym przesady, skoro sam Bóg jest źródłem naszej radości. Pierwsza pieśń Ewangelii brzmi podobnie: dusza wielbi Pana, a duch raduje się w Bogu Zbawicielu (Ewangelia Łukasza 1:46–47).

Ta radość ma pełne uzasadnienie, a jej źródłem jest Bóg. Zbawienie i sprawiedliwość zostały urzeczywistnione i dane, a wspólnota została nimi przyobleczona. Zbawienie, które Bóg dał Żydom, sprawiedliwość, którą okazał, broniąc ich, oraz odnowa, która wśród nich nastąpiła, sprawiły, że w oczach ludzi mądrych stali się godni czci, jakby nosili królewskie szaty albo stroje weselne. Chrystus przyoblekł swój Kościół w wieczne zbawienie, które jest naprawdę wielkie: dał mu sprawiedliwość usprawiedliwienia, czyli przyjęcie przez Boga jako tych, którzy są przed Nim prawi, oraz uświęcenie, czyli przemianę prowadzącą do świętego życia na co dzień.

Czyste płótno oznacza sprawiedliwe czyny świętych (Apokalipsa św. Jana 19:8). Zwróćmy uwagę, jak te dwie rzeczy są ze sobą związane. W przyszłości w szaty zbawienia zostaną przyobleczeni tylko ci, którzy już teraz są okryci płaszczem sprawiedliwości. Są to szaty bogate i wspaniałe, podobne do strojów kapłańskich — takie znaczenie ma tu użyte słowo. Porównano je nawet z blaskiem samego słońca (Księga Psalmów 19:5). Słońce przypomina pana młodego, który wychodzi ze swojej komnaty w pełnym stroju.

Taka jest piękna łaska Boga w tych, którzy noszą płaszcz sprawiedliwości. Dzięki sprawiedliwości Chrystusa zostają przyjęci przez Boga, a działanie Ducha Świętego odnawia w nich Boży obraz. Są przyobleczeni jak panna młoda, gotowa połączyć się z Bogiem i wejść z Nim w przymierze. Są też przyobleczeni jak kapłani, oddzieleni do służby Bogu i dopuszczeni do wspólnoty z Nim.

Uczymy się także radować z rozwoju i trwałości tego dobrego dzieła (Księga Izajasza 61:11). Nie jest ono jak świąteczny dzień, który przez chwilę olśniewa, a potem przemija. Sprawiedliwość i zbawienie, w które przyobleczono wspólnotę, są trwałym strojem (Księga Izajasza 23:18). Gdy wspólnota raduje się sprawiedliwością i zbawieniem, które dał jej Jezus Chrystus, może cieszyć się także tym, że te bezcenne dary będą pojawiać się w kolejnych pokoleniach i docierać do odległych miejsc.

Będą wyrastać przez wieki jak owoce ziemi, pojawiające się rok po roku, z pokolenia na pokolenie. Jak ziemia, nawet zwykła rola, wypuszcza pędy, a ogród sprawia, że zasiane w nim rośliny rosną we właściwym czasie, tak Pan Bóg będzie nieustannie, potężnie i dla dobra ludzi sprawiał, że sprawiedliwość i uwielbienie będą rozkwitać. Dokona tego przez przymierze łaski, tak jak przez przymierze opatrzności daje inne błogosławieństwa. Obiecanymi darami są sprawiedliwość i uwielbienie, bo ci, którzy zostali przyobleczeni w sprawiedliwość, będą głosić chwałę Tego, który ich przyodział. Błogosławieństwa te będą wzrastać pod rosą Bożej łaski.

Nawet jeśli w Kościele zdaje się panować zima, a te błogosławieństwa jakby przygasają lub pozostają ukryte, ich korzeń nadal jest mocno osadzony. Nadejdzie wiosna i gdy znów zaświeci nadchodzące Słońce sprawiedliwości, błogosławieństwa rozkwitną na nowo. Rozprzestrzenią się także daleko i ukażą się wszystkim narodom. Wielkie zbawienie będzie ogłaszane całemu światu, a ujrzą je krańce ziemi.