Księga Izajasza 6:7 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Izajasza 6:7 mówi się niewiele, a jednak to krótkie zdanie niesie bardzo wiele. Prorok stoi przed świętym Bogiem i woła, że jest zgubiony, bo ma nieczyste wargi i mieszka pośród ludu o nieczystych wargach. Nie prosi o oczyszczenie. Wtedy jeden z serafinów dotyka jego ust węglem wziętym z ołtarza, a głos mówi: „Oto to dotknęło twoich warg: twoja wina jest wymazana, twój grzech zgładzony”. Warto zauważyć kolejność opisaną w tekście. Najpierw przychodzi oczyszczenie, a dopiero po nim, w wersecie 8, pada pytanie: Kogo mam posłać? Prorok nie zapracował na ten dotyk i nie złożył żadnej obietnicy. Bóg sam zbliża się do człowieka, który po spotkaniu z Jego świętością nie ma w sobie nic, czym mógłby się usprawiedliwić. Lęk i poczucie zagubienia zostają w słowach proroka nazwane, lecz odpowiedź przychodzi z zewnątrz, przez rozżarzony węgiel. W tym obrazie jest coś bardzo osobistego. Przebaczenie nie jest tu nagrodą za dobrze wypełnione zadanie, bo w tekście poprzedza ono usłyszenie powołania. Dopiero wtedy, gdy wina została wymazana, prorok może odpowiedzieć na głos Pana i sam stanąć do służby.

W Księdze Izajasza 6:7 dotknięcie warg nie jest samodzielnym rytuałem ani próbą uspokojenia proroka. W poprzednim wersecie serafin bierze węgiel z ołtarza, a teraz ogłasza skutek: wina Izajasza zostaje wymazana, grzech zgładzony. Obraz łączy oczyszczenie z miejscem, z którego pochodzi węgiel, lecz tekst nie rozwija tu osobnej nauki o jego symbolice. Istotny jest związek między tym gestem a wyznaniem z wersetu 5. Izajasz uznaje nieczystość własnych warg i ludu, pośród którego mieszka. Odpowiedź nie polega na zaprzeczeniu temu rozpoznaniu ani na własnym wysiłku proroka: serafin działa, a słowo o przebaczeniu zostaje wypowiedziane. Nie oznacza to, że człowiek nie odpowiada za grzech; pokazuje, że usunięcie winy jest tu przypisane działaniu Boga. Dopiero potem Izajasz słyszy pytanie o posłańca i zgłasza gotowość. Kolejność opowiadania ma znaczenie: misja nie stanowi zapłaty za oczyszczenie ani sposobu zdobycia go. W tym fragmencie wezwanie do służby wyrasta z przebaczenia, które poprzedza odpowiedź proroka. Zarazem dalsze posłannictwo nie będzie łatwe: jego słowa spotkają się z niezrozumieniem. Oczyszczenie nie obiecuje więc powodzenia, lecz umożliwia odpowiedź na Boże wezwanie.

Prorok, który przed chwilą zawołał „Biada mi!”, nie oczyszcza się sam. Otrzymuje oczyszczenie z ręki Bożego posłańca. W Księdze Izajasza 6:7 serafin dotyka żarzącym węglem ust proroka i wypowiada słowa, które brzmią jak ogłoszenie ułaskawienia: „Dotknął nim moich ust i powiedział: Oto to dotknęło twoich warg: twoja wina jest wymazana, twój grzech zgładzony.” Porządek w tekście ma znaczenie. Izajasz najpierw mówi o swoich nieczystych wargach i o nieczystym ludzie wokół siebie (6:5). Dopiero potem dzieje się oczyszczenie, a po nim pada pytanie: „Kogo mam posłać?” (6:8). Tekst ustawia więc gotowe przebaczenie przed wezwaniem do służby, lecz nie opisuje, jak długo trwa droga od wyznania do posłuszeństwa. Słowa z 6:7 mówią o dokonanym fakcie. Nie ma tu listy warunków ani ofiary składanej przez proroka. Jest działanie Boga, które przerywa lęk przed zgubieniem. Węgiel wzięty z ołtarza, przy którym składano ofiary, przypomina, że źródło oczyszczenia leży poza prorokiem. Ten obraz pokazuje, że posłannictwo rodzi się z oczyszczenia, a nie z własnej zasługi.

W Księdze Izajasza 6:7 oczyszczenie przychodzi po słowach proroka o własnej nieczystości i nieczystości ludu. Serafin dotyka jego warg węglem wziętym z ołtarza, a potem ogłasza: „twoja wina jest wymazana, twój grzech zgładzony”. To nie Izajasz sam usuwa swój grzech ani nie zdobywa prawa, by stanąć przed Bogiem. Otrzymuje słowo o przebaczeniu pośród wizji świętości, która najpierw odsłoniła prawdę o nim. Wargi mają tu szczególne znaczenie: właśnie nieczyste usta Izajasz wskazał, gdy mówił o sobie. Zostają dotknięte, a jego wina zostaje nazwana jako zgładzona. Obraz nie zaciera powagi grzechu; pokazuje, że Boże oczyszczenie sięga miejsca, które człowiek uznał za niegodne. W kolejnych wersetach Izajasz odpowiada na wezwanie Boga i podejmuje trudną misję. Nie jest to obietnica, że każde przebaczenie przyniesie łatwe życie ani że powołanie usuwa cierpienie. W tej scenie łaska nie omija prawdy o winie. Wypowiada nad nią słowo, które otwiera drogę do służby.