Księga Izajasza 56:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o zgromadzeniu, które już trwa, bo Pan jest tym, który gromadzi wygnańców Izraela. Nie zatrzymuje się jednak na tych, którzy zostali zebrani, lecz dodaje: „Jeszcze mu innych zgromadzę oprócz tych, którzy już zostali zgromadzeni”. Kontekst w Księdze Izajasza 56:3 i 56:6 podpowiada, że mogą to być cudzoziemcy i eunuch, którzy obawiali się wykluczenia. Ktoś może nosić w sobie przekonanie, że dla niego miejsca już zabrakło. Gdy długo stoi z boku rodziny, wspólnoty albo wiary, łatwo uznać, że jego głos nie ma znaczenia, bo krąg jest już zamknięty. Ten fragment mówi coś innego. Granice zgromadzenia wyznacza Bóg, a nie lista tych, którzy wydają się już w środku. Warunki z wersetów od czwartego do szóstego opisują wierność przymierzu i szabatowi, lecz sam akt zgromadzenia należy do Boga, który mówi. Jego dzieło nie kończy się na tym, co ludzie uważają za gotowe. Właśnie w tym leży nadzieja dla tych, którzy czują się na obrzeżach, bo zgromadzenie sięga dalej niż ludzka miara. Tekst nie wskazuje wprost, kim będą ci inni, i ta otwartość jest w nim być może najmocniejsza.

Izajasza 56:8 domyka obietnicę Boga, który gromadzi wygnańców Izraela, a zarazem ją rozszerza: „Jeszcze mu innych zgromadzę oprócz tych, którzy już zostali zgromadzeni”. Zaimek „mu” odnosi się do ludu, który Bóg przywraca. Nie chodzi więc jedynie o powrót tych, którzy zostali rozproszeni, lecz o dołączenie kolejnych osób. Najbliższy kontekst wskazuje, kim mogą być ci „inni”. Wcześniej mowa o cudzoziemcach, którzy przyłączają się do Pana, służą Mu i trzymają się Jego przymierza. Bóg zapowiada, że przyjmie ich w swoim domu modlitwy, nazwanym domem modlitwy dla wszystkich narodów. Werset 8 nie przedstawia szczegółowego planu ani nie wylicza grup, które zostaną zgromadzone. W świetle poprzednich słów podkreśla jednak, że wspólnota Boga nie ogranicza się do tych, którzy już do niej należą. Kluczowe rozróżnienie brzmi: zgromadzenie nie jest wyłącznie odtworzeniem dawnej wspólnoty, lecz także jej poszerzeniem z inicjatywy Boga. To On gromadzi, a Jego obietnica obejmuje ludzi, którym wcześniej mogło się wydawać, że pozostaną na zewnątrz. Tekst nie zaciera różnic między osobami, lecz pokazuje, że przynależność do ludu Boga nie jest zamknięta przez pochodzenie.

Ten werset otwiera wyrocznia, czyli słowo, które wypowiada sam Pan Bóg. To On gromadzi wygnańców Izraela, a dalsze słowa pokazują, że to dzieło nie dobiegło końca: „Jeszcze mu innych zgromadzę oprócz tych, którzy już zostali zgromadzeni”. Kontekst z poprzednich wersetów pomaga zrozumieć, kim mogą być ci inni. Cudzoziemcy i eunuchowie, którzy obawiali się wykluczenia, otrzymują w Księdze Izajasza 56:3-7 obietnicę miejsca w domu modlitwy. Pan wymienia przy nich między innymi przestrzeganie szabatu i trzymanie się przymierza. Sam werset 8 o tych warunkach nie mówi. Opisuje natomiast ruch Boga, który wychodzi naprzeciw ludziom dotąd stojącym na zewnątrz. Ten obraz ma w sobie spokój. Wspólnota Boża nie jest zamknięta dla tych, którzy wciąż czekają na przyjęcie. Dalej, w Księdze Izajasza 56:10-11, prorok opisuje stróżów, którzy są ślepi i szukają własnego zysku. Ludzkie zaniedbania nie zatrzymują jednak zamiaru Boga, który nadal gromadzi swój lud.

„Jeszcze mu innych zgromadzę oprócz tych, którzy już zostali zgromadzeni” — obietnica z Księgi Izajasza 56:8 odsłania serce Boga, który nie uznaje swojej wspólnoty za zamkniętą. Wcześniej mowa o cudzoziemcach i eunuchach, którzy obawiają się wykluczenia, a Bóg zapewnia ich o miejscu w swoim domu. Teraz mówi o dalszym gromadzeniu wygnańców Izraela. Jego słowa obejmują tych, którzy już wrócili, i zapowiadają, że zgromadzenie nie jest zakończone. Nie znaczy to, że każdy szczegół obietnicy można bezpośrednio przenieść na los dowolnej osoby. W tym proroctwie Bóg mówi o Izraelu i o tych, którzy przyłączają się do Niego. Widać jednak szeroki horyzont Jego zamiaru: miejsce przy Nim nie ma być strzeżone przez ludzką podejrzliwość, a powracający nie wyczerpują Jego troski. Jest w tym obraz domu, którego drzwi nie zamykają się, gdy pierwsi goście już weszli. Zgromadzenie trwa dzięki wierności Boga, nie dzięki temu, że ludzie potrafią wyznaczyć jego kres. Werset niesie więc nadzieję dla wspólnoty pamiętającej wygnanie: Bóg nadal przyprowadza, a Jego obietnica przekracza miarę tego, co już się dokonało.