Księga Izajasza 56:1 – znaczenie i zastosowanie

Celem tych wersetów jest pokazanie, że gdy Bóg przychodzi do nas z miłosierdziem, powinniśmy wyjść Mu naprzeciw, wypełniając swoje obowiązki.

Najpierw Bóg objawia nam swój miłosierny zamiar: Jego zbawienie jest bliskie (Księga Izajasza 56:1). Chodzi o wielkie zbawienie przyniesione przez Jezusa Chrystusa, które prorocy pilnie badali (Pierwszy List Piotra 1:10). Zapowiadały je również wcześniejsze dzieła wybawienia, takie jak ocalenie od Sanheriba czy powrót z Babilonu. Zbawienie ewangeliczne jest dziełem samego Boga: On je zaplanował i urzeczywistnił, a chwała za nie należy się Jemu.

W tym zbawieniu objawia się sprawiedliwość Boga, co Paweł wskazuje jako jeden z wielkich skarbów Ewangelii (List do Rzymian 1:17). Prawo ukazywało sprawiedliwość Boga w sposób, który potępiał grzeszników, Ewangelia zaś ukazuje ją tak, że usprawiedliwia, czyli uznaje za sprawiedliwych, wszystkich, którzy wierzą.

Wierni Starego Testamentu widzieli nadchodzące zbawienie na długo przed jego urzeczywistnieniem. Prorocy zapowiadali, że jest blisko. Daniel, czytając pisma Jeremiasza, zrozumiał, że zbliża się powrót z Babilonu po siedemdziesięciu latach. Podobnie inni, opierając się na pismach Daniela, rozumieli, że u kresu siedemdziesięciu tygodni lat zbliża się nasze odkupienie przez Chrystusa.

Bóg mówi też, czego oczekuje od nas w odpowiedzi na swoje miłosierdzie. Nie powinniśmy myśleć: „Skoro zbawienie jest blisko, możemy żyć, jak chcemy, bo nie grozi nam, że je utracimy”. Byłoby to wykorzystaniem łaski Boga jako usprawiedliwienia dla lekkomyślnego postępowania. Przeciwnie, im bliższe jest zbawienie, tym pilniej powinniśmy strzec się grzechu. Im pełniej Bóg zapewnia nas, że dotrzyma swoich obietnic, tym mocniej zobowiązuje nas do posłuszeństwa.

Zbawienie, o którym tu mowa, już nadeszło, a jednak pełnia zbawienia wciąż jest przed nami. Dlatego apostoł, by zachęcić chrześcijan do wypełniania obowiązków, odwołuje się do tej samej prawdy: „teraz zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdy uwierzyliśmy” (List do Rzymian 13:11).

Przygotowanie na nadchodzące zbawienie wymaga przede wszystkim uczciwości i sprawiedliwości we wszystkich naszych sprawach. Mamy strzec sprawiedliwości i czynić to, co słuszne. Postępujmy według zasad i uważajmy na słowa oraz czyny, aby nikogo nie krzywdzić. Oddawajmy każdemu to, co mu się należy. Gdy domagamy się tego, co inni są nam winni, pamiętajmy o uczciwości i nie bądźmy surowi. Kierujmy się zasadą: czyńmy innym to, czego sami od nich oczekujemy.

Ci, którzy sprawują władzę sądowniczą, powinni wymierzać sprawiedliwość mądrze i wiernie. Takie postępowanie dowodzi szczerości naszej wiary i nawrócenia oraz otwiera drogę miłosierdziu. „Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebios”. Bóg jest wierny wobec nas, bądźmy więc wierni sobie nawzajem.

Po drugie, powinniśmy pilnie przestrzegać szabatu (Księga Izajasza 56:2). Nie postępujemy sprawiedliwie, jeśli odbieramy Bogu czas, który do Niego należy. Zachowywanie szabatu jako dnia świętego symbolizuje tutaj wszystkie nasze obowiązki wobec Boga, będące owocem miłości do Niego. Podobnie sprawiedliwość i prawość oznaczają wszystkie nasze obowiązki wobec bliźnich, będące owocem miłości do innych.

Sam obowiązek polega na zachowywaniu szabatu i strzeżeniu go jako czegoś cennego, co zostało nam powierzone. Zachowujmy go jako dzień święty. Chrońmy go i nie pozwalajmy, by został zbezczeszczony. Nie dopuszczajmy, byśmy my sami lub inni naruszali święty odpoczynek tego dnia albo zaniedbywali związane z nim święte obowiązki.

Jeśli te słowa były skierowane przede wszystkim do Żydów przebywających w Babilonie, szczególne przypomnienie o tym obowiązku było stosowne. Z dala od świątyni nie mogli wypełniać innych części Prawa, ale wciąż mogli okazywać, że należą do Boga, czcząc Jego dzień i odróżniając go od pozostałych. Jednak przykazanie odnosi się ogólniej do „człowieka” i „syna człowieczego”, co wskazuje, że zachowywanie szabatu powinno pozostać obowiązkiem również w czasach Ewangelii, gdy Kościół się rozszerza, a inne obrzędy przemijają.

Ci, którzy chcą uchronić szabat przed zbezczeszczeniem, muszą być zdecydowani i uważni. Nie wystarczy rozpocząć wypełniania tego obowiązku; trzeba się go podjąć i wytrwać. Czas szabatu jest cenny, lecz szybko umyka, jeśli dobrze go nie strzeżemy.

Zachętę do wypełniania tego obowiązku stanowi obietnica: „Szczęśliwy jest człowiek, który tak postępuje”. Jeśli chcemy, by Bóg błogosławił naszej pracy w ciągu tygodnia, musimy poważnie traktować zachowywanie szabatu. Dzięki temu będziemy też lepiej przygotowani, by postępować sprawiedliwie i słusznie. Im więcej pobożności, tym więcej uczciwości (List do Tytusa 2:2).

Po trzecie, nie powinniśmy mieć nic wspólnego z grzechem. Szczęśliwy jest człowiek, który powstrzymuje się od wszelkiego zła. Obejmuje to krzywdzenie bliźniego, naruszanie jego własności lub szarganie jego dobrego imienia. W szerszym sensie chodzi o wszystko, co nie podoba się Bogu i szkodzi naszej duszy.

Najlepszym dowodem, że dobrze zachowaliśmy szabat, jest troska o czyste sumienie przez cały tydzień. Wtedy będzie widać, że przebywaliśmy z Bogiem, tak jak ludzie widzieli, że twarz Mojżesza promieniała, gdy schodził z góry.