Księga Izajasza 51:4 – znaczenie i zastosowanie

Oba te przesłania kończą się tą samą obietnicą: sprawiedliwość Boga i Jego zbawienie będą trwać wiecznie. Powinniśmy więc czytać je razem, bo oba mają nieść pociechę ludowi Bożemu.

Komu przysługuje ta pociecha? Tym, których Bóg nazywa „moim ludem” i „moim narodem” — ludziom, których sobie wybrał. Należą do Niego i uznaje ich za swoich. Żyją pod Jego panowaniem jako Króla i Boga, dochowują Mu wierności i ufają Jego opiece. To także ludzie, którzy wiedzą, co jest słuszne, nie tylko dlatego, że ich tego nauczono, lecz także dlatego, że stosują tę naukę w życiu. Umieją odróżnić prawdę od fałszu, a dobro od zła.

Nie mają jedynie jasnego rozeznania, lecz także przemienione serca, bo prawo Boga jest w nich zapisane i sprawuje w nich władzę. Do ludu Bożego należą ci, którzy mają Jego prawo w sercu. Mimo to ludzie wiedzący, co jest słuszne, i noszący w sobie prawo Boga mogą głęboko cierpieć, smucić się oraz doświadczać hańby i pogardy. Jednak ich Bóg pociesza ich właśnie tą sprawiedliwością, którą znają, i prawem, które noszą w sercu.

Pociecha polega na tym, że Ewangelia Chrystusa będzie głoszona i stanie się znana na świecie. „Wyjdzie ode mnie nauka” — ewangeliczne prawo, czyli prawo Ewangelii, prawo Chrystusa, prawo wiary (Księga Izajasza 2:3). Jest ono również sądem Boga, bo to prawo wolności, według którego świat będzie rządzony i osądzany. Nie tylko wyjdzie, lecz także pozostanie i głęboko zakorzeni się na świecie. Będzie obowiązywać nie tylko Żydów, którzy usłyszeli je jako pierwsi, lecz stanie się także światłem dla narodów.

Tego prawa i tego sądu trzeba słuchać i zważać na nie, bo zlekceważenie ich może nas drogo kosztować. Jeśli Bóg wydaje polecenie, każdy, kto ma uszy, powinien słuchać. Prawo i sąd przyniosą ze sobą sprawiedliwość i zbawienie. Otworzą ludziom pewną drogę do usprawiedliwienia przed Bogiem i zbawienia (Księga Izajasza 51:5). Nazywa się je sprawiedliwością Boga i zbawieniem Boga, bo to On je zaplanował i urzeczywistnił.

Pierwsza z tych rzeczy to sprawiedliwość, którą Bóg uznaje za naszą, którą także w nas kształtuje i którą z łaską przyjmuje. Druga to zbawienie pochodzące od Pana i znajdujące w Nim swój kres. Nie ma zbawienia bez sprawiedliwości, a gdzie jest sprawiedliwość Boga, tam jest też Jego zbawienie. Wszyscy, którzy zostali usprawiedliwieni, czyli uznani za sprawiedliwych przed Bogiem, i uświęceni, czyli uczynieni świętymi, dostąpią także uwielbienia.

Ta sprawiedliwość i to zbawienie wkrótce się ukażą. „Moja sprawiedliwość jest blisko”. Jest blisko w czasie, bo wszystko jest już gotowe. Jest też blisko, bo łatwo ją znaleźć. Słowo jest blisko nas, a w Słowie jest Chrystus i sprawiedliwość (List do Rzymian 10:8). „Moje zbawienie już wyszło”. Zostało już ogłoszone, więc jego nadejście jest tak pewne, jakby już nastąpiło, a wyznaczony czas jest bliski.

Sprawiedliwość i zbawienie płynące z Ewangelii nie będą ograniczone do narodu żydowskiego. Dotrą także do pogan. „Moje ramię będzie sądzić narody”. Tych, którzy nie poddadzą się wyrokom wypowiadanym przez Boga, zmiażdżą wyroki Jego ręki. Niektórzy zostaną w ten sposób osądzeni przez Ewangelię, bo Chrystus przyszedł na świat zarówno na sąd, jak i po to, by zbawić. Inni zaś, także mieszkańcy wysp, będą na Niego czekać i z radością przyjmą Jego Ewangelię wraz z jej nakazami i pociechą.

Była to pociecha dla ludu Bożego, bo wielu miało do niego dołączyć, a jego wzrost liczebny miał przydać mu siły i piękna. Mówi się też: „Zaufają mojemu ramieniu”, czyli ramieniu Pana objawionemu w Chrystusie (Księga Izajasza 53:1). Ramię Boga osądzi tych, którzy nie chcą się nawrócić, a inni zaufają temu samemu ramieniu i dzięki niemu zostaną zbawieni. Ta sama Ewangelia jest dla nas wonią życia albo śmierci — zależnie od tego, jak ją przyjmujemy.

Ta sprawiedliwość i to zbawienie będą trwać wiecznie i nigdy nie przeminą (Księga Izajasza 51:8). Mesjasz przynosi wieczną sprawiedliwość (Księga Daniela 9:24) i jest sprawcą wiecznego odkupienia (List do Hebrajczyków 5:9). Ewangelia rozprzestrzenia się pośród wszystkich narodów i będzie też trwała przez wszystkie wieki. Nie powinniśmy oczekiwać innej drogi zbawienia, innego przymierza pokoju ani innego porządku sprawiedliwości niż te, które przynosi Ewangelia. To, co daje Ewangelia, pozostanie aż do końca (Ewangelia Mateusza 28:20).

Będzie trwać na wieki, bo jej skutki sięgają wieczności, a to prawo wolności rozstrzygnie o wiecznym losie ludzi. Trwałość Ewangelii i błogosławieństw, które przynosi, widać na tle przemijania tego świata i wszystkiego, co do niego należy. Spójrz w górę, na niebo. Trwa już tak długo i wydaje się, że będzie trwać dalej, a jednak zniknie jak dym, który szybko się rozwiewa. Zostanie zwinięte jak zwój, a jego światła opadną jak jesienne liście.

Spójrz w dół, na ziemię. Ona również trwa przez pewien czas (Księga Koheleta 1:4), ale zużyje się jak ubranie noszone przez lata. Tak samo umrą jej mieszkańcy, nawet ci, którym wydaje się, że mocno się tu zakorzenili. Dusza zniknie z tego świata jak dym, a ciało zostanie odłożone jak stare ubranie. Łatwo ulegają zniszczeniu (Księga Hioba 4:19), a ich odejście nie powstrzyma Bożych zamysłów.

Kiedy jednak przeminą niebo i ziemia, a wszelkie ciało zwiędnie jak trawa, słowo Pana pozostanie na wieki i nie zawiedzie ani w najmniejszym szczególe. Ci, których szczęście opiera się na sprawiedliwości i zbawieniu Chrystusa, będą mieć tę pociechę także wtedy, gdy czas dobiegnie końca i przeminą dni.

Jeśli sprawiedliwość i zbawienie Boga są blisko Jego ludu, lud ten nie powinien bać się obelg ze strony śmiertelnych i słabych ludzi ani przejmować się ich szyderstwem i złośliwymi słowami. Mogą to być ci, którzy drwią: „Zaśpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu”, albo szyderczo pytają: „Gdzie teraz jest twój Bóg?”. Ci, którzy przyjmują sprawiedliwość płynącą z Ewangelii, nie powinni bać się ludzi nazywających ich Belzebubem ani tych, którzy fałszywie mówią o nich wszelkie złe rzeczy. Nie powinni dać się zachwiać takim słowom ani uznać, że ich dobra sława została zniszczona na zawsze.

Nie powinni też bać się, że groźby zostaną spełnione, ani pozwolić, by odciągnęły ich od obowiązków. Nie powinni ze strachu dać się skłonić do grzechu ani uciekać się do nieuczciwych sposobów, by się chronić. Kto niewiele potrafi znieść dla Chrystusa, nie będzie w stanie wiele dla Niego wycierpieć. Nie powinniśmy bać się ludzkiej zniewagi, bo ci, którzy ją wypowiadają, wkrótce zamilkną. Ćma pożre ich jak ubranie (Księga Izajasza 51:8), a robak strawi ich jak wełnę czy wełnianą tkaninę.

Jeśli cieszymy się przychylnością żywego Boga, możemy nie zważać na krytykę śmiertelnych ludzi. Niewiele znaczy to, co o nas mówią, skoro sami wkrótce staną się prochem i pokarmem dla robaków. Te słowa mogą też zapowiadać sąd Boga nad tymi, którzy występują przeciw Jego ludowi. Z powodu swojej nienawiści zostaną zniszczeni powoli i po cichu, lecz niechybnie, gdy Bóg zażąda od nich rozliczenia z każdego ostrego słowa (List Judy 1:14-15).

Sprawa, za którą cierpimy, nie może przegrać. Fałszywe oskarżenia zostaną ujawnione, lecz ostatecznie zwycięży prawda, a słuszność tej sprawy ostanie się i ukaże w pełnym świetle. Chmury mogą zasłonić słońce, ale nie powstrzymają jego biegu.