Księga Izajasza 51:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset kieruje wzrok wstecz, ku początkom. Abraham i Sara stają się w nim punktem wyjścia dla całej historii, którą Bóg prowadzi ze swoim ludem. Słowa „Bo powołałem jego jednego, lecz pobłogosławiłem go i rozmnożyłem” pokazują, że wzrost nie zaczyna się od tłumu, lecz od jednego wezwania i jednej obietnicy, którą Bóg podjął wobec konkretnego człowieka. Dla kogoś, kto czuje się mały, słaby i nieliczny, ta prawda ma szczególny ciężar. Księga Izajasza 51:1 zwraca się do tych, którzy szukają Pana i domagają się sprawiedliwości, a więc do ludzi, którzy w niepewnym czasie wciąż szukają Boga. Patrzenie na Abrahama i Sarę pokazuje, że wierność nie musi zaczynać się od wielkiej siły ani od wielkiej liczby. Z tej jednej pary wyrosła wspólnota, do której prorok kierował słowa pociechy wobec ruin Syjonu, opisanych w Księdze Izajasza 51:3. Może właśnie dlatego prorok każe pamiętać o początku. Pamięć o tym, skąd się wyszło, uczy cierpliwości wobec tego, co dopiero rośnie i jeszcze nie jest widoczne. Najmocniej brzmi w tym wersecie to, że początek wiary został oparty na Bożym słowie, a nie na ludzkich możliwościach.

W Księdze Izajasza 51:2 wezwanie, by spojrzeć na Abrahama i Sarę, odpowiada obrazowi skały i studni z poprzedniego wersetu. Lud szukający sprawiedliwości ma pamiętać o swoim początku: nie wyrósł z potęgi ani liczebności, lecz z jednej rodziny, którą Bóg powołał i pobłogosławił. Abraham jest nazwany ojcem, Sara zaś tą, która „was zrodziła” — język podkreśla wspólne pochodzenie Izraela. Kluczowe jest tu połączenie małego początku z Bożym działaniem. „Powołałem jego jednego” nie oznacza, że Abraham sam zapewnił przyszłość swojemu ludowi. To Bóg pobłogosławił go i rozmnożył. Werset nie obiecuje, że każda osoba doświadczy podobnego wzrostu ani że każda ruina szybko zniknie. Przypomina Izraelowi, że jego istnienie już wcześniej zależało od wierności Boga, nie od ludzkiej przewagi. To wspomnienie przygotowuje nadzieję wyrażoną w wersecie 3: Pan ulituje się nad Syjonem i przemieni jego ruiny. Przeszłość Abrahama i Sary nie jest jedynie historią przodków; staje się świadectwem, że Bóg może odnowić lud, którego przyszłość wydaje się krucha.

Prorok nie zaczyna od tłumów ani wielkiego narodu. Zaczyna od jednego człowieka, Abrahama, i od Sary, która była z nim na tej drodze. Bóg przypomina o tym początku, zanim w Księdze Izajasza 51:3 obieca pocieszenie Syjonowi. Słowa „Bo powołałem jego jednego, lecz pobłogosławiłem go i rozmnożyłem” wskazują, kto jest sprawcą wzrostu. Potomstwo nie wzięło się z siły Abrahama ani z jego planów. Wzięło się z wezwania i błogosławieństwa Boga. Ten obraz ma w sobie spokój. Gdy wszystko wydaje się małe, słabe albo zbyt późne, prorok każe spojrzeć wstecz, na miejsce, z którego wspólnota wyrosła. Nie po to, żeby zachwycać się przeszłością, ale żeby zobaczyć, że Ten, który powołał jednego, nie przestał działać. Warto też pamiętać o adresatach. Izajasz mówi do tych, którzy szukają Pana i domagają się sprawiedliwości. Obietnica dotyczy przede wszystkim ludu, do którego została skierowana, i wierności Boga wobec jego historii. Tekst nie daje ogólnej gwarancji każdego wzrostu w każdym życiu. Pokazuje natomiast, że Bóg zbudował naród z jednego człowieka i tym samym otworzył drogę dalszej obietnicy.

Izajasz kieruje uwagę ku Abrahamowi i Sarze, gdy mówi do tych, którzy szukają sprawiedliwości i pamiętają o swoim pochodzeniu. Ich historia zaczęła się od jednego człowieka powołanego przez Boga. Potem przyszło błogosławieństwo i rozmnożenie. W tym przypomnieniu jest pamięć o źródle, z którego wyrósł lud, ale także świadectwo, że jego istnienie nie opiera się wyłącznie na ludzkiej sile ani liczebności. Obraz skały i studni z poprzedniego wersetu współbrzmi z tą myślą: wspólnota nie stworzyła sama swojego początku. Została wydobyta i poprowadzona przez Boga, który potrafił rozwinąć życie z czegoś, co mogło wydawać się małe. Nie oznacza to obietnicy, że każde życie szybko się pomnoży albo że wszelkie cierpienie ustąpi. Słowa odnoszą się do ludu, którego dzieje prorok przywołuje, umacniając nadzieję Syjonu. W następnym wersecie pojawia się obietnica pocieszenia dla jego ruin. Pamięć o Abrahamie nie zatrzymuje więc wzroku na przeszłości. Przypomina, że Ten, który dał początek, pozostaje źródłem nadziei także wtedy, gdy obecna rzeczywistość przypomina spustoszone miejsce.