Księga Izajasza 50:4 – znaczenie i zastosowanie

Nasz Pan Jezus, ukazawszy, że może zbawić, pokazuje tutaj, że równie chętnie to czyni. Możemy sądzić, że Izajasz mówi w tych wersetach częściowo o sobie, dodając sobie otuchy, by mimo trudności wytrwać w prorockiej służbie i ufać, że Bóg będzie mu pomagał i dodawał sił. Jednak podobnie jak Dawid, Izajasz przemawia również jako zapowiedź Chrystusa, wskazując na obiecanego tu Zbawiciela.

I. Jako kaznodzieja, który potrafi przemawiać do ludzi. Izajasz jako prorok był przygotowany do zadania, do którego powołał go Bóg. Tak samo było z innymi prorokami i posłańcami, którymi posługiwał się Bóg. Chrystus został jednak namaszczony Duchem w pełniejszy sposób niż ktokolwiek inny. Aby człowiek Boży był w pełni przygotowany do służby, otrzymuje język uczonych: wie, jak nauczać i jak skierować stosowne słowo do utrudzonego (Księga Izajasza 50:4). Bóg, który stworzył ludzkie usta, dał Mojżeszowi język uczonych, aby mógł przemawiać do faraona z mocą i przekonaniem (Księga Wyjścia 4:11-12). Dał taki język także Chrystusowi, aby mógł skierować słowo we właściwym czasie do tych, którzy są utrudzeni i obciążeni grzechem (Ewangelia Mateusza 11:28).

Łaska została wlana w usta Chrystusa, a Jego słowa są jak wonna mirra. Pokazuje to, co najważniejsze w przygotowaniu sługi Bożego: umiejętność pocieszania ludzi zaniepokojonych w sumieniu oraz jasnego, mądrego i bezpośredniego odpowiadania na potrzeby zranionych dusz. Ta zdolność jest darem Boga i należy do najlepszych darów, o które powinniśmy gorliwie zabiegać. Możemy znajdować oparcie w licznych słowach pocieszenia, które Chrystus skierował do utrudzonych.

Ma On również ucho uczonego, dzięki któremu przyjmuje pouczenie. Prorokom jest ono potrzebne tak samo jak język uczonego, bo mają przekazywać tylko to, czego sami się nauczyli. Muszą uważnie słuchać słowa Boga, aby przekazywać je wiernie (Księga Ezechiela 3:17). Chrystus sam przyjmował pouczenie, aby móc je przekazywać innym. Nikt nie powinien próbować nauczać innych, jeśli sam wcześniej się nie uczył. Apostołowie Chrystusa najpierw byli uczniami — uczonymi w Piśmie, którzy zostali przygotowani do królestwa niebios (Ewangelia Mateusza 13:52).

Samo słuchanie nie wystarczy. Trzeba słuchać jak uczony, zrozumieć, zapamiętać i zachować serce gotowe na pouczenie. Ci, którzy tak słuchają, muszą czuwać, bo z natury jesteśmy ospali i ociężali, a często dociera do nas tylko część tego, co zostało powiedziane. Nasze uszy potrzebują otwarcia. Potrzebujemy słów, które obudzą nas z duchowego snu, abyśmy słuchali tak, jakby od tego zależało nasze życie. Potrzebujemy, by Bóg budził nas każdego ranka wraz z nastaniem nowego dnia, abyśmy mogli wykonać przypadające na ten dzień zadanie. Nasza kondycja wymaga codziennie nowych darów Bożej łaski, bo szybko stajemy się ospali.

Poranek, gdy umysł jest najświeższy, to właściwa pora na przebywanie z Bogiem. Wtedy jesteśmy najlepiej przygotowani, by zarówno mówić do Niego: „Rano usłyszysz mój głos”, jak i słuchać Jego słów. Ludzie przychodzili wcześnie rano do świątyni, by słuchać Chrystusa (Ewangelia Łukasza 21:38), co wskazuje, że często nauczał rano. To Bóg budzi nas każdego ranka. Jeśli udaje nam się zrobić coś pożytecznego w Jego służbie, to dlatego, że On, nasz Mistrz, wzywa nas do wstania. Nadal byśmy spali, gdyby każdego ranka nas nie budził.

II. Jako cierpliwy cierpiący (Księga Izajasza 50:5-6). Można by sądzić, że ktoś posłany i przygotowany, by pocieszać utrudzonych, spotka się wyłącznie z przyjęciem, a nie z żadnymi trudnościami. Tak jednak nie było. Czekało Go ciężkie zadanie i ciężkie traktowanie, a tutaj widzimy, z jaką wytrwałością przez to przeszedł. Nie ma powodu wątpić, że Izajasz wiernie wykonywał powierzoną mu przez Boga służbę, choć nie czytamy, by cierpiał dokładnie w taki sposób. Możemy jednak być pewni, że to proroctwo w pełni wypełniło się w Jezusie Chrystusie.

Po pierwsze, widzimy Jego cierpliwe posłuszeństwo w służbie. „Pan Bóg nie tylko obudził moje ucho, abym słuchał tego, co mówi, lecz także otworzył je, abym przyjął Jego słowa i był im posłuszny” (Księga Psalmów 40:6-7). Gdy mówi: „Nie byłem buntowniczy ani się nie cofnąłem”, kryje się za tym znacznie więcej. Był gotowy, choć z wyprzedzeniem widział, ile napotka trudności i zniechęcenia. Wiedział, że będzie musiał ciężko pracować i nieustannie służyć jak sługa. Miał ogołocić się z wielkiej chwały i uniżyć aż do najniższego położenia, a jednak się nie wycofał, nie zawiódł ani nie stracił odwagi. Pozostał gotowy i chętny do wykonania zadania, nawet gdy przyszła jego najtrudniejsza część. Właściwe rozumienie prawdy Boga i gotowe serce do służby Bogu pochodzą z Jego łaski.

Po drugie, widzimy Jego cierpliwe posłuszeństwo w cierpieniu. Można je nazwać posłuszną cierpliwością, bo znosił je, mając na względzie wolę Ojca. Mówił w duchu: „Otrzymałem to polecenie od mojego Ojca”, i poddawał się Bogu: „Niech się stanie nie moja wola, lecz Twoja”. W tym poddaniu wydał się najpierw na ubiczowanie: „Podałem mój grzbiet tym, którzy mnie bili”. Nie tylko zniósł hańbę, gdy Go bito, lecz pozwolił na to cierpienie jako na jedno z cierpień i upokorzeń, które dobrowolnie przyjął dla nas. Nadstawił też policzki tym, którzy Go bili i wyrywali Mu brodę, co przyniosło Mu dodatkowy ból i hańbę.

Wydał się również na oplucie: „Nie zasłoniłem twarzy przed zniewagą i pluciem”. Mógł zasłonić twarz i tego uniknąć, lecz tego nie zrobił. Stał się pośmiewiskiem ludzi, a przez to przypominał Hioba, męża boleści, którego w pogardzie uderzono w policzek (Księga Hioba 16:10). Taki czyn wyrażał nie tylko pogardę, ale i odrazę oraz gniew. Chrystus zniósł to wszystko dla nas i uczynił to dobrowolnie, pokazując, że jest gotowy nas zbawić.

III. Jako odważny obrońca. Odkupiciel jest znany z odwagi tak samo jak z pokory i cierpliwości. Choć ustępuje, jest czymś więcej niż zwycięzcą. Po pierwsze, widzimy, jak całkowicie polega na Bogu. To, co podtrzymywało Izajasza, podtrzymywało również samego Chrystusa: „Pan Bóg mi pomaga” oraz „Blisko jest Ten, który mnie uniewinnia” (Księga Izajasza 50:7-8). Tym, których Bóg wyznacza do swojej służby, udziela także pomocy. Dba o to, by nie zabrakło im wsparcia potrzebnego do wykonania zadania. Dla nas Bóg udzielił pomocy swojemu Synowi, wspierał Go i przez cały czas podtrzymywał Tego, którego wybrał. Wspierał Go również w Jego dziele i przyjął Go.

Izajasza zapewne fałszywie oskarżano i obrzucano obelgami oraz kłamstwami, podobnie jak innych proroków. Nie zważał jednak na hańbę, bo wiedział, że Bóg ją usunie i sprawi, że jego sprawiedliwość zajaśnieje jak światło, być może już w tym życiu (Księga Psalmów 37:6), a z pewnością w wielkim dniu, gdy powstaną z martwych nie tylko ciała, lecz także imiona, a sprawiedliwi zajaśnieją jak poranne słońce.

To proroctwo wypełniło się w Chrystusie. Przez zmartwychwstanie okazało się, że nie był tym, za kogo Go uważano: bluźniercą, oszustem ani wrogiem Cezara. Sędzia, który skazał Go na śmierć, powiedział, że nie znajduje w Nim żadnej winy, a setnik dowodzący egzekucją stwierdził, że był człowiekiem sprawiedliwym. Było to już bliskie Jego uniewinnieniu. Jednak w głębszy i szczególny sposób Chrystusa uniewinnił Ojciec: przyjął zapłatę, którą Chrystus złożył za grzechy ludzi, i ustanowił Go naszą sprawiedliwością — Tym, który stał się grzechem za nas. Został też uniewinniony w Duchu (Pierwszy List do Tymoteusza 3:16). Jego uniewinnienie nastąpiło wkrótce po skazaniu i ukrzyżowaniu, bo szybko został otoczony chwałą (Ewangelia Jana 13:32).

Stąd czerpał pewność, że Jego dzieło zakończy się powodzeniem: „Jeśli Bóg mi pomoże, jeśli mnie uniewinni i będzie przy mnie, nie okryję się hańbą”. Ci, którzy nie osiągają celu i nie otrzymują pocieszenia, którego się spodziewali, doznają zawodu. Choć wrogowie Chrystusa robili wszystko, by Go zawstydzić, On trwał niewzruszenie, zachował spokój i nie wstydził się dzieła, które podjął. Nie powinniśmy się wstydzić pracy wykonywanej dla Boga, a zaufanie pokładane w Bogu nie kończy się hańbą. Ci, którzy szukają u Boga pomocy, nie zostaną zawiedzeni. Wiedzą, komu zaufali, dlatego wiedzą, że nie okryją się hańbą.

Z tą pewnością odważnie stawił czoła wszystkim przeciwnikom. „Bóg mi pomoże, dlatego uczyniłem moją twarz twardą jak krzemień”. Tak postępował prorok, gdy śmiało ganił grzech, ostrzegał grzeszników (Księga Ezechiela 3:8-9) i głosił prawdziwość swoich proroctw. Tak postępował również Chrystus. Jako Pośrednik, który stoi między Bogiem a ludźmi, z niezłomną stanowczością i odwagą bez lęku kontynuował swoje dzieło. Nie zawiódł ani nie stracił ducha. Potem rzucił wyzwanie każdemu przeciwnikowi. Kto będzie się z Nim spierał — w sądzie czy używając siły? Niech Jego wrogowie albo oskarżyciele wystąpią przeciwko Niemu. Kto jest moim przeciwnikiem? Kto prowadzi moją sprawę? Innymi słowy: kto spróbuje mnie oskarżyć? Niech wystąpi, bo ja się nie ukryję.

Wielu próbowało spierać się z Chrystusem, lecz On uciszał swoich przeciwników. Prorok wypowiada te słowa w imieniu wiernych sług Boga. Ci, którzy w nauczaniu ściśle trzymają się czystego słowa Bożego, nie muszą obawiać się sprzeciwu. Pismo Święte ich wesprze, bez względu na to, kto będzie z nimi polemizował. Prawda jest wielka i zwycięży. Chrystus wypowiada te słowa również w imieniu wszystkich wierzących, jako ich obrońca. Kto odważy się wystąpić przeciwko tym, których On uznaje za swoich przyjaciół, albo oskarżać tych, których broni? Paweł wyraża tę samą myśl w Liście do Rzymian 8:33: któż może oskarżyć tych, których Bóg wybrał?

Chrystus wzywa też przeciwników, by wskazali jakikolwiek grzech, za który można by Go potępić. Prorok być może został skazany na śmierć, a Chrystus z pewnością został skazany. A jednak obaj mogli powiedzieć, że nikt nie może ich potępić. Nie ma potępienia dla tych, których Bóg usprawiedliwia. Ludzie ich potępiali, lecz co stało się z ich sędziami? Wszyscy niszczeją jak zużyta szata: mól po cichu ich stoczy, a drobiazg ich zniszczy. Nawet ryczący lew nie zdoła pokonać świadków Boga. Tę samą odwagę otrzymują wszyscy wierzący: któż może ich potępić, skoro to Chrystus umarł?