Księga Izajasza 50:1 – znaczenie i zastosowanie

Ludzie, którzy uważali się za lud Boży, a zarazem czuli, że Bóg obchodzi się z nimi surowo, często szybko zaczynali na Niego narzekać. Zrzucali winę na Boga, jakby postąpił niesprawiedliwie albo okazał surowość bez powodu. W odpowiedzi na te skargi Izajasz stawia im wyzwanie i ostrzega ich.

Najpierw Bóg wzywa ich, by dowiedli, że nieszczęście zaczęło się z Jego winy (Księga Izajasza 50:1). Nie mogli twierdzić, że ich skrzywdził albo potraktował niesprawiedliwie. Był dla nich jak mąż, a w tamtych czasach mężowie mogli oddalać żony niemal z każdego powodu, wręczając im list rozwodowy (Księga Powtórzonego Prawa 24:1; Ewangelia Mateusza 19:7). Nie mogli jednak powiedzieć, że Bóg tak z nimi postąpił. Byli teraz od Niego oddzieleni i przez długi czas nie mieli kapłańskiej służby, ołtarza ani ofiar, ale czyja to była wina? Nie mogli przedstawić dowodu, że Bóg dał ich matce list rozwodowy, bo taki dokument otrzymywała kobieta odprawiona przez męża.

Bóg był dla nich również jak ojciec. W tamtych czasach ojcowie mogli nawet sprzedać swoje dzieci w niewolę, by spłacić długi, których nie byli w stanie uregulować w inny sposób. To prawda, że Żydzi zostali sprzedani Babilończykom, a później Rzymianom, ale czy Bóg sprzedał ich, żeby spłacić własne długi? Nie. Nic nie był winien tym, w których ręce ich oddał, a jeśli ich sprzedał, nie wzbogacił się na tej zapłacie (Księga Psalmów 44:12). Kiedy Bóg karci swoje dzieci, nie robi tego ani dla własnej przyjemności (List do Hebrajczyków 12:10), ani dla zysku. Każdy, kto dostępuje zbawienia, otrzymuje je z łaski, natomiast ci, którzy giną, zostają odrzuceni ze względu na świętość i sprawiedliwość Boga, a nie z powodu bezmyślnego użycia Jego mocy.

Po drugie, Bóg wskazuje, że winę ponoszą oni sami. Pokazuje, że sami sprowadzili na siebie zagładę: „Z powodu waszych win zostaliście sprzedani”. Ich grzechy wynikały z własnych pragnień i zaspokajania grzesznych żądz. Nie zostali sprzedani jak dzieci przez ojca, który chce spłacić dług, lecz jak przestępcy sprzedani przez sędziego, by ponieśli karę. Sami oddali się złu, dlatego Bóg sprawiedliwie wydał ich w ręce wrogów (Druga Księga Kronik 12:5; Druga Księga Kronik 12:8). Ich matka została odprawiona z powodu ich grzechów, bo niewierność i cudzołóstwo zawsze uznawano za uzasadniony powód rozwodu. Żydzi zostali zesłani do Babilonii z powodu bałwochwalstwa, które łamało przymierze małżeńskie, a ostatecznie odrzuceni za ukrzyżowanie Pana chwały. To z powodu tych grzechów zostali sprzedani i odprawieni.

Po trzecie, Bóg potwierdza zarówno rzucone wyzwanie, jak i postawiony zarzut. Widać, że ich odrzucenie było skutkiem ich własnych decyzji: Bóg przychodził, by zaoferować im swoją przychylność i pomoc, aby uchronić ich przed nieszczęściem albo wybawić z niego, lecz oni zlekceważyli Jego samego i całą okazaną im łaskę. „Obwiniacie Mnie? Powiedzcie więc, dlaczego, kiedy przyszedłem, nikt Mnie nie powitał, a kiedy wołałem, nikt nie odpowiedział?” (Księga Izajasza 50:2). Bóg przychodził do nich przez swoich proroków, upominając się o plon swojej winnicy (Ewangelia Mateusza 21:34). Posyłał swoich posłańców raz po raz, wstając wcześnie, by ich wysyłać (Księga Jeremiasza 35:15). Wzywał ich, by odwrócili się od grzechów i uniknęli zagłady, ale niemal nikt nie słuchał, nie odpowiadał ani nie zważał na ostrzeżenia. Dlatego zostali sprzedani i odprawieni. Ponieważ szydzili z posłańców Pana, Bóg sprowadził na nich króla Babilonu (Druga Księga Kronik 36:16; Druga Księga Kronik 36:17).

W końcu posłał do nich swojego Syna. Przyszedł do swojego ludu, ale swoi Go nie przyjęli. Wzywał ich do siebie, lecz nikt nie odpowiedział. Chciał zgromadzić dzieci Jerozolimy, ale nie chciały przyjść. Wiedzieli, co mogło przynieść im pokój, lecz nie chcieli tego uznać i zlekceważyli czas, w którym Bóg przyszedł im z pomocą. Z powodu tego grzechu zostali odrzuceni, a ich dom opustoszał (Ewangelia Mateusza 21:41; Ewangelia Mateusza 23:37; Ewangelia Mateusza 23:38; Ewangelia Łukasza 19:41; Ewangelia Łukasza 19:42). Kiedy Bóg wzywa ludzi do szczęścia, a oni nie odpowiadają, sprawiedliwie pozostawia ich w nędzy.

Ich zagłada nie wynikała z braku mocy Boga. Jest On wszechmocny i mógł ocalić ich od tak strasznej śmierci. Nie brakowało też mocy Chrystusowi, bo może zbawić całkowicie. Niewierzący Żydzi w Babilonii sądzili, że nie zostali wybawieni, bo ich Bóg nie potrafił ich ocalić, a Żydzi za czasów Chrystusa szydzili: „Czy ten człowiek może nas wybawić? Nie potrafi ocalić nawet siebie”. Bóg jednak mówi: „Czy moja ręka jest za krótka? Czy zabrakło jej siły?”. Nic nie może ograniczyć wszechmocnego Boga. Czy wielki Odkupiciel nie może odkupić? Czy Ten, którego moc jest bezkresna, nie może wybawić?

Aby rozwiać ich wątpliwości co do swojej mocy, Bóg daje wyraźny dowód. Kiedy zechce, może osuszyć morza i zamienić rzeki w pustynię. Uczynił tak dla Izraela, gdy wyzwalał go z Egiptu, i może uczynić to ponownie, by wyzwolić go z Babilonii. Wystarczy, że wypowie słowo. Może tak dokładnie osuszyć rzeki, że ryby zginą z braku wody i tam ulegną rozkładowi. Kiedy Bóg zamienił wody Egiptu w krew, ryby wyginęły (Księga Psalmów 105:29). Słowa Zbawiciela o wierze, która przenosi góry i pozwala sadzić drzewa w morzu, ukazują coś podobnego. Jeśli wiara może dokonać takich rzeczy, z pewnością mogłaby ich ocalić, a gdyby zginęli z powodu niewiary, nie mieliby żadnej wymówki.

Kiedy zechce, Bóg może też zasłonić światła nieba ciemnością, tak że zdają się odziane w wór (Księga Izajasza 50:3). Czyni to przez gęste, ciemne chmury, którymi kieruje i które układa według swojej woli (Księga Hioba 36:32; Księga Hioba 37:16).