Księga Izajasza 49:7 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy Mesjasza, Chrystusa, najpierw poniżonego, a potem otoczonego czcią (Księga Izajasza 49:7). Pan, Odkupiciel Izraela i jego Święty, zwraca się do Tego, który miał dokonać zbawienia. Najpierw wskazuje na głębokie upokorzenie Chrystusa, niepodobne do żadnego innego. Był On tym, którym ludzie gardzili i którego odrzucili, jak czytamy w Księdze Izajasza 53:3.

Pogarda ze strony człowieka, tak małego i słabego stworzenia, oznacza najgłębsze upokorzenie. Odrzucili Go właśnie ci, których przyszedł zbawić, i traktowali Go z pogardą. Ich niewdzięczność jeszcze bardziej potęgowała okrucieństwo. Doznana przez Niego hańba była częścią Jego cierpienia, i to niemałą. Nie tylko umniejszali Jego znaczenie, lecz także wzbudzali nienawiść do Niego. Naród Go znienawidził i wołał: „Ukrzyżuj Go, ukrzyżuj Go!”.

Tak było zarówno wśród pogan, jak i Żydów, choć pod tym względem Żydzi postępowali gorzej, bo krzyż był dla jednych zgorszeniem, a dla drugich głupstwem. Chrystus był także sługą władców: traktowano Go jak niewolnika, poniewierano Nim, znieważano, biczowano i ukrzyżowano. Piłat chełpił się nawet swoją władzą nad Nim (Ewangelia Jana 19:10). Chrystus poddał się temu wszystkiemu dla naszego zbawienia.

Bóg obiecuje jednak także otoczyć Chrystusa czcią. Nawet w głębi doznanej hańby Chrystus otrzymał pewne oznaki szacunku. Herod się Go bał, a dostojnicy, władcy i setnicy przychodzili i oddawali Mu pokłon. Obietnica ta spełniła się jednak jeszcze pełniej, gdy królowie przyjęli Jego Ewangelię, poddali się Jego panowaniu, włączyli się w oddawanie Mu czci i uznali się za Jego sługi. Chrystus nie ceni bogatych bardziej niż ubogich, bo wszyscy są przed Nim równi. Jego królestwu przynosi jednak chwałę to, że możni tej ziemi otwarcie Go wspierają i składają Mu hołd.

Stało się tak dzięki obietnicy samego Boga. Miał On dać Chrystusowi narody w dziedzictwo, a to miało ukazać, że Bóg Go posłał i wybrał. Miało też dowieść, że Chrystus miał pełne upoważnienie do wszystkiego, co czynił, i że Bóg będzie wspierał Tego, którego ustanowił.

Bóg obiecuje również wspierać Chrystusa w Jego dziele i błogosławić wszystkim, którzy przez Niego otrzymują zbawienie. Mówi: „W czasie łaski wysłuchałem Ciebie” (Księga Izajasza 49:8). To znaczy, że Bóg miał Go wysłuchać. W czasie ziemskiego życia Chrystus zanosił żarliwe błagania i został wysłuchany (List do Hebrajczyków 5:7). Wiedział, że Ojciec zawsze Go wysłuchuje (Ewangelia Jana 11:42). Ojciec wysłuchał Go ze względu na Niego samego, dając Mu siłę, by wypił kielich, choć nie został On od Niego zabrany. Wysłuchał Go także ze względu na wszystkich, którzy do Niego należą. Dlatego Chrystus mógł modlić się za nich z pełnym autorytetem, mówiąc: „Ojcze, chcę” (Ewangelia Jana 17:24).

Cała nasza radość wypływa z pozycji Syna przed Ojcem i z mocy Jego modlitwy. To jeden z powodów, dla których czas Ewangelii jest czasem łaski: przez Chrystusa Bóg nas przyjmuje. Zostaliśmy z Nim pojednani i przyprowadzeni blisko, bo Bóg wysłuchuje za nas Odkupiciela (List do Hebrajczyków 7:25). Bóg nie tylko Go wysłucha, lecz także pomoże Mu dokończyć dzieło. Ojciec zawsze był z Chrystusem i Go nie opuścił, nawet gdy opuścili Go uczniowie. Gdy w swojej godzinie moce ciemności zaatakowały Pana Jezusa, Bóg obiecał Go zachować i umocnić w wierności. Siedmioro oczu na jednym kamieniu wskazuje na pełną, czujną opiekę Boga (Księga Zachariasza 3:9). Bóg miał zachować osobę Chrystusa i Jego dzieło, a także Jego królestwo pośród ludzi, mimo że wrogowie ze wszystkich stron występowali przeciwko niemu. Chrystus jest zachowywany, a wraz z Nim zachowywane jest chrześcijaństwo.

Bóg upoważnia także Chrystusa do przynoszenia Kościołowi dobrodziejstw odkupienia. To, że Bóg Go zachowuje i wspiera, sprawia, że czas Ewangelii staje się czasem zbawienia. Apostoł wyjaśnia to tak: „Oto teraz jest dzień zbawienia” (Drugi List do Koryntian 6:2). Chrystus został dany jako przymierze dla ludu (Księga Izajasza 49:8). Oznacza to, że jest rękojmią i gwarancją wszystkich błogosławieństw przymierza. W Nim Bóg jednał świat ze sobą, a skoro nie oszczędził własnego Syna, nie odmówi nam tego, co naprawdę dobre. Chrystus jest nie tylko pośrednikiem, który łączy obie strony, lecz także samym sercem przymierza. Cały obowiązek wynikający z przymierza sprowadza się do przynależności do Niego, a wszystkie jego błogosławieństwa — do tego, że On należy do nas.

Chrystus naprawi także zniszczone miejsca Kościoła i zbuduje go na mocnym fundamencie. Umocni tę ziemię, czyli ziemię judzką, która wskazywała na Kościół. Sprawi, że znów zostaną zamieszkane spustoszone dziedzictwa. Spełniło się to, gdy po niewoli ponownie zasiedlono miasta Judy, a także wtedy, gdy Kościół, który w późniejszych latach narodu żydowskiego przypominał pustkowie, na nowo napełnił się dzięki głoszeniu Ewangelii.

Chrystus uwolni ludzi od winy i zepsucia, a następnie wprowadzi ich w chwalebną wolność dzieci Bożych. Mówi do więźniów, trzymanych pod władzą Bożej sprawiedliwości i szatana: „Wyjdźcie” (Księga Izajasza 49:9). Miłosierdzie, które przebacza, uwalnia od przekleństwa Prawa, a łaska, która odnawia, uwalnia spod panowania grzechu. Oba te dary pochodzą od Chrystusa i należą do wielkiego zbawienia. To On mówi: „Wyjdźcie”, a Syn nas wyzwala, więc jesteśmy naprawdę wolni. Mówi też do tych, którzy są w ciemności: „Pokażcie się”. Chodzi nie tylko o to, by ujrzeć światło, lecz także o to, by żyć otwarcie na chwałę Boga i dla własnego dobra. Kiedy wysyłał trędowatych z miejsca odosobnienia, mówił im: „Idźcie i pokażcie się kapłanowi”. Podobnie, gdy ujrzymy światło, powinniśmy pozwolić, by nasze światło jaśniało.

Chrystus zatroszczy się także o bezpieczną drogę tych, których uwalnia, aż dotrą do miejsca odpoczynku i stałego domu (Księga Izajasza 49:9–11). Te wersety odnoszą się najpierw do Żydów powracających z niewoli, nad którymi Bóg roztoczył szczególną opiekę jako nad ludem, który szczególnie sobie upodobał. Opisują jednak także prowadzenie całego duchowego Izraela Bożego — od uwolnienia z niewoli aż do osiedlenia w niebiańskim Kanaanie. Uwolnieni nie będą musieli sami pokrywać kosztów podróży, a potrzebne pożywienie otrzymają za darmo. Będą się paść przy drogach jak owce, bo Bóg nadal prowadzi Józefa jak trzodę. Gdy Bóg zechce, sama droga stanie się dobrym pastwiskiem dla owiec z Jego zagrody. Ich pastwiska będą nie tylko w dolinach, lecz także na wyżynach, zwykle suchych i jałowych. Dokądkolwiek Bóg prowadzi swój lud, zadba, by nie zabrakło mu niczego, co jest dla niego dobre (Księga Psalmów 34:10).

Będą mieli tak obfite zaopatrzenie, że nie będą głodować ani odczuwać pragnienia. Otrzymają to, czego potrzebują, we właściwym czasie, zanim ich potrzeba stanie się rozpaczliwa. Będą też chronieni przed wszystkim, co mogłoby im zaszkodzić. Słońce nie porazi ich palącym żarem, a Bóg zapewni swojej trzodzie odpoczynek w południe (Pieśń nad Pieśniami 1:7). Tym, którzy oddają się pod opiekę Boga, nie przydarzy się nic złego. Bóg pomoże im także nieść ciężar i znosić upał dnia.

Będą otoczeni życzliwym i niezawodnym prowadzeniem Boga. Ten, który ulitował się nad nimi i wyprowadził ich z niewoli, będzie ich prowadził, tak jak prowadził ich przodków przez pustynię w słupie obłoku i ognia. Poprowadzi ich także do źródeł wody przygotowanych po drodze. Bóg da im pokrzepienie odpowiednie do ich potrzeb i czasu, nie takie jak płytkie sadzawki w dolinie Baka, lecz jak wodę ze skały, która towarzyszyła Izraelowi. Ci, którzy żyją pod Bożym prowadzeniem i wiernie za Nim podążają, mogą słusznie oczekiwać od Niego pociechy. Świat prowadzi swoich naśladowców do popękanych cystern albo do strumieni wysychających latem, Bóg zaś prowadzi swój lud do źródeł wody.

Ci, których prowadzi Bóg, znajdą także otwartą drogę, z której usunięto przeszkody (Księga Izajasza 49:11). Bóg mówi: „Ze wszystkich moich gór uczynię drogę”. Ten sam Bóg, który niegdyś utorował drogę przez morze, równie łatwo może zamienić góry w drogę, choćby wydawały się nie do przebycia. Droga główna, czyli wyniesiony trakt, zostanie zbudowana tak, by była wyraźniejsza i piękniejsza. Ścieżki, którymi Bóg prowadzi swój lud, są pod Jego opieką. Zatroszczy się, by były utrzymane w dobrym stanie, tak jak drogi prowadzące do miast ucieczki w Izraelu. Wyrównanie drogi z Babilonu, zapowiedziane w Księdze Izajasza 40:2–3, odniesiono do dzieła Ewangelii; tę obietnicę również można rozumieć w ten sposób. Choć na drodze do nieba napotykamy trudności, których nie potrafimy pokonać o własnych siłach, łaska Boga wystarczy, by nam w tym pomóc i zamienić nawet góry w drogę (Księga Izajasza 35:8).

Zostaną też zgromadzeni z różnych miejsc, aby mogli wrócić jako jedno ciało. Dzięki temu będą się wzajemnie umacniać i staną się lepiej widoczni. Rozproszyli się po różnych częściach Babilonii, zgodnie z zamiarem wrogów, którzy chcieli nie dopuścić do ich zjednoczenia. Gdy jednak nadejdzie wyznaczony przez Boga czas ich powrotu, jeden duch poprowadzi ich wszystkich. Ci, którzy znaleźli się najdalej, oraz ci, którzy schronili się w innych krajach, spotkają ich w ziemi Judy (Księga Izajasza 49:12).

Jedni przyjdą z daleka, inni z północy, z zachodu oraz z ziemi Sinim, która prawdopodobnie była prowincją Babilonii niewymienioną w innych miejscach Pisma Świętego. Niektórzy uważają, że chodzi o krainę położoną niedaleko jednego z głównych miast Egiptu, zwanego Sin, wspomnianego w Księdze Ezechiela 30:15–16. Obietnica ta wskazuje również na licznych nawróconych, którzy dołączą do Kościoła głoszącego Ewangelię. W pełni spełni się ona wtedy, gdy wybrany lud Boży przyjdzie ze wschodu i zachodu, by zasiąść z patriarchami w królestwie Bożym (Ewangelia Mateusza 8:11).