Księga Izajasza 49:1 – znaczenie i zastosowanie

Zostaje tu zgromadzone grono słuchaczy i wezwanie do skupienia uwagi. W poprzednim rozdziale przesłanie było skierowane do domu Jakuba i ludu Izraela (Księga Izajasza 49:1; Księga Izajasza 49:12). Teraz zwraca się do wysp, czyli do pogan, nazywanych wyspami narodów (Księga Rodzaju 10:5), oraz do ludzi z daleka, którzy niegdyś żyli poza wspólnotą Izraela i byli daleko od niej. Mają słuchać (Księga Izajasza 49:1), jakby chodziło o wieść docierającą z daleka, a jednak taką, której powinni słuchać z zainteresowaniem i uwagą.

Warto zauważyć dwie rzeczy. Po pierwsze, dobra nowina o Odkupicielu zostaje posłana do pogan, nawet tych mieszkających najdalej, i mają oni jej słuchać. Po drugie, poganie przyjęli Ewangelię, gdy Żydzi nie chcieli jej słuchać.

Wielki sprawca i zwiastun odkupienia otrzymuje z nieba potwierdzenie swojego powołania do podjętej misji. Bóg go do niej wyznaczył i przeznaczył. Pan powołał go do tej służby już w łonie matki i nazwał go po imieniu, wskazując, że ma być Zbawicielem. Anioł nadał mu imię Jezus, bo miał zbawić swój lud od jego grzechów (Ewangelia Mateusza 1:21). Jeszcze przed stworzeniem świata, w Bożym zamyśle, został powołany do tej misji, a zadanie powierzono właśnie jemu. Przyszedł, gdy został wezwany, mówiąc: „Oto przychodzę”, mając na względzie to, co zostało o nim zapisane w księdze. Podobnie mówiono o niektórych prorokach, którzy zapowiadali jego przyjście (Księga Jeremiasza 1:5). Paweł został powołany do apostolstwa już w łonie matki (List do Galatów 1:15).

Bóg przygotował go także do służby, którą dla niego zaplanował. Sprawił, że jego usta stały się jak ostry miecz, a on sam jak wypolerowana strzała, czyli lśniący pocisk. Dał mu wszystko, czego potrzebował, by staczać Boże boje z potęgami ciemności, pokonać szatana i przez swoje słowo przywieść do posłuszeństwa zbuntowanych poddanych Boga. Słowo to jest obosiecznym mieczem (List do Hebrajczyków 4:12), który wychodzi z jego ust (Apokalipsa św. Jana 19:15). Przekonanie, które rodzi słowo, jest jak strzała przeszywająca serca grzeszników (Księga Psalmów 45:5).

Bóg otoczył go również szczególną opieką, przygotowując do służby, którą dla niego zachował. Ukrył go w cieniu swojej dłoni i w swoim kołczanie. Wskazuje to na dwie rzeczy. Po pierwsze, na ukrycie: Ewangelia Chrystusa i zgromadzenie pogan za jej pośrednictwem przez długi czas pozostawały tajemnicą dla minionych pokoleń, ukrytą w Bogu (List do Efezjan 3:5; List do Rzymian 16:25) i osłoniętą przez prawo obrzędowe oraz zapowiedzi Starego Testamentu. Po drugie, na ochronę: dom Dawida znajdował się pod szczególną opieką Boga, ponieważ wiązało się z nim to błogosławieństwo. W dzieciństwie Chrystus został osłonięty przed gniewem Heroda.

Bóg uznał go także za swojego i powiedział do niego: „Ty jesteś moim sługą, któremu powierzyłem zadanie i zapewnię powodzenie. Ty jesteś Izraelem, czyli księciem, który zmagał się z Bogiem i zwyciężył, a w tobie zostanę otoczony chwałą”. Lud Boży jest Izraelem, a cały ten lud znajduje się w Chrystusie, wielkim przedstawicielu całego Izraela. Jest on jak arcykapłan, który nosił imiona wszystkich pokoleń na napierśniku. W nim Bóg jest i będzie otoczony chwałą. Potwierdził to głos z nieba (Ewangelia Jana 12:27; Ewangelia Jana 12:28). Niektórzy odczytują te słowa inaczej: „Ty jesteś moim sługą”, jak nazwano Chrystusa w Księdze Izajasza 42:1, oraz: „W Izraelu, przez ciebie, zostanę otoczony chwałą”. Chodzi o duchowego Izraela, lud wybrany, przez którego zbawienie dzięki Jezusowi Chrystusowi Bóg zostanie otoczony chwałą, a Jego darmowa łaska będzie podziwiana na wieki.

Chrystus otrzymuje również zapewnienie, że jego dzieło przyniesie owoc, bo Bóg zapewnia powodzenie tym, których powołuje. W związku z tym wspomina zniechęcenie, którego doświadczył na początku swojej działalności (Księga Izajasza 49:4). Mówi: „Wtedy, zasmucony, pomyślałem: Na próżno się trudziłem. Ci, którzy byli nieświadomi, obojętni i dalecy od Boga, nadal tacy są. Wołałem, lecz nie chcieli słuchać. Wyciągałem ręce do ludu upartego”. Tak skarżył się Izajasz, choć wcześniej zapowiedziano mu, że spotka się z takim przyjęciem (Księga Izajasza 6:9). Podobnej pokusie uległ Jeremiasz i był gotów zaniechać pracy z tego powodu (Księga Jeremiasza 20:9). Tak skarży się wielu wiernych duszpasterzy: nie próżnowali, lecz ciężko pracowali i poświęcali się, a mimo to wielu ludziom ich wysiłek wydaje się daremny. Ludzie ci nie chcą dać się przekonać, by pokutować i uwierzyć. W tym miejscu słowa te zdają się odnosić do uporu Żydów, wśród których sam Chrystus głosił Ewangelię o Królestwie. Trudził się i poświęcał, a jednak przywódcy oraz większość narodu odrzucili jego samego i jego naukę. Tak niewielu zostało pozyskanych, choć można by sądzić, że nikt nie powinien się opierać. Mógł więc powiedzieć: „Na próżno się trudziłem, głosiłem wiele kazań i dokonałem wielu cudów”. Duszpasterzy nie powinno dziwić, że ludzie ich ignorują, skoro ignorowano nawet samego Mistrza.

Pociesza się myślą, że służy sprawie Boga i to Bóg powołał go do tej misji: „Lecz moja sprawa jest u Pana, a moja zapłata u mojego Boga”. Gdy wierni duszpasterze widzą niewielkie owoce swojej pracy, pociesza ich ta sama myśl. Mimo to bronią słusznej sprawy. Są po stronie Boga i działają dla Niego. Nie uznają swojego przesłania ani swojej pracy za mniej wartościowe tylko dlatego, że ludzie im nie wierzą (List do Rzymian 3:3).

Wiedzą też, że Bóg widzi, jak prowadzili tę sprawę i wykonywali swoją pracę. Mogą odwołać się do Niego, by potwierdził ich szczerość, i wiedzą, że ich wysiłek nie poszedł na marne z powodu ich zaniedbania. „On zna drogę, którą kroczę. Moja sprawa jest u Pana, a On rozsądzi, czy dopełniłem swojego obowiązku i czy odpowiedzialność za śmierć tych, którzy giną, spadnie na nich samych”.

Choć praca może wydawać się daremna ze względu na tych, którym służy, nie jest daremna dla wiernego pracownika. Jego sprawa jest u Pana, który go uniewinni, czyli uzna za prawego i stanie w jego obronie, nawet jeśli ludzie go potępią i będą poniżać. Jego praca, czyli nagroda za nią, jest u jego Boga, który dopilnuje, by nie poniósł straty nawet wtedy, gdy jego wysiłek zdaje się nie przynosić owoców. Choć sprawiedliwość nie została jeszcze wymierzona, a dzieło nie jest ukończone, jedno i drugie pozostaje w rękach Pana. On doprowadzi je do końca i zapewni powodzenie zgodnie ze swoim zamysłem, we właściwy sobie sposób i w swoim czasie.

Bóg odpowiada mu na ten zarzut jeszcze raz (Księga Izajasza 49:5; Księga Izajasza 49:6). Chrystus dobrze wiedział, że Bóg wyznaczył go do pracy, ukształtował w łonie matki, by był Jego sługą, i nie tylko powołał go do niej tak wcześnie (Księga Izajasza 49:1), lecz także od dawna przygotowywał go do tej misji i wyposażał do niej. Tych, których Bóg zamierza posłużyć się jako swoimi sługami, kształtuje i przygotowuje na długo przedtem, nieraz zanim oni sami lub inni zdadzą sobie z tego sprawę. To On kształtuje ludzkiego ducha w człowieku. Chrystus miał być Jego sługą i sprowadzić Jakuba z powrotem do Boga, bo Jakub odwrócił się od Niego i postąpił zdradliwie. Dlatego najpierw należało zająć się potomstwem Jakuba według ciała i użyć odpowiednich środków, by przywieść je z powrotem.

Chrystus i przesłanie zbawienia przez niego zostali najpierw posłani do Izraela. Sam Chrystus przyszedł do zagubionych owiec z domu Izraela. Ale co, jeśli Jakub nie da się sprowadzić z powrotem do Boga, a Izrael nie zostanie zgromadzony? Tak właśnie się stało. Mimo to można było znaleźć pocieszenie.

Po pierwsze, Chrystus nadal będzie chwalebny w oczach Pana, a chwalebni są naprawdę ci, których Bóg za takich uznaje. Niewielu spośród Żydów uwierzyło w nauczanie i cuda Chrystusa, a wielu okrywało go wstydem i zniewagami. Bóg jednak uczcił go i otoczył chwałą podczas chrztu oraz przemienienia. Przemówił do niego z nieba, posłał aniołów, by mu służyli, i sprawił, że chwalebna stała się nawet jego haniebna śmierć, czemu towarzyszyło wiele cudownych znaków, a zwłaszcza zmartwychwstanie. W czasie cierpienia Bóg był jego siłą, dlatego Chrystus nie upadł na duchu ani się nie poddał, choć spotykało go wszelkiego rodzaju zniechęcenie ze strony ludzi, którym tak usilnie próbował pomóc. Anioł został posłany z nieba, by dodać mu sił (Ewangelia Łukasza 22:43). Podobnie wierni duszpasterze, nawet jeśli nie widzą owoców swojej pracy, zostaną przyjęci przez Boga. To właśnie czyni ich prawdziwie chwalebnymi, bo Boża przychylność jest naszym zaszczytem, a On pomoże im wytrwać i pozostać wiernymi.

Po drugie, Ewangelia zyska chwałę w oczach świata. Nawet jeśli Żydzi jej nie przyjmą, przyjmą ją narody (Księga Izajasza 49:6). Mesjasz zdawał się być posłany przede wszystkim po to, by sprowadzić z powrotem Jakuba (Księga Izajasza 49:5). Teraz jednak dowiaduje się, że to niewielka rzecz w porównaniu z większym zaszczytem i szerszą misją, które dla niego zaplanowano. „To za mało, abyś był moim sługą tylko po to, by podnieść pokolenia Jakuba i przywrócić ocalałych z Izraela. Uczynię cię także światłem dla pogan, abyś zaniósł moje zbawienie aż po krańce ziemi”. Dzięki Ewangelii Chrystusa wiele wielkich narodów pozna i uczci prawdziwego Boga. Takie zbawienie Bóg zamierzył dla zagubionej ludzkości.

To dlatego Symeon nazwał Chrystusa światłem, które oświeca pogan (Ewangelia Łukasza 2:32). Paweł posłużył się tym tekstem właśnie w ten sposób, a jego wyjaśnienie powinno nas prowadzić (Dzieje Apostolskie 13:47). Powiedział, że zwrócili się ku poganom, by głosić Ewangelię, ponieważ Pan im to polecił: uczynił go światłem dla pogan. W ten sposób Odkupiciel rzeczywiście zajaśniał chwałą, choć Izrael nie został zgromadzony. Ustanowienie Jego królestwa wśród pogan było większym zaszczytem, niż gdyby podźwignął wszystkie pokolenia Jakuba.

Ta obietnica spełniła się już częściowo, a spełni się jeszcze pełniej, jeśli czas, o którym mówił Paweł, wciąż jest przed nami — czas, gdy wejdzie pełnia pogan. Warto zauważyć, że Bóg nazywa to „moim zbawieniem”. Pokazuje to, jak bardzo się tym cieszył, jak wielką chlubę w tym widział i jak bardzo leżało Mu to na sercu. Chrystus jest światłem dla każdego, komu został dany jako źródło zbawienia. Ludzie giną w ciemności. Chrystus otwiera im oczy, a przez to czyni ich świętymi i szczęśliwymi.