Księga Izajasza 49:24 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw pojawia się zarzut wobec obietnicy, że Żydzi zostaną uwolnieni z niewoli babilońskiej. Wydawało się to niemożliwe, bo byli łupem w rękach potężnych, w rękach najpotężniejszych władców na ziemi. Uwolnienie ich siłą nie wydawało się więc prawdopodobne. Było jednak coś więcej: byli jeńcami zgodnie z prawem, ponieważ zgrzeszyli przeciwko Bogu i słusznie zostali oddani w niewolę. Według prawa narodów mogli też być prawowicie przetrzymywani jako jeńcy wojenni, dopóki nie zostaną wykupieni albo wymienieni.

Te słowa mogli wypowiadać zarówno wrogowie, jak i przyjaciele jeńców. Wrogowie mogli się nimi usprawiedliwiać, odmawiając uwolnienia ludu. Powoływali się na swoją siłę i prawo, jak często czynią pyszni ludzie, sądząc, że wszystko, co zdołają zagarnąć, należy do nich, a siła daje im do tego prawo. Mogli jednak mówić tak również przyjaciele jeńców: z powątpiewaniem, bo nie widzieli, jak ktokolwiek mógłby poradzić sobie z takimi ciemiężycielami, albo ze zdumieniem, bo nie mogli uwierzyć, że takie ocalenie jest możliwe. „Kto by pomyślał, że można odebrać łup mocarzowi? A jednak tak się stało”.

Odnosi się to także do naszego odkupienia przez Chrystusa. Wobec szatana byliśmy łupem w rękach potężnego, lecz zostaliśmy wyrwani z rąk tego, który miał władzę nad śmiercią, przez Tego, który ma władzę nad życiem. Wobec Bożej sprawiedliwości byliśmy jeńcami, lecz zostaliśmy odkupieni za cenę nie do oszacowania. Odkupienie oznacza ponowne nabycie albo uwolnienie za zapłatą.

Zarzutowi przeciwstawiona jest wyraźna obietnica, a potem kolejna, która wyjaśnia, jak Bóg dokona wybawienia. Wszystkie obietnice Boga są „tak” i „amen”, dlatego są ze sobą zgodne i wzajemnie się umacniają. Oto pierwsza obietnica, z mocnym zapewnieniem „a jednak”, które przeciwstawia się sile wroga (Księga Izajasza 49:25): „Jeńcy mocarza zostaną odebrani”, a jego opór na nic się nie zda. „Łup tyrana zostanie wyrwany”, a on nie zdoła temu zapobiec ani siłą, ani pyszną odmową. Mówi to Pan, który ma wszelką władzę i serca wszystkich ludzi w swoich rękach, więc może dotrzymać słowa.

Kolejna obietnica pokazuje, jak Bóg dokona wybawienia: osądzi ciemiężycieli i w ten sposób ocali uciśnionych. „Będę walczył z tymi, którzy walczą przeciwko tobie, i upomnę się o twoją sprawę wobec tych, którzy usprawiedliwiają uciskanie ciebie”. Każdy, kto wystąpi przeciwko tobie, choćby był jednym człowiekiem, przekona się, że naraża się na niebezpieczeństwo. W ten sposób Bóg ocali twoje potomstwo. Jeńcy zostaną uwolnieni przez wzięcie do niewoli tych, którzy więzili lud Boży (Apokalipsa św. Jana 13:10).

Co więcej, spotka ich odpłata krwią za krew (Księga Izajasza 49:26): „Nakarmię tych, którzy cię uciskają, ich własnym ciałem, i upiją się własną krwią”. Pyszni Babilończycy staną się dla siebie nawzajem łatwym łupem, a nawet będą gotowi nim zostać. Bóg ześle między nich podziały, a zagłada, która zacznie się od najazdu obcych, dopełni się przez ich własne walki. Będą gryźć się i pożerać nawzajem, aż wyginą. Chciwie rozszarpią własne ciało i krew.

Bóg może sprawić, że ciemiężyciele Jego Kościoła sami staną się dla siebie oprawcami i niszczycielami. Babilon z Nowego Testamentu, który upił się krwią świętych, zostanie napojony krwią, bo na to zasługuje. Widać, jak okrutni ludzie potrafią być wobec siebie i innych. Ci, którzy krzywdzą innych, często w końcu krzywdzą także samych siebie, ponieważ Boża sprawiedliwość i ludzka żądza odwetu oddają im to, co sami dawali innym. Nie tylko pragną krwi: piją ją tak łapczywie, że upijają się nią, jakby była słodkim winem. Gdyby Bóg nie okazywał grzesznikom większego miłosierdzia, niż oni okazują sobie nawzajem, gdy puszczają wodze swoim namiętnościom, świat szybko stałby się polem rzezi, a nawet czymś gorszym: miejscem całkowitej zagłady.

Skutkiem upadku Babilonu będzie to, że wszyscy ludzie poznają: „Ja, Pan, jestem twoim Zbawicielem”. Bóg jasno ukaże całemu światu, że choć Izrael wydaje się zgubiony i odrzucony, nadal ma Odkupiciela. Choć stał się łupem w rękach potężnych, Jakub ma Tego, który jest potężny i może rozprawić się ze wszystkimi jego wrogami. Przez wybawienie swojego Kościoła Bóg pragnie sprawić, by Jego imię stało się znane i otoczone chwałą.