Księga Izajasza 49:18 – znaczenie i zastosowanie

Obietnice są tu dwie. Częściowo spełniły się, gdy po wygnaniu odrodziła się wspólnota Izraela, a pełniej — gdy Ewangelia Chrystusa zapoczątkowała rozwój Kościoła chrześcijańskiego. Obie te obietnice wciąż mogą być dla nas źródłem pociechy.

Po pierwsze, Kościół napełni się wieloma ludźmi. Rozwija to obietnicę z poprzedniego wersetu, gdzie była mowa o dzieciach, które pośpiesznie wracają. Tutaj widzimy ludzi przybywających ze wszystkich stron, by dołączyć do Kościoła. W czasach Izajasza oznaczało to ludzi przybywających do Jerozolimy z okolicznych krain, ponieważ właśnie Jerozolima była wtedy centrum ludu Bożego. W czasach Ewangelii oznacza to ludzi, którzy przez wiarę i miłość stają się częścią duchowego Ciała Chrystusa. Każdy, kto przychodzi do Jezusa, Pośrednika nowego przymierza, przychodzi także na górę Syjon, do Kościoła pierworodnych (List do Hebrajczyków 12:22; List do Hebrajczyków 12:23). Radością dla Kościoła jest widzieć, jak wielu ludzi zwraca się ku Chrystusowi (Ewangelia Jana 4:35).

Ci, którzy do niego dołączą, nie będą ciężarem ani powodem do wstydu, lecz jego siłą i ozdobą. Obietnica ta została potwierdzona przysięgą: „Jak żyję — mówi Pan — z pewnością przyodziejesz się nimi wszystkimi”. Liczni przybysze dopełnią szaty Kościoła. Gdy wszyscy wybrani przez Boga zostaną przyprowadzeni dzięki skutecznemu powołaniu, oblubienica, żona Baranka, będzie w pełni przygotowana i przyozdobiona (Apokalipsa św. Jana 19:7). Będą przysparzać Kościołowi godności i blasku, a on przyjmie ich tak, jak oblubienica przyjmuje swoje ozdoby. Nowi członkowie, jeśli są gorliwi, święci i dają dobry przykład, stają się prawdziwą ozdobą Kościoła.

Kraina, która była pustkowiem i stała opustoszała, znów zostanie zaludniona, a nawet zapełni się bardziej niż wcześniej (Księga Izajasza 5:9; Księga Izajasza 6:11). Zrujnowane miejsca i niegdyś spustoszona ziemia będą tak pełne ludzi, że zabraknie miejsca. Będzie to błogosławieństwo wylane w takiej obfitości, że nie wystarczy już miejsca, by je pomieścić (Księga Malachiasza 3:10). Ludzie nie będą stłoczeni z powodu naporu wrogów ani zmuszeni do tłoczenia się przez nieprzyjazne sąsiedztwo. Ci, którzy niegdyś ich pożerali i zabierali ich ziemię, znajdą się daleko. Lud Boży będzie liczny, a pośród niego nie będzie obcych ani wrogów. W ten sposób królestwo Boże pośród ludzi, osłabione i niemal wyludnione przez zepsucie wspólnoty Izraela oraz grzechy świata pogańskiego, ponownie napełniło się dzięki powstaniu Kościoła chrześcijańskiego, jego łasce i chwale.

Nowi nawróceni będą też w niezwykły sposób wzrastać i mnożyć się. Jerozolima, która straciła wiele dzieci wskutek wojny, głodu i wygnania, doczeka się nowej rodziny, zajmującej miejsce utraconych dzieci (Księga Izajasza 49:20). Podobnie Set został dany jako potomstwo w miejsce Abla, a Hiob otrzymał od Boga kolejne dzieci po zagładzie swojego domu. Bóg przywróci Kościołowi to, co utracił, i zachowa dla siebie lud, który będzie Mu służył. Po powrocie z wygnania Jerozolimie obiecano ulice pełne bawiących się chłopców i dziewcząt (Księga Zachariasza 8:5). Podobnie, gdy Żydzi zostaną odcięci z powodu niewiary, Kościół nadal będzie miał liczne dzieci — więcej niż wtedy, gdy Żydzi do niego należeli (List do Galatów 4:27).

Będzie ich tak wielu, że dzieci zaczną skarżyć się na brak miejsca. To dobry znak. Powiedzą w istocie: „Przybywa nas tak szybko, że jest nam za ciasno”, podobnie jak synowie proroków (Druga Księga Królewska 6:1). A jednak kolejni będą chcieli do nich dołączyć i Kościół przyjmie ich z radością. Brak miejsca nie powstrzyma ani tych, którzy już są w Kościele, ani tych, którzy przychodzą. Nawet gdy zostaną sprowadzeni ubodzy, ułomni, chromi i niewidomi, nadal będzie dość miejsca dla obecnych i dla kolejnych (Ewangelia Łukasza 14:21; Ewangelia Łukasza 14:22).

Matka będzie też zdumiona tym, jak powiększa się jej rodzina (Księga Izajasza 49:21). Zapyta: „Kto mi ich urodził? Kto ich wychował?”. Przyjdą do niej z szacunkiem, miłością i posłuszeństwem właściwymi dzieciom, chociaż nie przechodziła z nimi bólów porodowych ani nie trudziła się, by ich wychować. Będą już dorośli i gotowi do życia w jej rodzinie. Zaskoczy ją to i napełni radością, zwłaszcza że przez tak długi czas jej sytuacja była zupełnie inna. Naród żydowski utracił swoje dzieci. Była opuszczona, pozbawiona Arki, ołtarza i służby świątynnej — znaków Bożej miłości przymierza. Została też uprowadzona do niewoli i przenoszona z miejsca na miejsce, bez stałego domu i z niewielką nadzieją na wychowanie dzieci dla Boga i dla siebie. Pozostawiono ją samą, w zapomnieniu, jak Syjon, którego nikt nie szuka.

Wynikają stąd trzy wnioski. Kościół nie zawsze jest wyraźnie widoczny. Bywają czasy, gdy jest opuszczony, pozostawiony sam sobie i nieliczny. Jednak jego spustoszenie nie będzie trwało wiecznie, a Bóg z łatwością odnowi to, co zostało zniszczone. Może nawet wzbudzić dzieci Abrahamowi z kamieni. Niekiedy czyni to nagle i w zaskakujący sposób, tak jak wtedy, gdy naród rodzi się w jeden dzień (Księga Izajasza 66:8).

Stanie się to również dzięki pomocy pogan (Księga Izajasza 49:22). Żydzi zostali odsunięci, choć oczekiwano, że to pośród nich Kościół będzie się rozwijał. Bóg jednak rozsypie ziarno Kościoła po całej ziemi, a potem zbierze stamtąd obfity plon (Księga Ozeasza 2:23). Wyciągnie rękę ku poganom, zapraszając ich i przyciągając do siebie. Wcześniej przez cały dzień wyciągał tę rękę ku Żydom, lecz bez skutku (Księga Izajasza 65:2). Obraz ten ukazuje też moc Ducha i łaski Boga, dzięki którym poganie stają się gotowi przyjść.

Bóg podniesie dla nich również sztandar — oznacza on głoszenie wiecznej Ewangelii, wokół której będą się gromadzić i pod którą zaciągną się do służby. Będą nawet nieść synów Syjonu na rękach. To znaczy, że pomogą synom Syjonu przebywającym pośród nich wrócić do ich ziemi i zaopiekują się nimi tak troskliwie, jak rodzic słabym dzieckiem. Bóg może wzbudzić wśród pogan przyjaciół dla Izraelitów wracających z wygnania. Ziemia przyszła z pomocą kobiecie (Apokalipsa św. Jana 12:16).

Może to też znaczyć: „Gdy przyjdą, przyprowadzą ze sobą swoje dzieci i uczynią je twoimi dziećmi” (porównaj Księgę Izajasza 60:4). Na pytanie: „Kto spłodził i wychował tych ludzi?”, odpowiedź brzmi: urodzili się i dorastali wśród pogan, ale teraz zostali włączeni do twojej rodziny. Niech wszyscy, którym leży na sercu dobro młodych nawróconych i nowych wierzących, uczą się traktować ich łagodnie i troskliwie — tak jak Chrystus gromadzi jagnięta na swoich ramionach i nosi je blisko serca.

Kościół będzie też umacniał i rozszerzał swoje wpływy wśród narodów (Księga Izajasza 49:22; Księga Izajasza 49:23). Niektórzy władcy narodów staną się jego opiekunami. Królowie będą jak ojcowie karmiący: poniosą synów Kościoła na rękach, tak jak Mojżesz niósł Izraela (Księga Liczb 11:12). Królowe zaś, ponieważ kobiety najlepiej nadają się do karmienia dzieci, będą jak matki karmiące. Obietnica ta częściowo spełniła się wobec Żydów po powrocie z wygnania. Kilku królów perskich, między innymi Cyrus, Dariusz i Artakserkses, okazało im wielką życzliwość i wspierało ich sprawę. Królowa Estera była matką karmiącą dla Żydów, którzy pozostali w niewoli, i z narażeniem życia ocaliła ich.

Po długim okresie trudności podobną opiekę otrzymał później Kościół chrześcijański ze strony władców takich jak Konstantyn i jego matka Helena, a następnie Teodozjusz i inni, którzy wspierali Kościół z wielką troską. Za każdym razem, gdy Bóg powierza władzę pobożnym władcom, ta obietnica się spełnia. Kościół na tym świecie przypomina dziecko w pierwszych latach życia, a książęta i urzędnicy mogą mu bardzo pomóc. Błogosławieństwem jest, gdy używają swojej władzy, by wspierać to, co słuszne, a ich siła staje się pochwałą dla tych, którzy postępują dobrze.

Ci, którzy nadal sprzeciwiają się Kościołowi, zostaną zmuszeni do ustąpienia i pożałują swojego oporu. Będą się kłaniać i lizać proch przed Kościołem. Obietnica skierowana do Kościoła w Filadelfii wydaje się nawiązywać do tych słów (Apokalipsa św. Jana 3:9): „Sprawię, że przyjdą i pokłonią się przed twoimi stopami ci, którzy należą do synagogi szatana”. Możliwe też, że chodzi tu o dobrowolne posłuszeństwo, jakie królowie i królestwa okażą Chrystusowi, Królowi Kościoła, gdy objawi się On w Kościele (Księga Psalmów 72:11): „Wszyscy królowie będą Mu się kłaniać”.

W tym wszystkim ujawnią się dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg jest Panem i najwyższym władcą nad wszystkimi, a nikt nie może Mu skutecznie się przeciwstawić. Po drugie, ci, którzy na Niego czekają, ufają Jego obietnicy i poddają się Jego woli, nie zostaną zawstydzeni. Widzenie pokoju ma swój wyznaczony czas. Gdy nadejdzie, przemówi prawdę i nie zawiedzie.