Księga Izajasza 48:9 – znaczenie i zastosowanie

Ocalenie ludu Bożego z Babilonu wydawało się tak mało prawdopodobne, że ludzie potrzebowali wielokrotnych zachęt, by w nie uwierzyć. Mogły ich zniechęcać dwie rzeczy: własna grzeszność i liczne przeszkody, które stały na drodze. W tym fragmencie Bóg odpowiada na oba te lęki. Zapowiada, że ich ocali nie dlatego, że na to zasługują, lecz ze względu na swoje imię i swoją chwałę (Księga Izajasza 48:9–11).

To prawda, że poważnie rozgniewali Boga, a niewola była słuszną karą za ich grzechy. Gdyby pozwolił im zmarnieć i zginąć w Babilonie, a ich ziemi na zawsze pozostać w ruinie, otrzymaliby tylko to, na co zasłużyli. Bóg jednak zapowiada, że powściągnie swój gniew. Pokaże, że nie jest skory do gniewu i nie wymierzy im pełnej kary, na którą zasłużyli, aby nie zgładzić ich jako ludu. Czyni to ze względu na swoje imię, ponieważ noszą Jego imię i wyznają Go. Gdyby zostali zniszczeni, ich wrogowie szydziliby z Jego imienia.

Bóg mówi również, że ich oczyści i przygotuje do miłosierdzia, którym zamierza ich obdarzyć. Kiedy mówi: „Oczyściłem cię”, można to rozumieć tak: uczyniłem z ciebie naczynie godne zaszczytu. Nie zastał ich gotowych na swoją łaskę, ale miał ich do niej przygotować. To wyjaśnia, dlaczego sprowadził na nich utrapienie i tak długo w nim pozostawił. Nie po to, by ich zniszczyć, lecz by wyjść im na dobre. Oczyści ich, ale nie tak, jak oczyszcza się srebro, bo gdyby potraktował ich z taką surowością, na zawsze pozostaliby w piecu. Wszyscy byli jak żużel, czyli odpad pozostający po wytopie metalu, i można było słusznie odrzucić ich jako bezwartościowe srebro (Księga Psalmów 119:119; Księga Jeremiasza 6:30). Bóg przyjął ich jednak takimi, jacy byli, oczyszczonych tylko częściowo. Wybrał ich w piecu utrapienia, to znaczy przez dobro, które cierpienie w nich sprawiło, uczynił ich swoim ludem. Wielu ludzi zwróciło się do Boga i rozpoczęło prawdziwe życie łaski właśnie pośród utrapienia.

Nie mogli też twierdzić, że zasłużyli na tak wielką życzliwość, jak uwolnienie z Babilonu, które miało przynieść im wielki zaszczyt i radość. Dlatego Bóg mówi: „Uczynię to ze względu na siebie, ze względu na siebie samego” (Księga Izajasza 48:11). To mocne podkreślenie pokazuje, że ta przyczyna jest niezawodna. Bóg zadziała nie dlatego, że jest im coś winien, lecz by bronić czci swojego imienia. Nie pozwoli pogańskim narodom chełpić się, że odniosły zwycięstwo nad Bogiem Izraela. Taki duch ujawnił się podczas uczty Baltazara, gdy Baltazar zbezcześcił święte naczynia ze świątyni Bożej, wychwalając swoje bożki (Księga Daniela 5:2, 4), a także w okrutnym szyderstwie Babilończyków: „Zaśpiewajcie nam jedną z pieśni Syjonu” (Księga Psalmów 137:3). Bóg ocali swój lud, bo nie pozwoli, by Jego chwała przypadła komuś innemu.

Mojżesz często powoływał się przed Bogiem na tę samą przyczynę, pytając: „Co powiedzą Egipcjanie?”. Wniosek jest jasny: Bóg bardzo troszczy się o cześć swojego imienia i nie pozwoli, by ludzki gniew zaszedł dalej, niż sam zamierzył. To pokrzepiająca prawda dla ludu Bożego. Cokolwiek go spotka, Bóg będzie strzegł czci swojego imienia, a jeśli będzie tego wymagała sytuacja, przyjdzie mu z pomocą i go ocali.

Jest też pewność, że Bóg potrafi tego dokonać, nawet jeśli ludzie nie są w stanie pomóc sobie sami, a zadanie wydaje się niemożliwe. Jakub i Izrael, czyli lud wybrany przez Boga, powinni słuchać i nabrać odwagi. To lud, który Bóg powołał zgodnie ze swoim zamysłem: najpierw wyprowadził go z Egiptu (Księga Ozeasza 11:1), a teraz wyprowadzi go z Babilonu. Powołuje go po imieniu, darząc szczególną przychylnością, i lud ten należy do Niego. Ponieważ jest to lud przez Niego powołany, Bóg będzie się o niego troszczył. Ocali go ze względu na siebie i uczyni to własną mocą.

Nie muszą lękać się własnej bezsilności ani wrogów, ponieważ tylko Bóg jest Bogiem i jest Bogiem wiecznym (Księga Izajasza 48:12). Mówi: „Ja jestem”, Ten, który może uczynić to, co postanowi, i uczyni to, co najlepsze. Nikt nie może się z Nim równać, a tym bardziej Mu się przeciwstawić. „Ja jestem pierwszy i Ja jestem także ostatni”. Nikt nie istniał przed Nim i nikt Go nie przeżyje. Zachowa władzę, aż każdy wróg zostanie pokonany. Jeśli rozpocznie dzieło, doprowadzi je do dobrego końca. Jego dzieło jest doskonałe.

Bóg jest także Stwórcą świata, a Ten, który go stworzył, może uczynić wszystko (Księga Izajasza 48:13). Gdy patrzymy w dół, widzimy pod sobą niewzruszoną ziemię, której fundament położyła Jego ręka. Gdy patrzymy w górę, widzimy rozciągnięte nad nami niebiosa niczym sklepienie, rozpostarte Jego ręką z dokładnością. Pokazuje to ogrom Jego mocy i rozległość Jego zamysłu. Skoro Jego prawica rozpostarła niebiosa, czego nie może uczynić Jego wyciągnięte ramię?

Nie tylko stworzył niebiosa i ziemię, co oznacza, że jest wszechmocny i może nam pomóc (Księga Psalmów 124:8), lecz także rozkazuje wszystkim zastępom niebieskim. Kiedy wzywa je do służby i wysyła z zadaniem, powstają razem i natychmiast przybywają. Odpowiadają jak gotowi do służby poddani: „Oto jesteśmy, co mamy uczynić?”. Są gotowe nie tylko oddawać cześć swemu Stwórcy, lecz także być Mu posłuszne. Zgodnie współdziałają, by Mu służyć. Jeśli więc Bóg postanowi ocalić swój lud, nigdy nie zabraknie Mu środków, by tego dokonać.

Bóg już zapowiedział, co się wydarzy. Skoro wiedział o tym wcześniej, miał też moc, by doprowadzić to do skutku. Dlatego mówi: „Zbierzcie się wszyscy z domu Jakuba i posłuchajcie tego, co przyniesie wam pociechę. Który z bogów narodów albo który z ich mędrców kiedykolwiek to zapowiedział lub mógł zapowiedzieć?” (Księga Izajasza 48:14). Nie mieli żadnej prawdziwej zdolności przewidywania. Ci, którzy im ufali, byli przekonani, że Babilon będzie panował na zawsze, a Izrael na zawsze pozostanie w niewoli. Fałszywi bogowie nie ostrzegli ich, że stanie się inaczej.

Bóg natomiast już dawno wcześniej ostrzegał Żydów przez swoich proroków, że pójdą do niewoli, a Jerozolima zostanie zniszczona. Teraz zapowiedział im również ich uwolnienie (Księga Izajasza 48:15). Mówi: „To Ja, właśnie Ja, przemówiłem”. Nie przemawiałby, gdyby nie mógł spełnić tego, co zapowiedział. Nikt nie widzi dalej niż On i nikt nie może Go przewyższyć.

Wskazano również człowieka wybranego do tego zadania, co umacnia zaufanie, że się ono dokona. Tym człowiekiem jest Cyrus, a Boży plan dotyczący jego osoby jest ustalony i niezmienny. Wielką pociechę przynosi nie tylko wiadomość, że coś się wydarzy, lecz także wskazanie, kto tego dokona i w jaki sposób.

Cyrus jest w tej sprawie szczególnie miły Bogu, ponieważ Bóg wybrał go do tej służby: „Pan go umiłował” (Księga Izajasza 48:14). Bóg obdarzył go tym zaszczytem i posłużył się nim jako narzędziem, by odkupić swój lud. W ten sposób Cyrus zapowiadał również wielkiego Odkupiciela, umiłowanego Syna Bożego, w którym Ojciec ma upodobanie. Bóg okazuje wielką życzliwość tym, których używa do służby swojemu Kościołowi.

Cyrus otrzymuje od Boga także władzę i wyraźne zlecenie. Bóg mówi: „Powołałem go”, co oznacza, że udzielił mu pełnomocnictwa i będzie go wspierał. Poprowadzi go tam również przez ciąg wydarzeń, sprowadzając go z dalekiego kraju, by zaatakował Babilon, nawet jeśli wykracza to poza własne plany Cyrusa. Tych, których Bóg powołuje, doprowadza także do wykonania zadania.

Cyrus jest tym, którego Bóg wesprze i któremu zapewni powodzenie. Wypełni Boży zamiar wobec Babilonu, pokonując Chaldejczyków swoją armią, która jest zarazem ramieniem Boga (Księga Izajasza 48:14). Jeśli Bóg kogoś powołuje i prowadzi, z pewnością sprawi, że jego droga będzie pomyślna (Księga Izajasza 48:15). Możemy oczekiwać powodzenia na naszej drodze, gdy podążamy za Bożym powołaniem i Jego prowadzeniem.