Księga Izajasza 48:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu obłudną religijność, którą szczyciło się wielu Izraelitów, oraz ich deklarowaną więź z Bogiem. Prorok otrzymuje polecenie, by przemówić do takich ludzi, zdemaskować ich i upokorzyć. Dzięki temu będą musieli przyznać, że Bóg miał rację, wydając na nich wyroki.

Zwróćmy uwagę, jak wielkie były ich religijne deklaracje. Należeli do domu Jakuba, nosili imię Izraela i na zewnątrz wyglądali jak lud Boży, choć ich serca były daleko od Niego. Byli rodziną wybraną przez Boga. Nazywali się Izraelem, szlachetnym imieniem oznaczającym tego, który zmaga się z Bogiem, i byli dumni z tego tytułu.

Pochodzili z Judy, królewskiego plemienia, z którego miał przyjść Mesjasz. Przysięgali na imię Pana, uznając Go za prawdziwego Boga i swojego Boga. Często mówili też o Bogu Izraela, wiele o Nim wspominali w modlitwach i uwielbieniu, sprawiając wrażenie, że pilnie o Nim pamiętają.

Nazywali siebie częścią świętego miasta, nawet gdy przebywali na wygnaniu w Babilonie, i cenili tę więź. Polegali też na Bogu Izraela, chlubili się Jego obietnicami i przymierzem. Zapytani o Boga, potrafili powiedzieć: „Nazywa się Pan Zastępów”, a potem uważać się za wielkich, bo do Niego należeli.

Jednak wszystkie te deklaracje nic nie znaczyły, skoro nie płynęły z prawdy i prawości. Ich serca nie były szczere. Pokazuje to, że religijne słowa i czyny nie mają znaczenia, jeśli nie są szczere przed Bogiem. Brak szczerości sprawia, że nadużywamy imienia Pana.

Bóg posługiwał się wyraźnymi środkami, by utrzymać ich blisko siebie i ustrzec od bałwochwalstwa. Jego prawa, wraz z ostrzeżeniami i ochroną, powinny były wystarczyć, lecz tak się nie stało. Dlatego dodał niezwykłe proroctwa i niezwykłe działania swojej opatrzności. Wszystko to miało dowieść, że tylko On jest prawdziwym Bogiem oraz że mądrze i słusznie jest trwać przy Nim.

Bóg obdarzył ich szczególnym zaszczytem, dając im wiele proroctw. Od początku zapowiadał wydarzenia, które miały nadejść. Nie pominął niczego ważnego, co miało spotkać ich naród, między innymi niewoli w Egipcie, wyzwolenia z niej i osiedlenia plemion w Kanaanie. Bóg zapowiedział te wydarzenia, zanim nastąpiły, a potem pokazał, że się wypełniły.

Dzięki temu wyróżnili się spośród innych narodów, a zarazem zaspokoili swoją ciekawość. Mieli proroctwa, którym mogli ufać, dotyczące ich własnego ludu i ziemi. Bóg sprawiał, że wypełniały się nagle, gdy nikt się ich nie spodziewał, tak że można je było wyjaśnić jedynie Jego przedwiedzą. To On działał i doprowadzał do spełnienia swoich słów, bo gdy Bóg działa, czyni to pewnie i skutecznie.

Nawet cierpienia, których doświadczali wtedy w Babilonie, zostały od początku zapowiedziane przez Mojżesza jako pewny skutek odwrócenia się od Boga (Księga Kapłańska 26:31 i nast.; Księga Powtórzonego Prawa 28:36 i nast.; Księga Powtórzonego Prawa 29:28). Bóg obiecał też, że powrócą do Niego i do swojej ziemi (Księga Powtórzonego Prawa 30:4 i nast.; Księga Kapłańska 26:44–45). Gdyby porównali swój ówczesny los i nadzieję na wyzwolenie z tym, co zapisano w Prawie, zobaczyliby, że Pismo dokładnie odpowiada ich doświadczeniom.

Bóg obdarzył ich również szczególnym zaszczytem, przekazując przez współczesnych im proroków nowe rzeczy. Były to sprawy ukryte, których sami nie mogli znać, na przykład proroctwo o Cyrusie i dokładnym czasie uwolnienia z Babilonu. Bóg urzeczywistnił je za ich życia. Ich powrót był w pewnym sensie nowym stworzeniem.

Obietnice te nie zostały dane od samego początku, lecz później, by pomóc im, gdy oddalali się od Boga. Mimo to Bóg oznajmił im te rzeczy, zanim mogli poznać je w jakikolwiek ludzki sposób. Powiedział im o nich, zanim o nich usłyszeli, zanim je poznali i zanim mieli powód, by się ich spodziewać. Oznajmił je, gdy cała sprawa wydawała się niemożliwa i gdy z trudem uwierzyliby każdemu, kto próbowałby ją przewidzieć.

Bóg objawił im ukryte sprawy, których nie mogli znać, i dokonał wielkich rzeczy, których sami nie byli w stanie uczynić. Dlatego mówi: „Słyszeliście o tym. Przyjrzyjcie się wszystkiemu”. Usłyszeli proroctwo, a teraz mieli zobaczyć jego wypełnienie. Mieli porównać słowo Boga z Jego dziełami i zobaczyć, że dokładnie do siebie pasują. Powinni wtedy otwarcie wyznać, że Pan jest prawdziwym Bogiem i że tylko On zna takie rzeczy i ma taką moc. Powinni też przyznać, że ich Bóg był dla nich dobry, a oni sami postępowali haniebnie, okazując Mu taką niewierność i stawiając innych przed Nim.

Bóg postępował z nimi w ten sposób z ważnego powodu: chciał powstrzymać ich od chlubienia się sobą lub swoimi bożkami. Przez proroków zapowiedział im wyzwolenie, zanim nastąpiło, aby później nie przypisywali go bożkom.

Bóg oznajmił to wcześniej, by samemu otrzymać chwałę, bo inaczej niektórzy przypisaliby ją swoim rzeźbionym wizerunkom. Mówi: „Zapowiedziałem to wcześniej, żebyście nie mogli powiedzieć: Mój bożek tego dokonał albo kazał to uczynić” (Księga Izajasza 48:5). Wielu było gotowych tak powiedzieć, a wtedy środek, który miał wyleczyć ich z bałwochwalstwa, tylko by je w nich umocnił. Teraz jednak nie mogą się już tym usprawiedliwić: gdyby to bożki dokonały tych rzeczy, ich prorocy powinni byli je zapowiedzieć. Skoro zapowiedzieli je prorocy Pana, jest jasne, że mocą, która doprowadziła je do skutku, była moc Pana.

Bóg zapowiadał te wydarzenia przez proroków także po to, by ludzie nie przypisywali sobie zdolności przewidywania. Niektórzy nie posunęliby się do twierdzenia, że dzieła dokonał bożek, ale byli na tyle dumni, by powiedzieć, że sami przewidzieli bieg wydarzeń, gdyby Bóg nie przemówił wcześniej. Bóg mówi: „Nie możecie powiedzieć: Przecież już o tym wiedziałem” (Księga Izajasza 48:7). Dumni ludzie często umniejszają coś wielkiego i zaskakującego, twierdząc, że od dawna się tego spodziewali. Bóg zapowiedział wydarzenia, zanim nastąpiły, aby uciszyć takie przechwałki. Powiedział i uczynił wystarczająco dużo, by nikt nie chlubił się sobą, bo nikt nie może się chlubić przed Nim. Jeśli to ich nie upokorzy, ich pycha i zguba tylko się pogłębią. Ostatecznie każde usta zamilkną, a wszyscy staną przed Bogiem w milczeniu.

Bóg postąpił tak również po to, by nie mogli usprawiedliwiać swojego uporu. Dlatego tak troskliwie się nimi zajmował: wiedział, że są uparci (Księga Izajasza 48:4). Wiedział, że gdyby nie potwierdził swojego panowania nad historią przez proroctwa, mieliby dość śmiałości, by temu zaprzeczyć i twierdzić, że to ich bożek dokonał dzieł Boga. Wiedział, jak mocno trzymają się zła. Określenie to wskazuje na zatwardziałość. Ich kark był jak żelazne ścięgno: nie uginał się pod Bożym nakazem, nie pozwalał im zawrócić i zastanowić się nad Jego postępowaniem z nimi ani spojrzeć w górę z lęku przed Jego niezadowoleniem. Ich czoło było jak brąz: śmiałe i bezwstydne, aroganckie, niechętne, by się bać lub zawrócić, i nieustannie podążające drogą własnych pragnień.

Bóg nadal posługuje się różnymi środkami, by doprowadzić grzeszników do zgody z Nim, nawet gdy wie, że są uparci. Wiedział także, jak niewierni będą i jak nieszczere okażą się nawet ich dobre czyny (Księga Izajasza 48:8). Posyłał do nich proroków, lecz nie chcieli słuchać ani rozumieć. Nie było to zaskoczeniem, jeśli pamiętać, jacy byli. Słusznie nazywano ich buntownikami od urodzenia. Odkąd stali się ludem, skłaniali się ku bałwochwalstwu. Zabrali tę osobliwą miłość do grzechu ze sobą z Egiptu i niemal zaraz po wyruszeniu do Kanaanu zaczęli narzekać. Zasłużenie ich wtedy upomniano (Księga Powtórzonego Prawa 9:7, 24).

Bóg mówi więc: „Wiedziałem, że dopuścicie się wielkiej niewierności”. Przewidział ich odejście i wyjaśnia, dlaczego: zawsze okazywali się niewierni i niestali (Księga Powtórzonego Prawa 31:16, 27, 29). Odnosi się to także do każdego z nas. Wszyscy rodzimy się jako nieposłuszne dzieci. Nazywano nas buntownikami od urodzenia, więc nietrudno zrozumieć, że będziemy postępować bardzo niewiernie. Grzech uczynkowy naturalnie wynika z grzechu pierworodnego. Bóg o tym wie, a jednak nie postępuje z nami tak, jak na to zasługujemy.