Księga Izajasza 48:16 – znaczenie i zastosowanie

Jak wcześniej, Jakub i Izrael zostają wezwani, by słuchać proroka przemawiającego w imieniu Boga, a właściwie Boga mówiącego przez proroka. Wskazuje to na wielkiego Proroka, Chrystusa, przez którego Bóg przemówił do nas w tych ostatnich dniach. To wystarczy. Bóg mówi więc: „Zbliżcie się i słuchajcie”. Ci, którzy chcą usłyszeć i zrozumieć słowa Boga, powinni zbliżyć się do Niego tak bardzo, jak to możliwe. Niech ci, którzy dotąd słuchali kusiciela, zbliżą się teraz i usłyszą te słowa, aby umocnić się w postanowieniu służenia Bogu. Ci, którzy zbliżają się do Boga, mogą ufać, że powierzy im swoje tajemnice.

Najpierw Bóg przypomina im to, co już wcześniej dla nich powiedział i uczynił. Gdyby rozważyli przeszłość, znaleźliby mocne powody, by ufać Mu także teraz. Od samego początku mówił do nich otwarcie, przez Mojżesza i wszystkich proroków. Słowa „nie mówiłem w ukryciu” znaczą, że nie zatajał swojego przesłania. Przemawiał jawnie z góry Synaj i podczas zgromadzeń wszystkich plemion. Nie przekazywał niejasnych ani niezrozumiałych wiadomości, lecz mówił tak, by mogli pojąć Jego słowa (Księga Habakuka 2:2).

Zawsze też dokonywał wśród nich niezwykłych dzieł. Od czasu, gdy stali się narodem, słowa „Ja tam jestem” oznaczają, że był pośród nich i kierował ich sprawami. Posyłał im proroków, powoływał sędziów i wielokrotnie przychodził im z pomocą. Dlatego mówi, że nadal będzie tam obecny. Bóg, który dotąd był ze swoim ludem, będzie z nim aż do końca.

Po drugie, sam prorok, jako zapowiedź wielkiego Proroka, ogłasza, że został posłany, by przekazać to przesłanie. „Teraz Pan Bóg posłał mnie i swojego Ducha” (Księga Izajasza 48:16). Duch Boży jest tu przedstawiony jako odrębny od Ojca i Syna, a zarazem mający boski autorytet, by posyłać proroków. Tych, których posyła Bóg, posyła także Duch. Tych, których Bóg powołuje do jakiegoś zadania, Duch również w pewnej mierze do niego uzdalnia. Dlatego ci, których posyłają Bóg i Jego Duch, mogą przemawiać odważnie i należy ich słuchać. Słowa podobne do tych z Księgi Izajasza 61:1 odnoszą się do Chrystusa w Ewangelii Łukasza 4:21, więc również ten fragment może wskazywać na Niego. Pan Bóg Go posłał, a Duch spoczywał na Nim bez miary.

Po trzecie, Bóg przekazuje im łaskawą wiadomość, która ma przynieść pociechę w cierpieniu. Początkowe słowa są zarazem uroczyste i pełne nadziei: „Tak mówi Pan, wasz Odkupiciel” — odwieczny Bóg, który wielokrotnie ich odkupywał, obiecał, że nadal będzie to czynił, i dotrzyma tej obietnicy. Jest Świętym, który nie może kłamać, Świętym Izraela, który nie zwiedzie swojego ludu. Te same słowa, które wprowadzają Prawo i nadają mu autorytet, wprowadzają również obietnicę i podkreślają jej wagę. „Ja jestem Pan, twój Bóg” znaczy: „Możesz na Mnie polegać, bo łączy Mnie z tobą przymierze”.

Najpierw Bóg mówi o dobrym dziele, którego dokona w swoim ludzie. Jako Odkupiciel będzie jego Nauczycielem. Słowa „Ja jestem Pan, twój Bóg, który uczy cię tego, co służy twojemu dobru” znaczą, że uczy ich tego, co jest dla nich dobre i co służy ich pokojowi. Ukazuje to Boga jako Boga przymierza, który uczy swój lud (List do Hebrajczyków 8:10–11). Nikt nie uczy tak jak On, bo to On daje zrozumienie. Tych, których Bóg odkupuje, również uczy. Zanim wyprowadzi ludzi z nieszczęścia, uczy ich, jak odnieść pożytek z tego doświadczenia, i czyni ich uczestnikami swojej świętości. To właśnie jest pożytek, jaki przynosi Boże karcenie (List do Hebrajczyków 12:10).

Bóg będzie także ich Przewodnikiem. Prowadzi ich drogą, którą powinni iść, i nadal ich nią wiedzie. Nie tylko otwiera im oczy, lecz także kieruje ich krokami. Swoją łaską prowadzi ich drogą obowiązku, a swoją opatrznością drogą ocalenia. Szczęśliwi są ci, którzy mają takiego Przewodnika.

Następnie Bóg wyraża swoją życzliwość wobec nich, mówiąc o tym, czego dla nich pragnie (Księga Izajasza 48:18–19). To prawda, że sprowadził na nich niewolę, ale sami do niej doprowadzili, a On nie zadawał im cierpienia z upodobaniem. Gdy dawał im swoje Prawo, żarliwie pragnął, by byli mu posłuszni. Teraz, po ukaraniu ich za złamanie Prawa, nadal pragnie, by byli mu posłuszni: „Obyś zważał na moje przykazania!” (Księga Izajasza 48:18). „Oby mój lud Mnie słuchał!” (Księga Psalmów 81:13). Potwierdza to, co Bóg powiedział i przysiągł: nie ma upodobania w śmierci grzeszników.

Bóg zapewnia ich również, że gdyby byli posłuszni, uniknęliby niewoli, a ich dobrobyt trwałby i wzrastał. Miał dla nich wiele dobrych darów, lecz ich grzechy odwróciły ich od Niego (Księga Izajasza 59:1–2). Ich pokój byłby jak rzeka, nieprzerwany nurt miłosierdzia, w którym jedno błogosławieństwo następowałoby po drugim, niczym woda płynąca bez ustanku. Nie byłby jak fala powodziowa, która szybko wysycha. Ich sprawiedliwość i cześć, a także słuszność ich sprawy, pokonałyby wszystko na swojej drodze niczym morskie fale. Nic nie mogłoby im się oprzeć. Teraz jednak, z powodu ich nieposłuszeństwa, nurt ich pomyślności został przerwany, a ich sprawiedliwość pokonana.

Mieliby też liczne i pomyślne potomstwo. Tymczasem było ich niewielu, jak pokazuje mała liczba wygnańców powracających do ojczyzny (Księga Ezdrasza 2:64). Było ich mniej, niż liczyło jedno plemię, gdy Izraelici wychodzili z Egiptu. Zgodnie z obietnicą mieli być niezliczeni jak piasek (Księga Rodzaju 22:17), lecz przez własny grzech utracili to błogosławieństwo. Ich potomstwo byłoby tak liczne jak ziarnka żwiru morskiego, gdyby ich sprawiedliwość była mocna i niewzruszona jak morskie fale.

Nie utraciliby również swojej czci. Słowa o tym, że ich imię nie zostanie wymazane, znaczą, że imię Izraela nie zniknęłoby, jak teraz zdaje się dziać w ziemi Izraela, która jest albo zrujnowana, albo zamieszkana przez obcych. Rodzina ani królestwo nie są naprawdę zniszczone, dopóki nie zostaną wymazane sprzed oblicza Boga i nie utracą miejsca w Jego świętej obecności. Bóg mówi im o tym wszystkim, aby upokorzyli się z powodu grzechów, przez które utracili tak wielkie błogosławieństwa. Powinno to mocno zwrócić nas przeciwko grzechowi, bo grzech nie tylko odebrał nam dobra, których już doświadczyliśmy, lecz także pozbawił nas dóbr, które Bóg dla nas przygotował. Myśl o tym, jak szczęśliwi mogliby być, gdyby byli posłuszni, jeszcze bardziej pogłębia ich nieszczęście.

Po drugie, widać tu, że miłosierdzie Boga zajaśnieje tym wyraźniej, gdy ich ocali, choć utracili wszelkie prawo do tego i sami stali się niegodni pomocy. Ocalić ich mogło jedynie niezasłużone miłosierdzie.

Po trzecie, Bóg daje im pewność, że dokona dla nich wielkiego dzieła: wyzwoli ich z niewoli, gdy zakończy swoje dzieło w nich. Najpierw pozwala im opuścić Babilon. Na długo przed tym, zanim Cyrus wydał swoje zarządzenie, Bóg ogłosił, że każdy, kto zechce wrócić do swojej ziemi, może to zrobić (Księga Izajasza 48:20). Jakby mówił: „Zostaliście całkowicie uwolnieni. Wyjdźcie z Babilonu. Drzwi więzienia są otwarte, a trąba ogłasza wolność”. Być może Duch Pana posłużył się tym słowem, by poruszyć serca tych, którzy odpowiedzieli na dekret Cyrusa (Księga Ezdrasza 1:5). Mieli uciekać od Chaldejczyków nie ze wstydem, jak złodziej wymykający się ukradkiem, lecz ze świętą pogardą dla życia wśród nich. Mieli wyjść nie w ciszy i smutku, ale ze śpiewem, tak jak ich przodkowie niegdyś wyszli z Egiptu (Księga Wyjścia 15:1).

Po drugie, ta wiadomość miała roznieść się wszędzie. Należało ją ogłaszać, przekazywać, rozpowiadać i sprawić, by ją usłyszano, nawet w najdalszych miejscach i wśród tych, którzy najmniej zwracali na nią uwagę. Miała być przekazywana ustnie i na piśmie, od miasta do miasta, od królestwa do królestwa, aż po krańce ziemi. Zapowiada to głoszenie Ewangelii całemu światu. Ewangelia niesie dobrą nowinę, której potrzebuje każdy człowiek, podczas gdy to przesłanie wzywało przede wszystkim, by dostrzec działanie Boga, porzucić bożki i wejść na służbę Boga Izraela.

Niech wszyscy wiedzą przede wszystkim, że ci, których Bóg uważa za swoich, zostali przez Niego drogo nabyci. Pan odkupił swojego sługę Jakuba. Uczynił to już wcześniej, gdy wyprowadził Izraelitów z Egiptu, i miał zrobić to ponownie. Jakub był sługą Boga, więc Bóg go odkupił, bo żaden inny pan nie miał prawa zatrzymywać sług Boga. Izrael był synem Boga, dlatego faraon musiał go wypuścić. Skoro Bóg odkupił Jakuba, Jakub powinien w zamian należeć do Niego (Księga Psalmów 116:16). Więzy, które Bóg dla nich zerwał, jeszcze mocniej przywiązały ich do Niego. Odkupiciel ma do nas pełne prawo.

Po drugie, tym, których Bóg zamierza sprowadzić do siebie, nie zabraknie tego, czego potrzebują w drodze. Gdy wyprowadził ich z Egiptu i prowadził przez pustynię, nie odczuwali pragnienia (Księga Izajasza 48:21), bo towarzyszyła im woda ze skały. Bóg sprawił, że popłynęła ze skały: rozłupał ją, a woda wytrysnęła obficie. Ponieważ woda ze skały jest wyjątkowo czysta i dobra, stanowiła odpowiednie zaopatrzenie dla Jego ludu. Bóg potrafi zaspokajać potrzeby swojego ludu w sposób, którego najmniej można się spodziewać.

Najpierw odnosiło się to do tego, co Bóg uczynił dosłownie, wyprowadzając Izraelitów z Egiptu. Jednak podobnie miało się stać podczas ich powrotu z Babilonu: oni i ich rodziny mieli otrzymać obfite zaopatrzenie na drogę. Bóg równie skutecznie prowadzi swoje dzieło przez zaskakujące przejawy opatrzności, czyli swoją mądrą troskę widoczną w codziennych wydarzeniach, jak przez cuda, choć ludzie mogą mniej je zauważać. Wskazuje to także na skarby łaski zgromadzone dla nas w Jezusie Chrystusie, z których pochodzi wszelkie dobro, tak jak woda dla Izraela płynęła ze skały. Tą skałą jest Chrystus.

Po trzecie, pojawia się ostrzeżenie dla bezbożnych, którzy trwają w grzechu. Nie powinni oczekiwać, że będą uczestniczyć w błogosławieństwach ludu Bożego. Nawet jeśli zewnętrznie do niego dołączają i twierdzą, że do niego należą, nie powinni sądzić, że otrzymają takie samo dobro. Choć Boże plany wobec tego ludu jako całości były planami pokoju, ci spośród niego, którzy byli bezbożni i odrzucali napomnienie, nie zaznawali pokoju: ani z Bogiem, ani z własnym sumieniem. Nie mieli też prawdziwego dobra, bez względu na to, co twierdzili.

Jaki związek z pokojem mogą mieć ci, którzy walczą przeciwko Bogu? Fałszywi prorocy obiecywali pokój tym, którym się on nie należał. Bóg mówi jednak jasno: bezbożni nie zaznają pokoju ani niczego, co choćby przypominałoby pokój. Jeśli grzesznicy wszczynają spór z Bogiem i nie zawrócą na czas przez pokutę, spór ten będzie trwał wiecznie.